4. ยื่นข้อเสนอ

หมอชวิณก้าวขาเดินชะลอรอแก้มใสจนกระทั่งมาถึงห้องทำงานของตัวเอง หมอหนุ่มเอื้อมมือไปคว้ามือจับประตูแล้วออกแรงกดลงเพียงนิดก็สามารถทำให้ประตูห้องทำงานเปิดออกได้

แกรก!

"เชิญครับ" หมอหนุ่มเปิดประตูห้องและเปิดค้างไว้เพื่อให้คนร่างเล็กได้เดินเข้าไปด้านในก่อน ในช่วงที่หญิงสาวเดินผ่านหน้าเขาไป หมอหนุ่มได้กลิ่นแชมพูอ่อน ๆ จากผมสลวยดำขลับของเธอมากระทบที่จมูก ทำให้เขาต้องเผลอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างไม่รู้ตัว

"นั่งก่อนครับ" หมอชวิณรีบเชื้อเชิญหญิงสาวให้นั่งลงเมื่อกลิ่นหอมได้จางหายไปแล้ว เขารีบปิดประตูลงแล้วเดินไปยังเก้าอี้ทำงานซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของโต๊ะทำงาน

"หมอบอกว่ามีวิธีช่วย ยังไงเหรอคะ?" แก้มใสไม่รีรอ รีบถามถึงสิ่งที่หมอหนุ่มเอ่ยกับเธอในตอนที่อยู่หน้าห้องธุรการ

"คุณดูเป็นคนใจร้อนนะครับ"

หมอหน้าหล่อเอ่ยพลางยิ้มอ่อนโยนส่งให้เธอ นั่นทำให้เธอรู้สึกเบาใจมาก

หมอคงจะเป็นคนใจดีชอบช่วยเหลือผู้เดือดร้อน หญิงสาวคิดในใจ

"หนูอยากให้น้องได้ผ่าตัดเร็ว ๆ น่ะค่ะ" แก้มใสตอบหมอหนุ่มพลางส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้เขา เธอคงจะเสียมารยาทเกินไปที่ทวงถามหาความช่วยเหลือจากเขา

"ผมมีวิธีที่จะช่วยคุณอยู่แล้วครับ อยู่ที่คุณจะยอมรับวิธีของผมหรือเปล่านี่สิ" หมอชวิณเอ่ยขณะที่วางมือที่ประสานเข้าหากันวางไว้ที่ตักกว้างของตัวเองอย่างคนใจเย็น

"หนูยอมค่ะ หนูยอมทุกอย่างขอแค่ให้น้องหนูได้รับการรักษาก็พอ" แก้มใสพูดรวดเร็วราวกับว่ากลัวหมอหนุ่มจะเปลี่ยนใจ

"ตอนนี้คุณมีคนคบหาไหมครับ?" หมอชวิณเอ่ยถามเสียงทุ้มเรียบขณะที่สายตาคมหรี่มองสำรวจปฏิกิริยาของคนตรงหน้า

"ไม่มีค่ะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่หนูมีหรือไม่มีแฟนล่ะคะ?" แก้มใสตอบกลับไปพลางขมวดนิ้วเล็กเข้าหากันอย่างสงสัยในคำถามของหมอหนุ่ม

"งั้นก็ดีเลยครับ คุณจะได้ตัดสินใจได้ง่ายขึ้นในข้อเสนอของผม" หมอชวิณกระตุกยิ้มอย่างพอใจในคำตอบของหญิงสาว หยัดร่างสูงของตัวเองลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหาตำแหน่งที่เธอนั่งอยู่ เขาหย่อนสะโพกลงที่มุมโต๊ะทำงานหันหน้ามาทางเธอ สองมือใหญ่จับที่ขอบโต๊ะในท่าทางทีสบาย

ผิดกับแก้มใสที่เห็นท่าทางของและสายตาคมกริบที่มองมาของหมอหนุ่ม เธอเริ่มที่จะหายใจไม่ทั่วท้อง ท่าทางเขาราวกับเสือที่จ้องจะตะครุบเหยื่อก็ไม่ปาน

"ขะ ข้อเสนออะไรเหรอคะ?" เมื่อเห็นว่าหมอหนุ่มนั้นเข้ามาใกล้เธอเกินไป แก้มใสเอ่ยถามอย่างไม่เต็มเสียงขณะที่ตั้งท่าจะเลื่อนเก้าอี้ออกห่างอย่างคนระวังตัว แต่ก็โดนเท้าใหญ่ที่อยู่เบื้องล่างเกี่ยวขาเก้าอี้เอาเสียก่อนทำให้หญิงสาวไม่อาจขยับหนีไปไหนได้ เธอจึงต้องนั่งกลั้นลมหายใจฟังข้อเสนอพร้อมกับการเต้นโครมครามของหัวใจดวงน้อย