บทที่ 04 เป็นลม

ก็อก ๆ

ฉันรีบเปิดประตูรับคนใหม่ที่เพิ่งมาถึงคอนโด คนนั้นจะเป็นใครไม่ได้นอกจากยัยทอฝันเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิต

"ฮัลโหลลลล ~" เจ้าของเสียงหวานว่าจบก็เดินแทรกเข้ามาในห้องด้วยมือที่ถือของพะรุงพะรัง เต็มไปด้วยอาหารโปรดของฉันทั้งนั้น คนเพิ่งเลิกงานที่ยังไม่มีอะไรตกถึงห้องจึงตาลุกวาว

"ฉันซื้อข้าวมันไก่เจ้าดังมาฝาก เนื้อส่วนอกไร้มันรับรองดีต่อสุขภาพแน่นอน แล้วก็ยังมีสลัดผัก ผลไม้อีกสองสามอย่างเอาไว้บำรุงหลานของฉันจะได้แข็งแรงปลอดภัย" ฉันยกยิ้มพร้อมส่ายหัวให้คุณน้าขี้เห่อ ยังไม่ทันรู้ผลที่แน่ชัดก็เห็นแววว่าเจ้าเด็กของฉันจะมีแม่บุญธรรมที่รอต้อนรับเขาเป็นอย่างดี

"ฉันกินหมดนี่ได้พุงแตกตายพอดี"

"ฉันก็เผื่อหลานฉันจะหิว แล้วแกเพิ่งกลับจากทำงานใช่ไหม กินอะไรมาหรือยัง ฉันจะได้เตรียมให้"

"ยัง ฉันรู้ว่ายังไงแกก็มา" ฉันรู้ดีว่าอย่างไรทอฝันก็ไม่ปล่อยให้ฉันต้องคิดมากอยู่คนเดียวกับเรื่องที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว สิ่งที่โชคดีอีกอย่างหนึ่งในชีวิตก็คงมีเพื่อนที่รักฉันมากนี่แหละ

"งั้นแกก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ ฉันเตรียมให้ ออกมาจะได้ทานเลย"

"แต่ฉันอยากช่วย"

"ไม่ต้อง ฉันทำเองถนัดกว่า ส่วนแกไปอาบน้ำค่ะ" ฉันโดนเพื่อนจับหมุนตัวแล้วดันหลังเบา ๆ ให้ตรงเข้าไปในห้องนอน อยากจะช่วยก็ไม่ให้ช่วย ขัดอะไรไม่ได้จึงต้องเข้าไปอาบน้ำอาบท่าตามคำสั่ง

ผ่านไปสักพักฉันในชุดนอนก็พร้อมที่โต๊ะอาหาร โดยมียัยทอฝันจัดการให้ทุกอย่างตั้งแต่เตรียมอาหารใส่จานและรินน้ำดื่ม

เพื่อนสนิทไม่ยอมให้ฉันทำอะไรเลยสักอย่าง จัดแจงจนครบแล้วก็ลงมานั่งตรงข้ามทานอาหารที่เธอซื้อมาแล้วพุดคุยกันอย่างสนุกสนาน

"ว่าแต่แกบอกที่ทำงานหรือยัง เรื่องท้อง?" ฉันส่ายหัว

"ฉันย้ำกับแกหลายรอบแล้วนะแตม เรื่องนี้สำคัญมากนะ" ทอฝันทำหน้าดุ

"ฉันเพิ่งเริ่มงานแค่วันเดียวนะฝัน บอกไปก็เกรงใจพี่ ๆ เขาเปล่า ๆ ฉันไม่อยากเป็นตัวถ่วงของใคร อีกอย่างงานใหม่ไม่ได้หนักเลยสักนิด ฉันคิดว่าฉันทำได้โดยไม่ต้องบอกกับใคร"

"แต่ถ้าพวกเขารู้ก็จะได้ช่วยกันระวังไงแตม"

"แค่ท้องเองฝัน ฉันไม่ได้เป็นโรคร้ายสักหน่อย"

"ทำไมแกดื้อแบบนี้วะ" ทอฝันกอดอกแล้วเบือนหน้าหนี ฉันเข้าใจเพื่อนที่หวังดีเป็นห่วงฉันและลูกในท้อง ยิ่งเรื่องพ่อของลูกที่ยังหาทางออกไม่ได้ก็ยิ่งสร้างความลำบากใจกับเธอ

"แกไม่ต้องห่วงเลยฝัน ทุกวันนี้แม่เลี้ยงเดี่ยวก็เต็มสังคมไปหมด ฉันแค่เป็นหนึ่งในนั้น มันไม่ใช่เรื่องแปลกเลย แล้วถ้าเด็กคนนี้เขามาจริง ๆ ฉันก็เต็มใจที่จะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้เขา ฉันมั่นใจว่าฉันจะเลี้ยงดูเขาได้เป็นอย่างดี" ฉันลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบพร้อมเผยยิ้มให้ทอฝันสบายใจ หากในนั้นมีอีกหนึ่งชีวิตจริง ๆ ฉันก็เต็มใจที่จะเลี้ยงดูเขาเป็นอย่างดี

"แล้วพ่อเขาล่ะ แกจะไม่ตามหาเขาให้เขารับผิดชอบเลยเหรอ?"

"คงไม่ล่ะ ใครเขาจะมารับผิดชอบคนเพิ่งรู้จักกันจริงไหม" อีกอย่างมันก็ไม่ใช่ความผิดของเขาด้วย ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะตัวฉันที่ทำอะไรไม่ระวัง ฉันผิดเต็ม ๆ ไม่มีหน้าที่ไหนจะไปขอความรับผิดชอบจากเขา

"แต่แกไม่มีใครเลยนะ ทั้งพ่อและแม่ แล้วใครจะช่วยแกเลี้ยง" ทอฝันยังคงทำหน้าเศร้า

"ใครบอกฉันไม่มีใคร ฉันยังมีแกไง แล้วหลานก็จะมีแม่บุญธรรมที่รักเขามากเหมือนกัน" เพียงเท่านั้นเพื่อนสนิทก็คลี่ยิ้มหวาน รีบเดินมาสวมกอดฉันพร้อมลูบหลังเบา ๆ จนรู้สึกปลอดภัย เวลาแบบนี้ทำให้รู้ว่าใครรักเราจริง ๆ หนึ่งในนั้นมีทอฝันที่ฉันมั่นใจว่าเธอจะเคียงข้าง และคอยดูแลกันและกันอย่างนี้ตลอดไป

เช้าวันต่อมา

"เฌอแตมทำไมหน้าซีดแบบนั้น" ทันทีที่ฉันนั่งลงที่โต๊ะทำงานของที่ทำงานใหม่ที่เริ่มเป็นวันที่สอง พี่ใหม่ก็รีบเดินเข้ามาทัก ก่อนที่จะว่าจบก็ทาบหลังมือบนหน้าผากเพื่อพยายามจะเช็คอุณหภูมิร่างกายให้

"ตัวก็ไม่ได้ร้อนนี่หนา" เธอเอ่ยด้วยใบหน้าสงสัย แต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงที่ทำฉันรู้สึกดี