7. ยอมเป็นเด็กหมอ

ขณะนี้เป็นเวลา 03.30 น. แล้ว ห้องโถงด้านล่างของโรงพยาบาลที่ตอนกลางวันคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาแต่บัดนี้แลดูเงียบเหงา มีเพียงชายสองคนที่ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ยาว

มองไกลออกไปก็พบพยาบาลหญิงเดินอุ้มชาร์จผู้ป่วยอยู่ที่ทางเดินด้านใน แก้มใสซึ่งเดินลงมาจากห้องพักฟื้นผู้ป่วยเพื่อที่จะกลับห้องพักถึงกับมองซ้ายแลขวาด้วยอาการโหวงเหวงในหัวใจ

"เฮ้อ.." แก้มใสเหลือบไปเห็นเวลาในนาฬิกาดิจิตอลเรือนใหญ่ที่ติดบนผนังสูงถึงกับถอนลมหายใจออกมา เธอมีเวลานอนแค่สามชั่วโมงเท่านั้นก็ต้องรีบตื่นมาที่โรงพยาบาลแห่งนี้อีกครั้ง เธอต้องรีบมาหาหมอหนุ่มคนนั้น ถ้าชักช้าไปน้องเธออาจจะทรุดลงไปอีก

ขณะที่ร่างเล็กก้าวพ้นธรณีประตู สายตาพลันเหลือบไปเห็นผู้ชายร่างสูงโปร่งผู้ซึ่งที่เธอคิดว่าจะเข้ามาหาเขาในช่วงเช้า

หมอชวิณกำลังเดินนวดต้นคออย่างคนเมื่อยล้าไปยังลานจอดรถหน้าตึก บนบ่ากว้างเขามีเสื้อกาวน์แพทย์พาดอยู่ เขาเดินล้วงกระเป๋าเดินเอื่อยเฉื่อยไปตามทางเดิน ท่อนแขนที่เขาได้พับแขนเสื้อไว้ครึ่งท่อนพ้นออกมาจากกระเป๋ากางเกงนั้นทำให้ดูเขามีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด

ดวงตากลมมองตามร่างสูงของหมอหนุ่มไปจนกระทั่งเขาเดินไปถึงรถยี่ห้อหรูสีดำสีดำที่จอดอยู่ หมอหนุ่มได้หยิบรีโมทกุญแจรถขึ้นมาเพื่อกดปลดล็อครถ และเสียงนั้นนั่นเองเตือนสติหญิงสาว

ปิ๊บ!

ปากไวกว่าความคิดในหัวเมื่อได้ยินเสียงหมอหนุ่มกดรีโมทคอนโทรล แก้มใสรีบตะโกนเรียกเขาทันทีเหมือนกับกลัวว่าคนร่างสูงจะขับรถหนีหายไปก่อน ทั้งที่เธอยังกล้า ๆ กลัว ๆ เรื่องที่จะคุยกับเขาเรื่องข้อเสนอนั่น

"หมอคะ!"

หมอชวิณหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงเรียก แล้วมุมปากก็กระตุกยิ้มขึ้น เมื่อเห็นว่าเสียงที่ร้องเรียกเขาเป็นของหญิงสาวที่เขารอคอยอยู่

"ครับ?" หมอหนุ่มขานรับพลางพิงสะโพกไว้ที่ประตูรถในขณะที่รอร่างเล็กให้เดินมาหา