3. ให้เวลาคิด

"หนู..หนูขอจ่ายดอกเบี้ยเป็นเงินไม่ได้เหรอคะ?" ปาริฉัตรถามออกไป เธออยากจะมีหวังเพียงซักนิดที่เสี่ยหนุ่มจะเปลี่ยนใจแม้มันจะริบหรี่ก็ตามที

"ไม่ได้ เธอต้องจ่ายด้วยตัวเธอเท่านั้น" เสี่ยภาคินทร์ยังยืนยันคำเดิม ในเมื่อกวางน้อยหลุดเข้ามาในถ้ำเสือร้ายอย่างเขา มีเหรอที่เขาจะปล่อยให้หลุดมือไป

"หนู..หนู ไม่.." ปาริฉัตรยืนอ้ำอึ้งพูดไม่ออก เรียบเรียงคำพูดไม่ได้ ความคิดภายในหัวตีกันยุ่งไปหมด เธอคิดไม่ตก สองมือเล็กกำกระโปรงแน่น หญิงสาวอยากได้ที่ดินคืนให้ตายายก็จริง แต่การที่ต้องมาเสียพรหมจรรย์ให้กับชายที่เธอไม่ได้รัก เธอทำใจไม่ได้

ปาริฉัตรหันไปมองชายอีกคนที่ยังยืนนิ่งเงียบ หมอกยังไม่ได้ออกไปไหนเพราะเสี่ยยังไม่ได้อนุญาต หญิงสาวหันไปมองหน้าหมอกเผื่อมือขวาเสี่ยจะพอมีวิธีช่วยเธอได้บ้าง แต่เธอก็ต้องพบสายตาเฉยชาที่หมอกมองมายังเธอ เรื่องลักษณะนี้เกิดขึ้นประจำจนลูกน้องอย่างเขารู้สึกชินชาไปเสียแล้ว

ในเมื่อหาตัวช่วยไม่ได้ ปาริฉัตรกัดริมฝีปากแน่นอย่างครุ่นคิด หญิงสาวพยายามคิดทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้

"หนูขอกลับไปคิดก่อนได้ไหมคะ?" หญิงสาวเอ่ยถามเสี่ยหนุ่มเบา มือที่กำกระโปรงสั่นระริก ฟันซี่เล็กกัดริมฝีปากล่างตามความเคยชินยามเจอเรื่องอย่างหวั่นใจ

เสี่ยภาคินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หุ่นสูงใหญ่ล่ำบึกมีแต่กล้ามเนื้อแน่นดั่งพระเอกหนังเอวีเดินมายังหญิงสาวที่ตอนนี้เอาแต่ก้มหน้ามองพื้น ปาริฉัตรตัวสั่นมากขึ้นเมื่อเสี่ยหนุ่มโค้งตัวก้มหน้าลงมาเสมอกับหน้าเธอ เสี่ยหนุ่มยกมือใหญ่เชยคางเธอให้เงยหน้าขึ้นเพื่อให้เธอได้สบตากับเขา และนั่นยิ่งทำให้เธอกัดปากแน่นยิ่งกว่าเดิมจนปากอิ่มห้อเลือด

"อย่ากัด เสียของหมด" เสี่ยหนุ่มออกแรงกดคางเธอเพื่อให้เธอคลายแรงกัดปากตัวเอง และทันใดนั้นปากหนาเขาฉกวูบประกบเข้าที่ปากอิ่มเธอรวดเร็วจนเธอที่ไม่ทันตั้งตัว หญิงสาวเซไปข้างหลังเล็กน้อย เสี่ยหนุ่มเคลื่อนมือแกร่งไปโอบที่เอวคอดกิ่วของเธอแล้วกดร่างเธอให้ชิดติดกับหน้าท้องแข็งของเขา เสี่ยหนุ่มใช้ลิ้นหนาล่วงล้ำเข้ามาในโพรงปากน้อย ตวัดลิ้นดูดกลืนเอาความหอมหวานในโพรงปากเธอรวดเร็ว

"อืม" เสี่ยหนุ่มครางออกมาอย่างพอใจ ปากเธอหวานอย่างที่เขาคิด แถมกลิ่นตัวที่หอมอ่อน ๆ ไร้สารเคมีปนเปื้อนทำเอาเสี่ยหนุ่มแทบคลั่ง

"อื้อ ปล่อยหนู!" ปาริฉัตรออกแรงผลักเสี่ยอย่างแรง แต่เสี่ยหนุ่มไม่สะเทือน เป็นเธอเองที่เซถลาออกมา

"เสี่ยทำแบบนี้ทำไม?" หญิงสาวยกหลังมือปาดคราบน้ำลายที่ไหลเยิ้มตรงมุมปากออกอย่างแรง

เสี่ยภาคินทร์ไม่ตอบ เขายืดตัวขึ้นตรง ร่างสูงใหญ่ข่มร่างบางเพรียวของเธอเล็กลงไปถนัดตา เสี่ยดึงกระเป๋าหนังสี่เหลี่ยมออกมาจากกระเป๋าหลังของกางเกงแล้วดึงเอากระดาษรูปทรงสี่เหลี่ยมแผ่นเล็กออกมายื่นให้เธอ หญิงสาวยื่นมือที่สั่นระริกออกไปรับกระดาษแผ่นนั้นจากมือใหญ่