บทที่ 07 ความบังเอิญ

ตลอดการประชุมโครงการใหญ่ที่ประกอบไปด้วยใหม่ไคเรนและเฌอแตมเหมือนว่าจะเป็นการหารือทั่ว ๆ ไป ทว่าสำหรับเฌอแตมมันไม่ใช่ สายตาของไคเรนที่ลอบมองทำเธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา อึดอัดจนรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง มันเป็นสายตาที่เธอไม่สามารถคาดเดาว่าเขากำลังต้องการอะไร รู้เพียงว่ามันกำลังสร้างความกดดันจนทำให้เธอแทบไม่เข้าใจเนื้อหาในการประชุมครั้งนี้เลย

"งั้นก็โอเคตามนี้นะคะ เฌอแตมมีอะไรเสนอไหม?" ใหม่ที่เป็นภัณฑารักษ์หลักจัดงานครั้งนี้กล่าวสรุป ก่อนจะหันถามความเห็นของภัณฑารักษ์ร่วมคนใหม่ก็พบว่าเธอกำลังเหม่อลอยและไม่ยอมตอบคำถามสักที จึงต้องเค้นถามอีกครั้ง

"ว่าไงแตม"

"อะ อ๋อ…ค่ะ โอเคตามนั้นเลยค่ะ" เฌอแตมเหมือนหลุดจากภวังค์ ตอนนี้อะไรก็ไม่เข้าหัวนอกจากการที่อยากจะออกจากห้องนี้เร็ว ๆ

"ถ้างั้นคุณใหม่กับคุณเฌอแตมจัดการต่อเลยนะครับ อย่าลืมส่งมาให้ผมด้วย"

"ทราบค่ะบอส เป็นอีเมลเหมือนเดิมนะคะ"

"พรุ่งนี้ผมเข้ามา คุณใหม่มาส่งที่ห้องได้เลยครับ"

พรุ่งนี้ก็มาเหรอ! คำถามที่เด้งในหัวของเฌอแตม ไหนบอกว่านาน ๆ ครั้ง แต่นี่มันเกือบทุกวันเลยต่างหาก

"ได้ค่ะ งั้นใหม่กับแตมขอตัวนะคะ" ภัณฑารักษ์ใหม่ว่าจบก็รีบเก็บของแล้วเดินออกจากห้อง โดยมีเฌอแตมรีบเดินตามให้เร็วที่สุด เพราะอยู่ในห้องนั้นเธอมวลท้องจะแย่

"ถ้างั้นหน้าที่คัดเลือกและจัดเรียงผลงานที่จะจัดแสดงพี่ยกหน้าที่นี้ให้เราเลยแล้วกันเนอะ พี่ว่าแตมน่าจะถนัด" หญิงสาวผู้ได้รับหน้าที่เบิกตากว้าง นั้นมันอีกหนึ่งหน้าที่ที่สำคัญในการจัดนิทรรศการ ยิ่งเธอได้รับก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น ดีใจจนต้องพยักหน้าให้ใหม่พร้อมคว้าโอกาสในทันที

"ได้ค่ะพี่ใหม่"

"โอเคจ้ะ ถ้างั้นเราไปดูคิวว่างของบอสจากเนยเลยนะ"

"คิวว่างของบอสเหรอคะ?" จากรอยยิ้มสวยก็เริ่มคิ้วขมวด ทำไมเธอจะต้องดูคิวว่างของท่านประธานจากเลขาของเขา ทั้งที่มันไม่จำเป็น

"ก็หน้าที่นี้ต้องอยู่ภายใต้การดูแลของท่านประธาน ยิ่งโปรเจ็กต์นี้ท่านควบคุมละเอียดมาก โอเคตามนี้นะ" ว่าจบใหม่ก็เดินหนีกลับโต๊ะเพราะยังต้องสะสางงานที่คั่งค้างอีกมากมาย ทิ้งให้เฌอแตมต้องยืนผิดหวังคนเดียวทั้งที่พยายามจะตีตัวออกจากบอสของเธอ แต่กลับต้องมาใกล้ชิดมากกว่าเดิม

คิดถูกหรือผิดที่เธอยังตัดสินใจทำงานต่อที่นี่ ให้ทุกครั้งที่เจอหน้าเขาต้องกระอักกระอ่วนใจแบบนี้ตลอดไป เธอจะทนได้นานแค่ไหนกัน

วันหยุดสุดสัปดาห์

และแล้ววันที่เฌอแตมและทอฝันรอคอยก็มาถึงเสียที วันที่จะได้รู้อย่างประจักษ์ว่าจริง ๆ แล้วเธอกำลังตั้งท้องหรือแค่เพราะความผิดพลาดจากเครื่องตรวจครรภ์กำลังทำให้เธอเข้าใจผิด การมาตรวจกับหมอที่โรงพยาบาลจึงเป็นหนทางที่จะพิสูจน์ความจริง แม้เฌอแตมจะค่อนข้างมั่นใจในคำตอบแล้วก็ตาม

