5. สงสารน้อง

แก้มใสเดินออกมาจากห้องหมอชวิณด้วยความโมโห เธออุตส่าห์เห็นว่าเขาเป็นถึงนายแพทย์ผู้ซึ่งต้องชอบช่วยเหลือผู้อื่นแต่ไม่คิดว่าขาจะมีความคิดลามกเช่นนี้

ในขณะที่หญิงสาวกำลังเดินไปตามทางเดิน เพื่อจะไปยังห้องผู้ป่วยซึ่งน้องชายเธอรักษาตัวอยู่ ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นสะเทือนขึ้น เมื่อเธอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์ของแป้งหอมเพื่อนสนิทเธอนั่นเอง

"ฮัลโหลแป้งหอม" แก้มใสกรอกเสียงลงไป

'อื้อ เรื่องงานน่ะ ที่เราบอกว่าจะถามให้ ตกลงได้แล้วนะ' เสียงเพื่อนเธอดังมาตามสาย

"จริงเหรอ ขอบใจมากนะแป้งหอม แล้วเราต้องเริ่มงานเมื่อไหร่ล่ะ?" แก้มใสถามเพื่อนออกไปอย่างยินดีที่เธอได้งานทำแล้ว

'อ้อ แป๊บนะ' แป้งหอมกรอกเสียงกลับมาเดาว่าเพื่อนเธอคงจะถามความเห็นจากนายจ้างของเธอซึ่งเป็นแฟนหนุ่มของเพื่อนนั่นเอง

'ฮัลโหล แก้มใส เธอมาได้เมื่อไหร่ พรุ่งนี้เลยได้ไหมล่ะ?' เวลาผ่านไปไม่นานแป้งหอมก็ดังตามสายมา

"อื้อ ๆ ได้ ๆ ขอบใจมากนะแป้งหอม" แก้มใสตอบเพื่อนกลับไปด้วยอารมณ์ดี

'จ้า ๆ ไม่เป็นไร เพื่อนต้องช่วยเพื่อนอยู่แล้ว พรุ่งนี้เจอกันนะ' เสียงแป้งหอมดังกลับมาจากนั้นก็ตัดสายไป

พอเธอย้ายโรงพยาบาลที่รักษาน้องชายมาที่นี่ก็ทำให้การเดินทางลำบากมากขึ้น เธอจึงต้องหางานใหม่ที่ใกล้ ๆ โรงพยาบาลแห่งนี้ ประจวบเหมาะที่เมื่อวานวันที่ไปสอบที่มหาวิทยาลัยเธอก็เจอกับแป้งหอมเพื่อนสนิทที่เรียนมาด้วยกันสมัยมัธยม จากนั้นเธอก็เล่าเรื่องการรักษาน้องชายและเรื่องต้องการหางานใหม่ที่ใกล้กับโรงพยาบาลแห่งนี้ แป้งหอมก็รีบเสนอตัวรีบช่วยหางานให้ เธอเลยไม่ต้องเสียเวลาหาเอง และวันนี้เพื่อนเธอก็โทรมาบอกข่าวดี