9. เขินอาย

"หวาน" เสียงทุ้มในลำคอของหมอชวิณดังขึ้นเมื่อเขาถอนริมฝีปากจากปากนุ่มของหญิงสาว นิ้วยาวช่วยเกลี่ยเช็ดคราบน้ำลายให้เธอแผ่วเบา

"อือ" แก้มใสส่งเสียงในลำคอด้วยความกระดากอาย มือเล็กซึ่งเกาะอยู่ที่บ่าแข็งเกร็งจิกเล็บแรงขึ้นเรื่อย ๆ ในตอนที่นิ้วของหมอหนุ่มค่อย ๆ ลากจากมุมปากไปอีกมุมหนึ่ง ใบหน้าร้อนวาบไปทั้งหน้า ถึงแม้ว่าแสงสว่างในรถจะไม่เพียงพอแต่สายตาคมก็ยังสามารถเห็นแววตาอันไหวระริกในดวงตากลมโตของคนตรงหน้าได้

"น่ารักแท้วะ!" หมอชวิณคำรามออกมาก่อนจะกดริมฝีปากไปจุมพิตหนักที่ริมฝีปากเรื่ออีกครั้งอย่างตัดใจ ก่อนจะรีบยกร่างเล็กของหญิงสาวให้ย้ายไปนั่งยังที่นั่งข้างคนขับ

"อ๊ะ!" แก้มใสร้องออกมาเมื่อสะโพกกลมสัมผัสโดนเบาะหนังเย็นเฉียบ เธอไม่ได้เจ็บแต่เธอแค่ตกใจที่อยู่ ๆ หมอหนุ่มก็เหวี่ยงเธอมาแบบนี้

"ค่อยกลับไปต่อที่บ้าน" หมอหนุ่มพูดขึ้นมาโดยที่ไม่สนว่าคนข้าง ๆ จะอยากรู้หรือไม่ เท้าใหญ่ออกแรงกดคันเร่งอย่างแรงจนร่างบางหงายไปติดกับพนักพิงด้านหลัง

"...." แก้มใสได้แต่นั่งนิ่งเม้มปากแน่น ด้านนอกเธอนิ่งเงียบแต่ภายในนั้นก้อนเนื้อที่อกด้านซ้ายกลับเต้นโครมครามจนเธอสามารถได้ยินได้ มือเล็กสอดผสานบีบเข้าหากันแน่นอย่างไม่รู้สึกตัว

ใช้เวลาไม่นานรถคันใหญ่ของหมอชวิณก็มาหยุดอยู่ที่ประตูรั้วบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง เมื่อหมอหนุ่มกดปุ่มรีโมทคอนโทรลประตูรั้วก็แยกออกจากกันอัตโนมัติ เมื่อรถพ้นประตูไปนิ้วของหมอหนุ่มก็กดที่รีโมทอีกครั้งเพื่อเป็นการปิดประตู

"ลงรถได้แล้ว" หมอชวิณเอ่ยขึ้นหลังจากที่ขับรถไปจอดยังโรงจอดหลังใหญ่เรียบร้อยจากนั้นก็รีบวาดขายาวลงจากรถไปอย่างรีบร้อน

"คะ..ค่ะ" แก้มใสตอบรับด้วยน้ำเสียงประหม่า เคลื่อนมือที่ยังหลงเหลือความสั่นไปเปิดประตูรถ

หมอหนุ่มซึ่งยืนรออยู่ด้านหน้ารถเมื่อเห็นหญิงสาวลงจากรถเขาก็รีบสาวเท้าก้าวเดินเข้าไปในบ้าน โดยที่ปล่อยให้แก้มใสซึ่งมีช่วงขาที่สั้นกว่าซอยเท้าตามไปติด ๆ