บทที่ 2

ตอนที่2 หวาดกลัว

มายด์ นักศึกษาสาวคณะบริหารธุรกิจปีสอง เจ้าของหน้าตาจิ้มลิ้ม และรูปร่างสุดเย้ายวนที่ผู้ชายหลายคนจ้องจะลิ้มลอง หญิงสาวเงยหน้าขึ้นเมื่อหนุ่มรุ่นพี่ และเขาเป็นเพื่อนของพี่รหัสเธอเอาเสื้อแจ็กเก็ตของเขามาคลุมชุดนักศึกษาที่ตัวเธอไว้ เพราะยังอยู่กันที่ร้านเหล้าคงไม่เหมาะไม่ควรหากยังเห็นเธอสวมชุดนักศึกษาอยู่ในสถานที่อโคจรแห่งนี้

“ขอบคุณนะคะพี่โจ”

“ไอ้แพรก็ลากมาไม่ดู เกือบโดนไล่กลับแล้วไหมล่ะ”

“ขนาดไม่เต็มใจมานะ ล่อซะหน้าแดงเป็นลูกตำลึง ฮ่า ๆ”

“มายด์จะกินให้พี่แพรไม่มีเงินจ่ายเลยคอยดู ดีนะที่พี่โจมีเสื้อติดมาด้วย”

“ถึงไม่มีติดมามันก็ไปหาให้จนได้แหละ เพื่อน้องมายด์มันทำได้อยู่แล้วใช่ไหมโจ...”

“อย่าไปฟังมันนะ ไอ้แพรมันพูดมั่ว”

”มั่วอะไร ใคร ๆ ก็รู้...อื้อ! อึกก” แพรไหมเจ้าของวันเกิดถูกจับเอาเหล้ากรอกปากเพราะกำลังจะแฉความลับที่ไม่ลับของโจ เพื่อนคนอื่น ๆ ในกลุ่มพากันขำที่แพรไหมมักจะโดนทำแบบนี้ประจำ ก่อนที่โจจะถอยกลับมานั่งข้างเธอเหมือนเดิม

“เมาเปล่า เดี๋ยวขับรถกลับไม่ไหวนะ”

“มายด์ว่าจะแวะไปนอนบ้านพี่แม็คค่ะ อยู่ใกล้ ๆ นี่เอง”

“ดีแล้ว ถ้าขับกลับคอนโดฯ พี่เป็นห่วงตาย”

“โจ! เป็นห่วงน้องมันในสถานะอะไรค้าา”

“กูกระทืบเจ้าของวันเกิดได้เปล่าวะ”

“ไม่ได้! เดี๋ยวไม่มีคนจ่ายค่าเหล้า!” เพื่อนอีกคนรีบแทรกขึ้น ทำแพรไหมแสร้งทำหน้าหน้างอเง้าก่อนจะแกล้งกระดกเหล้าเกือบครึ่งขวดทีเดียว

“แพร!”

แม็ค พี่ชายของเธอเป็นช่างสักชื่อดังที่เรียนจบแล้วเลือกซื้อบ้านอยู่เพราะเพื่อนฝูงเยอะ ส่วนเธอเช่าคอนโดมิเนียมอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยแต่คืนนี้คงต้องแวะนอนที่บ้านของพี่ชายเอาเพราะกินไปหลายแก้วจนรู้สึกมึนอยู่เหมือนกัน

เที่ยงคืน…

นักศึกษากลุ่มหนึ่งกำลังแยกย้ายกัน เจ้าของวันเกิดเป็นภาระของรูมเมตที่หิ้วกลับโดยมีเพื่อนผู้ชายคอยดูแลอยู่ห่าง ๆ ส่วนโจยังเดินตามหญิงสาวมาที่รถอย่างห่วงใย

“พี่โจ เพื่อนรอพี่กันอยู่นะคะ”

“ไหวแน่นะ ให้พี่ขับรถให้ไหม”

“ไม่ได้เมาจริง ๆ ค่ะ บ้านพี่แม็คห่างจากที่นี่แค่ห้ากิโลฯ เอง”

“...”

“คุณโจไม่ต้องรีบนะครับ พวกกูรอมึงคนเดียวเนี่ย!” โจรอจนเธอเข้ามามอยู่ในรถถึงยอมเดินกลับไปที่รถของตัวเอง พร้อมกับเสียงแซวของเพื่อนที่ดังขึ้น มายด์จึงขับรถออกมา

.....

บ้านสองชั้นหลังหนึ่งที่ชั้นล่างเปิดเป็นร้านสักยังเปิดไฟสว่างจ้าเพราะเจ้าของบ้านและเพื่อน ๆ ตั้งวงสังสรรค์กันอย่างไม่เลิกรา

แกร้งง

“ว่าแต่ไอ้แม็ค”

“ว่า”

“ไม่โทร.ไปหาเดียร์น่าหน่อยเหรอ” แม็คลอบถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้าแล้วยกแก้วกรอกน้ำเมาลงคอ

“ช่วยไม่ได้ กูแค่เอาเล่น ๆ เสือกปล่อยตัวเองท้อง” ขนาดคนฟังเป็นเพื่อนเขายังรู้สึกเจ็บแทน หากเดียร์น่ามาได้ยินเองกับหูคงรับไม่ไหว แต่ก็เป็นเพราะเธอคิดจะถอดเล็บเสือทั้งที่รู้ว่าเสือตัวนี้มันไม่เชื่องง่าย ๆ

“ไม่กลัวพี่ชายเดียร์น่าเหรอวะ ระดับมาเฟียนะมึง”

Rrrrr

แม็คเหลือบมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่มีสายเรียกเข้า เมื่อเห็นว่าเป็นหญิงสาวอีกคนที่เขามีความสัมพันธ์ก็คว้ามันขึ้นมารับสายอย่างไม่ลังเล

“ถึงไหนแล้ว”

“แม็คขา ซินดี้ไม่ได้ไปหาแล้วนะพอดีว่าเพื่อนลากมากินเหล้าด้วยแล้ว” ปลายสายทำน้ำเสียงออดอ้อนเพราะผิดนัดเขา และมันทำให้แม็คถอนหายใจนิดหน่อย ‘เขาทิ้งเดียร์น่ามาก็เพราะเธอ’

“กินเสร็จตอนไหนก็มาสิ”

“ก็ได้ค่ะ แต่ไม่รู้นะคะว่าจะไปตอนไหนเพราะตอนนี้เพิ่งจะเริ่มมากันเอง”

“อืม”

บรื้นน

“รถใครวะ น้องมึงปะ”

“อืม” แม็คตอบเพื่อนพลางขมวดเรียวคิ้วชนกันเพราะนี่มันก็เที่ยงคืนกว่าเข้าไปแล้วทำไมน้องสาวเขายังขับรถมาที่นี่ ก่อนจะรีบลุกมาหาที่รถเร็วว่าคนน้องที่ทำอะไรท่าทางเชื่องช้ากว่าปกติ

“ไปไหนมา”

“มายด์มากินเลี้ยงวันเกิดพี่รหัสแถวนี้ ขอนอนนี่คืนหนึ่งนะ”

“อืม ไปสิ”

“สวัสดีครับน้องมายด์” หญิงสาวยิ้มตาหยีให้เพื่อนของพี่ชายที่ท่าทางเมาแอ๋ เธอจำได้แค่เขาเป็นหนึ่งในเพื่อนของแม็ค

“สวัสดี...ค่ะพี่...”

“โยค้าบ”