บทที่ 05 แกลอรี่ WHITE COAT

"เฌอแตม เฌอแตม" บรรดาพนักงานหญิงทั้งสี่คนช่วยเขย่าแขนคนที่นิ่งสนิทราวกับวิญญาณออกจากร่าง หลังจากได้สบสายตาคนที่คุ้นหู เฌอแตมผู้เป็นลมพับก็ไร้การตอบรับใด ๆ จนกระทั่งถูกใครคนใดคนหนึ่งเขย่าตัว

"ค คะ!?" กว่าจะได้สติก็เล่นนานนับนาที เธอละสายตาจากท่านประธานที่ทำงานใหม่มองเพื่อนร่วมงานผู้หวังดี โดยใบหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมา ย้อนแย้งกับมือบางที่เย็นเฉียบจนคนข้าง ๆ แปลกใจ

"พี่ว่าท่าไม่ดีแล้ว ไปโรงพยาบาลเถอะ" หนึ่งในพนักงานกล่าวขึ้นมา

"ตะ แตมไม่เป็นไรค่ะ แตมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" จบประโยคเฌอแตมก็รีบลุกจากโซฟา เดินก้มหน้างุดผ่านหน้าทุกคนที่พากันงุนงงยกใหญ่ อยู่ ๆ เธอก็กลายเป็นคนมีแรงไร้ร่างของคนหมดแรงจนเป็นลมเสียอย่างนั้น

"ค่อย ๆ เดินนะแตม" ใหม่ตะโกนไล่หลังหญิงสาวที่ทำตัวรีบร้อนเหมือนกำลังหนีอะไร ก่อนจะเบนสายตามองท่านประธานก็ก้มหัวให้เขาเล็กน้อย

"พวกคุณไปทำงานต่อเถอะครับ คุณใหม่…ถ้าภัณฑารักษ์คนใหม่พร้อม ช่วยพามาที่ห้องผมหน่อยนะครับ" คนมาดนิ่งในชุดสูทสีเข้มพูดขึ้น แล้วขยับลุกขึ้นเดินผ่านหน้าพวกเธอเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวที่ไม่ได้ไกลกันมาก

"รับทราบค่ะบอส"

ตัดภาพมาที่คนในห้องน้ำได้แต่ยืนหัวใจเต้นระรัว การรับรู้ว่าตนท้องไม่น่าตกใจเท่าการบังเอิญเจอหน้าพ่อของลูกในท้องอีกครั้ง

เขามาอยู่นี่ได้ยังไง!?

คำถามที่วิ่งวนในหัวของเธอตลอดมา ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งโลกจะเหวี่ยงคนที่ไม่คิดจะพบเจอ กลับมาเจอกันอีกครั้ง

เธอจำหน้าเขาได้แม่น!

น้ำเสียงใจดีที่นุ่มลึกยังคงเหมือนเดิม แค่ได้ยินก็รู้สึกดีเขาเป็นเหมือนวันนั้นไม่มีเปลี่ยนแปลง

แต่สิ่งที่จะทำต่อไปคืออะไร?

เหตุการณ์ครั้งนี้ตั้งคำถามมากมายกับเธอ แต่คำถามนี้มันก็เด่นชัดแซงหน้าขึ้นมาจนเธอทำอะไรไม่ถูก มือไม้สั่นเทาไปหมด ทั้งที่เธอจำเขาได้อย่างแม่นยำ แต่สำหรับเขาเธอไม่แน่ใจว่าจะเหมือนกันหรือเปล่า

แล้วถ้าจำได้ล่ะ!

เขาจะไล่เธอออกหรือเปล่า หรือจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนว่าเราไม่รู้จักกัน

"ให้ตายเถอะ หัวจะระเบิดอยู่แล้ว!!" เฌอแตมสบถคนเดียวเสียงดัง ความคิดในหัวพันยุ่งเหยิงราวกับใยแมงมุม ไม่ทันสังเกตเลยว่าด้านหลังของเธอมีคนเปิดประตูเข้ามาพอดี

กระทั่งหันมามอง

"พี่ใหม่…" เฌอแตมที่เห็นผ่านกระจกตรงหน้ารีบหันไป ขณะที่ใหม่ยังงง ๆ เห็นเธอเข้ามานานจึงเป็นห่วงและอาสาออกมาตาม

"เป็นอะไรไหมแตม หน้าเราเครียด ๆ นะ"

"แตมน่าจะยังปรับตัวกับงานไม่ค่อยได้ สงสัยคงเครียดลงกระเพาะ ขอโทษที่ทำให้ทุกคนลำบากนะคะ" เฌอแตมว่าด้วยใบหน้ารู้สึกผิดจริง ๆ ทั้งที่เพิ่งเข้ามาก็สร้างเรื่องให้เสียแล้ว มีแต่จะทำให้คนอื่นลำบากไปด้วย

"ไม่เป็นไรเลย เราเข้ามาที่นี่ก็เหมือนเข้ามาเป็นครอบครัวเดียวกัน พี่ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาแตมเจอกับอะไรมา แต่พี่อยากให้แตมรู้ว่าที่นี่เรานับถือกันเป็นพี่น้องจริง ๆ ถ้าแตมมีเรื่องไม่สบายใจ หรือมีปัญหาอะไรอยากให้พวกพี่ช่วย บอกได้เลยไม่ต้องเกรงใจ" ภัณฑารักษ์ใหม่ว่าจบก็ลูบหัวคนตรงหน้าอย่างรักใคร่เอ็นดู เป็นเหมือนน้องสาวอีกคน แม้จะเพิ่งเจอะเจอกันได้ไม่นานแต่เธอก็มั่นใจว่าเฌอแตมเป็นเด็กดีอย่างที่แสดงออกมา จิตใจดี น่ารักและอ่อนโยน แน่นอนว่าเธอต้องรับเข้ามาเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว

"แตมขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริง ๆ" หญิงสาวน้ำตารื่น ที่ทำงานเก่านอกจากทอฝันก็ไม่มีใครหวังดีกับเธอจริง ๆ แม้กระทั่งกับคนที่ขึ้นชื่อว่าแฟนเก่า ก็ล้วนแต่อยากได้ผลประโยชน์จากเธอก็แค่นั้น

"จริงสิ บอสตามให้เราเข้าไปพบน่ะ"