10. รอดตัว?

ผ่านไปเกือบยี่สิบนาที แก้มใสออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเสื้อคลุมตัวใหญ่ของหมอชวิณ เมื่อเธอออกมาก็พบว่าหมอหนุ่มได้ขึ้นไปนอนบนเตียงใหญ่แล้ว และห้องนอนที่ตอนเข้ามาหมอหนุ่มได้เปิดไฟสว่างจ้าตอนนี้เหลือเพียงไฟสลัวที่หัวเตียง

"หลับแล้วเหรอ?" แก้มใสพึมพำกับตัวเอง ก็น่าจะหลับอยู่หรอกเพราะตอนนี้น่าจะเป็นเวลาตีสี่เข้าไปแล้ว

'เขาคงเพลียมากจนรอไม่ไหว'

แก้มใสคิดในใจพลางอมยิ้มออกมา เธอจะได้รอดตัวไปอีกหนึ่งวันถึงแม้ว่ายังไงเธอจะหนีเขาไม่พ้นก็เถอะแต่ก็ขอเวลาให้เธอได้ทำใจหน่อยก็ยังดี

ร่างบางค่อย ๆ นั่งลงที่ขอบเตียงอย่างคนระวังตัว แต่เธอก็ต้องตกใจสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ ๆ ชายที่เธอคิดว่าหลับไปแล้ว กลับลุกขึ้นมาแล้วคว้าเอาตัวเธอลงไปนอนราบกับเตียงนุ่มโดยที่มีร่างใหญ่ของเขาตะแคงข้างเท้าแขนคร่อมอยู่ด้านบน ต้นขาเนียนที่สาบเสื้อคลุมแยกออกไปแล้วถูกขาแกร่งของเกยทับอยู่

"ยะ..ยังไม่นอนเหรอคะ?" เสียงหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก มือเล็กดันที่อกแกร่งที่ตอนนี้สาบเสื้อคลุมได้หลุดลุ่ยออกไป ฝ่ามือเธอจึงได้สัมผัสกับเนื้อแข็งตรงบริเวณนั้นพอดี

"คุณคิดว่าจะมีผู้ชายคนไหนจะหลับลงเมื่อมีผู้หญิงที่เขาคิดจะเอามาอยู่ร่วมห้องล่ะครับ" หมอหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม ส่งสายตาแพรวพราววิบวับมาให้กับคนใต้ร่าง เพียงแค่ได้สัมผัสกับความเนียนนุ่มของต้นขาเธอความเป็นชายของเขาก็ปวดหนึบขึ้นมา ลำท่อนค่อย ๆ เต้นตุบขยายตัวใหญ่ขึ้นอยู่ภายใต้เสื้อคลุมตัวใหญ่

"จะ..จะเช้าแล้วนะคะ" แก้มใสเอ่ยไม่เต็มเสียงเมื่อสัมผัสถึงแก่นกายของเขาที่ถูอยู่กับต้นขาเธอ ใบหน้าสวยของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงซ่านด้วยความเขินอาย