6. รับข้อเสนอ

เช้าวันรุ่งขึ้น ผู้จัดการหื่นคนนั้นโทรมาหาปาริฉัตรแต่เช้าเพื่อบอกว่าต้องการไล่เธอออก วันนี้หญิงสาวจึงได้อยู่บ้านกับตายายทั้งวัน และเธอก็เห็นว่าทั้งคู่นั้นต่างพากันทำหน้าเครียดกันและรับประทานข้าวได้น้อยกันมาก ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปคงจะล้มป่วยกันแน่ ๆ ปาริฉัตรรู้สึกโมโหพี่ชายเธอมากที่เป็นคนอกตัญญูทำกับตายายได้ลงคอ ทั้ง ๆ ที่ตาแสงกับยายเอมนั้นเป็นผู้มีพระคุณเลี้ยงพวกเธอมาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ

ปาริฉัตรขึ้นมาบนห้องเพื่อนั่งคิดทบทวนข้อเสนอของเสี่ยภาคินทร์ หรือว่าเธอจะต้องทำแบบนั้นจริง ๆ หญิงสาวรู้สึกกลัวแต่ก็รู้สึกสงสารตายายมากกว่า ปาริฉัตรคิดว่าเธอต้องรับผิดชอบในสิ่งที่พี่ชายเธอก่อเอาไว้ คิดได้ดังนั้น หญิงสาวรีบลุกไปค้นกระเป๋าเพื่อหานามบัตรของเสี่ยหนุ่ม เมื่อเจอแล้วหญิงสาวกดเบอร์ที่ปรากฎในนั้นแล้วโทรออก

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

'ฮัลโหล' รอไม่นานก็ได้ยินเสียงดุดันจากทางปลายสาย

"...." จู่ ๆ ก็มีก้อนกลมวิ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอทำให้ปาริฉัตรไม่มีเสียงที่จะเอื้อนเอ่ยออกไป

'โทรมาแล้วไม่พูด จะโทรมาทำไมวะ’ เสียงดุเข้มของเสี่ยภาคินทร์ตะคอกขึ้นอย่างโมโห

"สะ..เสี่ย หนูเอง" ปาริฉัตรค่อยๆพูดออกไป หญิงสาวตกใจที่โดนเขาตะคอกใส่ และเสียงนี้ก็ทำให้เสี่ยหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก เขาจำเสียงแม่กวางน้อยของเขาได้

'มีอะไร' เสี่ยหนุ่มถามกลับมา รู้ทั้งรู้ว่าเธอของเขาโทรหาเพราะเรื่องอะไร

"หนูโทรมาเพราะข้อเสนอนั่น" ปาริฉัตรพูดออกไป

'มีเวลาพรุ่งนี้อีกวัน ไม่คิดก่อนเหรอ?'

"ไม่ค่ะ หนูให้คำตอบวันนี้ แต่ว่า หนูอยากขอความเมตตาจากเสี่ย"

'มาหาฉันที่คาสิโนแล้วค่อยคุยกัน'

ติ๊ด!

เสี่ยภาคินทร์กดวางสายทั้งที่เธอยังไม่ได้คุยกับเขาให้รู้เรื่อง ปาริฉัตรจึงรีบแต่งตัวเพื่อไปหาเสี่ยหนุ่มที่คาสิโนตามคำสั่ง เธอบอกกับผู้เป็นตาว่าจะไปหางานใหม่ทำซึ่งตาแสงก็ไม่สงสัยอะไร