บทที่ 1 พลาดรักคนเถื่อน

ตอนที่1 จุดเริ่มหายนะ

Rrrr

“ฮัลโหล”

“เฮีย...ฮึก”

“เป็นอะไร” คิ้วหนาของเดย์ขมวดชนพร้อมใจที่เริ่มว้าวุ่น เพราะเขากับเดียร์น่าไม่ติดต่อกันมาเกือบปีแล้วเพราะผิดใจกันเรื่อง ๆ หนึ่ง

“เดียร์...ปวดท้อง...”

“ตอนนี้อยู่ไหน!”

“คอนโดฯ...เฮียรีบมานะ...”

“เดียร์น่า! เดียร์! อย่าเงียบสิวะ!” ปลายสายไร้การตอบสนองใด ๆ ทั้งที่เขาเรียกเสียงดังลั่น ไวกว่าความคิดสองเท้าพาตัวเองตรงไปที่รถยนต์จอดอยู่อย่างรีบร้อนท่ามกลางความสงสัยของคนอื่น ๆ ที่ละความสนใจจากรถบิ๊กไบค์ขึ้นมามอง

“มีอะไรวะไอ้เดย์”

“เฮียเดย์ไปไหน!”

“ไอ้ไทเกอร์ตามกูมา”

.....

บรื้นนน

เดย์ขับรถยนต์ออกมาด้วยความเร็วแต่ก็ยังช้ากว่าความเป็นห่วงที่มีต่อน้องสาว ‘ที่ไม่ใกล้ตายคงไม่โทรมา’

“เดียร์น่า!”

“เฮียเดย์...” ร่างหนารีบช้อนร่างน้องสาวที่นอนขดตัวจมกองเลือดขึ้น ไม่ยอมเสียเวลากับอะไรอีกแม้แต่วินาทีเดียว ชายหนุ่มที่พ่วงตำแหน่งพี่ชายเดินด้วยความเร็วพาร่างของเดียร์น่าลงมาที่ลานจอดรถแม้จะอยู่ถึงชั้นที่สิบก็ตาม

“ทำใจดี ๆ ห้ามเป็นอะไรนะรู้ไหม”

“อื้อ! เฮีย...”

.....

โชคดีที่คอนโดมิเนียมของเดียร์น่าอยู่ใกล้โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง หลังส่งเธอถึงมือหมอเขาก็ก้มมองเสื้อตัวเองที่เปื้อนเลือดสีที่เปลี่ยนเป็นสีคล้ำน่าสะอิดสะเอียน

“เสื้อมาแล้วเฮียเดย์”

“ขอบใจ”

เขาเปลี่ยนเสื้อที่สวมออกหน้าห้องฉุกเฉินเพราะไม่อยากคลาดสายตาไปจากน้องสาวแม้แต่นาทีเดียว

“เดียร์น่าเป็นอะไรเหรอเฮีย ทำไมเลือดไหลเยอะขนาดนี้”

“ไม่รู้” หลังตอบไปแบบนั้นเดย์ก็ถอยไปนั่งอย่างร้อนใจที่เก้าอี้ สองมือยกขึ้นลูบใบหน้าด้วยความกังวล ‘เอาจริง ๆ เขามีคำตอบที่ไม่แน่ใจไว้แล้วละว่าเกิดอะไรขึ้นกับเดียร์น่า’

แอดด

“หมอ! น้องสาวผมเป็นยังไงบ้าง”

“คนไข้น่าจะตกเลือดจากการแท้งลูก ยังไงตอนนี้ก็พ้นขีดอันตรายแล้วนะครับรอคนไข้ฟื้นตัวอีกสักพักใหญ่ ๆ”

“แท้งเหรอ” ไทเกอร์พึมพำเสียงเบาหวิว เหมือนตกอยู่ในอาการช็อก ซึ่งเขาพอเข้าใจว่าทำไมไทเกอร์เป็นแบบนั้น

“ครับ หมอให้ยาระงับอาการปวดชนิดแรงยังไงตอนนี้อย่าเพิ่งทำให้คนไข้ตื่นเพราะอาจจะต้องทนกับอาการปวดที่รุนแรงอีก”

.....

เดย์กอดอกมองน้องสาวที่หลับมานานกว่าห้าชั่วโมงด้วยสายตายากจะคาดเดา ข้าง ๆ กันนั้นมีอีกคนที่นัยน์ตาแดงก่ำไม่ต่างกัน เพียงแต่ทั้งคู่นั้นเจ็บปวดคนละแบบ

“ผม...กลับก่อนนะเฮีย”

“อืม”

คล้อยหลังไทเกอร์คนที่หลับใหลเพราะฤทธิ์ยาก็ลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะมองหาพี่ชายเป็นสิ่งแรก และก็เจอเขานั่งอยู่ไม่ไกล

“เฮีย...”

ตึก ตึก ตึก

คนพี่ค่อย ๆ เดินมาที่เตียงอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่นทุกฝีก้าว เขากำลังจัดการกับความรู้สึกตัวเองให้มันนิ่ง ไม่อย่างนั้นมันเขาอาจจะซ้ำเติมเดียร์น่าให้ยิ่งเจ็บไปกว่านี้

“เฮียเดย์อย่าบอกแม่กับเฮียแดนนะ”

“งั้นบอกฉันมาสิเดียร์น่า ทำไมแกถึงเป็นแบบนี้” หลังจบคำถามของพี่ชายเดียร์น่าก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักจนเขาสับสนว่าควรรู้สึกกับเรื่องนี้ยังไงดี

“พูดมา! ถ้ายังเห็นว่าฉันเป็นพี่”

“ฮือออ เดียร์ขอโทษเฮีย...” คนที่นอนหน้าซีดยกมือขึ้นไหว้ทั้งเสียงสะอื้น เขาเบี่ยงหน้าหนีอย่างไม่ยอมให้น้ำตาของน้องสาวอยู่ในสายตา ‘ก็เคยเตือนไปแล้ว เสือกเลือกมันไง’

“ท้อง?”