บทที่ 06 คุณ KR

"เรื่องคืนนั้น…คุณยังจำได้ไหมครับ"

ให้ตายเถอะ…แปลว่าเขาจำได้!

ฉันได้แต่ยืนหันหลังตัวแข็งไปทั้งตัว หัวใจเต้นอึกระทึกครึกโครมราวจะหลุดออกมาให้ได้ สมองประมวลผลอะไรไม่ทันในขณะที่คุณไคเรนกำลังลุกมาหา แล้วมาหยุดตรงหน้าฉันที่รีบหลบสายตาทันที

"ผมไม่เคยลืม" เขาเน้นย้ำใส่ฉัน ไม่ใช่แค่เขา ตลอดเวลาสามเดือนที่ผ่านมา ฉันก็ไม่เคยลืมเรื่องคืนนั้นเหมือนกัน

"คะ คือฉัน…" ฉันพูดอะไรไม่ออกจริง ๆ อยู่ ๆ เนื้อหาในสมองมันก็วิ่งหนีฉันจนไม่เหลืออะไรให้พูดสักคำ

"ผมตื่นมาคุณก็หนีผมไปแล้ว" คุณไคเรนเริ่มฉายสีหน้าไม่พอใจ โดยปกติวันไนท์แสตนด์เขาก็ทำแบบนี้กันไม่ใช่เหรอ พอใจก็แยกทาง ในเมื่อเราสองคนได้ในสิ่งที่ต่างฝ่ายต่างต้องการ ทุกอย่างก็ต้องจบลง อีกอย่างฉันก็ไม่มีหน้าที่ไหนเอาไปเผชิญหน้ากับเขาตอนมีสติ ไม่รู้เขาจะคิดอย่างไรกับผู้หญิงที่เจอกันครั้งแรกกลับขอให้มีอะไรกันด้วย สำหรับคนอื่นเรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องธรรมดาทั่ว ๆ ไป แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่ ฉันกลัวว่าเขาจะมองฉันไม่ดีแน่นอนว่าคงไม่จริงจังไปกว่านั้น

"ฉัน…ฉันขอโทษค่ะ" สองมือที่เปียกชุ่มประสานกันแน่น ฉันไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกไป เว้นแต่คำขอโทษที่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันนึกออก

"แสดงว่าจำผมได้ตั้งแต่ครั้งแรก แต่แกล้งจำกันไม่ได้สินะครับ"

"…" ฉันเม้มปากแน่น ใบหน้าหล่อฟ้าประทานออร่าพุ่งทะลุขนาดนั้นใครจะลืม แถมคืนนั้นก็เป็นคืนที่ฉันยอมรับว่ามีความสุขจนล้น ทุกอย่างยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานด้วยซ้ำ

"ถ้าคุณอยากให้เป็นแบบนั้นก็ตามนั้นครับ ไปทำงานเถอะครับคุณเฌอแตม"

"ค ค่ะ" ฉันรีบเดินออกมาจากห้องทันที ใจเต้นแทบจะทะลุออกมา ในที่สุดมันก็ผ่านพ้นไปได้สักที แต่ก็คงจะลำบากใจทุกครั้งที่เจอ อย่างไรคนมันเคยไปแล้วจะให้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็คงไม่ได้

แต่ช่างเถอะ…พี่ใหม่บอกว่าเขาไม่ค่อยเข้ามาที่นี่ ส่วนใหญ่ก็ปักกลักกับงานหลักของเขาเป็นเดือน ๆ กว่าจะได้เจอตัว นาน ๆ ครั้งได้สู้หน้าอย่าจังฉันว่าฉันพอสู้หน้าเขาได้

…

…

แค่ก ๆ

"กะ แกว่าไงนะ!"

"พ่อของลูกฉันเป็นเจ้าของแกลอรี่ WHITE COAT" คนสำลักน้ำหน้าดำหน้าแดงเบิกตาโพรงจดจ้องฉันที่เพิ่งจะพูดจบ ทอฝันก็แทบไม่อยากเชื่อเหมือนฉัน ทั้งที่โลกตั้งกว้างมีผู้คนนับล้านสิบล้านคนแต่สวรรค์ก็ยังลิขิตให้เราโคจรมาเจอกันอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าพรหมลิขิตหรือพรมเช็ดเท้า สวรรค์หรือนรกทำให้ฉันต้องตกอยู่ในสถานการณ์น่าปวดหัวแบบนี้

"OMG ไม่อยากจะเชื่อ!!!"

"ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อ นึกว่าจะจำกันไม่ได้ แต่ผิดคาดเขาจำหน้าฉันแม่น"