"ไม่ต้องกลัว แกมีฉันอยู่" ทอฝันจับมือคนถูกตรวจไว้แน่น พาเธอนั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องตรวจเพื่อรอฟังผลหลังจากที่พยาบาลให้เก็บหลักฐานที่จะชี้ว่าเธอท้องจริงหรือไม่จริง

"ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี" เฌอแตมว่าด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ เหมือนกำลังปลอบใจ และใช่ตอนนี้เธอกำลังปลอบใจตัวเอง ทุกอย่างมันจะผ่านไปด้วยดี…เธอเชื่ออย่างนั้น

"คุณชนิตราเชิญห้องตรวจค่ะ"

"ไปแก ถึงคิวแกแล้ว" ทอฝันสะกิดแขนคนนั่งเหม่อเมื่อถึงเวลาของเธอเสียที ทั้งสองจึงตรงไปยังห้องตรวจแผนกสูตินรีเวช ยังไม่ทันจะเข้าไปทั้งคู่ก็ต้องหยุดเดินพร้อม ๆ กันเพราะคนด้านที่ทำท่าจะออกมาโดยเปิดประตูห้องหมอค้างไว้ทำให้เธอและทอฝันจำเป็นต้องยืนรอ

"ขอบใจนะ ไว้เค้กเลี้ยงข้าวนะ" เสียงนั้นดังทะลุออกมายังจุดที่พวกเธอยืน เฌอแตมเห็นเพียงแต่หมอสูตินรีเวชหญิงกับหมอผู้ชายอีกคนที่ยืนหันหลังคุยกัน เหมือนหารืออะไรสักอย่างเธอจึงเว้นจังหวะยืนรอเพราะคงจะเป็นธุระสำคัญของคนที่มีอาชีพเดียวกัน

"อืม อย่าลืมสัญญาล่ะ" สิ้นสุดประโยคนั้น หมอที่ไม่ใช่เจ้าของแผนกก็หันหลังจะเดินออกมา ทว่า…

"บอส…" เฌอแตมเบิกตากว้างพึมพำถึงชื่อเขาเสียงเบาหวิว กับคนตรงหน้าในเสื้อกาวน์ที่มีอำนาจเป็นเจ้านายที่ทำงาน ใช่…บอสหรือไคเรนว่าที่พ่อของลูกหรือเจ้าของแกลอรี่ WHITE COAT หรือจะเป็น KR ศิลปินที่เธอชื่นชอบ และกำลังเพิ่มมาอีกหนึ่งบทบาทนั้นคือหมอในโรงพยาบาลดัง ที่กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ

"คุณเฌอแตม…" ไคเรนเองก็ตกใจกับความบังเอิญไม่แพ้กัน เขาเรียกชื่อเธอออกมาพร้อมกับสลับไปมองเพื่อนมองของเขาที่เป็นแพทย์สูตินรีเวช ที่รับปรึกษาปัญหาสำคัญของผู้หญิง หลัก ๆ ก็เรื่อง…การตั้งครรภ์

"เอ่อ…มีอะไรกันหรือเปล่าคะ?" หมอหญิงเจ้าของไข้เอ่ยขึ้นมา ทุกคนเหมือนจะชะงักงันยืนนิ่งกันไปหมด นั้นก็รวมไปถึงคนประคองอย่างทอฝัน เพราะทันทีที่ได้ยินคำว่าบอสจากปากเพื่อน ก็รู้ได้ในทันทีว่านั้นคือพ่อของลูกในท้องเธอ

"ไม่มีอะไรครับ คนไข้เชิญเลยครับ" ไคเรนเดินออกมาให้พ้นประตูแล้วเชิญให้อีกฝ่ายทำธุระของเธอต่อไป โดยสายตาก็ยังไม่ลดละออกจากเฌอแตม จดจ้องเธอเหมือนต้องการคำตอบอะไรบางอย่าง แต่ก็เช่นเดิมที่หญิงสาวนั้นเอาแต่หลบสายตาเขาตลอดเวลา กระทั่งประตูห้องตรวจก็กั้นระหว่างพวกเขาทั้งสองคน

"เรื่องนี้ไว้ค่อยคิด เอาเรื่องลูกก่อน" ทอฝันกระซิบเตือนสติเพื่อนเสียงแผ่ว ถ้ามัวแต่เอาทุกอย่างมาคิดรวมกัน ตอนนี้ก็อาจจะไม่ได้อะไรกลับไปเลย