บทที่ 3

'จ๊อก~'

โอ๊ะ... น้องกระเพาะอาหาร นี่น้องหิวข้าวหรือหิวผู้ชายคะ มาร้องอะไรเอาตอนนี้พี่แพรยิ่งไม่อยู่ด้วย ฉันบ่นในใจพลางลูบท้องน้อยๆ จนสุดท้ายทนความหิวไม่ไหวเห็นว่าพวกผู้ชายไม่ได้มองมา จึงตัดสินใจเอื้อมหยิบจาน และหยิบที่คีบอย่างรวดเร็ว

มือถือจานพร้อม ตาเหลือบมองรอบๆ และเมื่อเห็นว่าทางสะดวกคนในงานสนใจพิธีกรที่พูดถึงตัวบริษัทบนเวที ฉันก็เอื้อมแขนสั้นๆไปหยิบคลับแซนด์วิชอย่างรวดเร็ว

หนึ่งชิ้น

สองชิ้น

สามชิ้น

อันนั้นก็น่ากิน... ไส้กรอก

แชะ!

"ว้าย!" ฉันหันขวับกลับไปอย่างรวดเร็วเพราะได้ยินเสียงชัตเตอร์กล้องถ่ายรูป และรู้สึกว่ามีคนสัมผัสที่ขาอ่อน ก่อนที่จะสบตาเข้ากับเจ้าของมือที่ถือโทรศัพท์ค้างอยู่อย่างจัง

แล้วง้างมือฟาดเข้าที่หน้าเขาทันที

'เพียะ!'

"คุณแอบถ่ายใต้กระโปรงฉันเหรอคะ!" ฉันชี้หน้าด่ามือสั่นเทาจนคนทั้งงานหันขวับมาที่เราทุกคน แต่รู้มั้ยคะว่าเขาเป็นใคร... เขาก็คือผู้ชายหล่อโผผัวคนที่ฉันยืนน้ำลายไหลนั่นแหละ

ซึ่งตอนนี้บอดี้การ์ดวิ่งมาล้อมฉันไว้หมดแล้ว ความโกลาหลหลเกิดขึ้นจนพิธีกรต้องหยุดดำเนินงาน ส่วนพี่แพรที่หายเงียบไปนานก็แหวกผู้คนเข้ามาจับแขนฉัน

แต่... เขาคนนั้นไม่พูดอะไรสักคำ

เขาโยนโทรศัพท์ในมือทิ้งลงบนโต๊ะ แล้วล้วงกระเป๋ากางเกงใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ท่านครับ ให้ผมจัดการเลยมั้ยครับ?" ท่าน? จัดการ? ฉันเป็นคนเสียหายนะ อีกนิดเดียวมือเขาก็จะถึงร่องตูดฉันอยู่แล้ว

"จัดการอะไรคะ เจ้านายคุณโรคจิตแอบถ่ายใต้กระโปรงฉัน! หน้าตาก็ดี และดูมีเงิน ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย นิสัยไม่ดีเลย โรคจิต!"

"คุณนิวยอร์กคะ ใจเย็นๆนะคะ" พี่แพรพยายามดึงแขนฉัน แต่แปลกที่ผู้ชายคนนั้นไม่พูดอะไรสักคำ เขาหันไปมองลูกน้องที่ถามด้วยสายตาราบเรียบ

แล้วเดินจากฉันไป...

ทิ้งให้ฉันมองตามหลังกำมือสองข้างแน่น กระทืบเท้าตึงตังหงุดหงิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น ทำไมเดินหนีแบบนั้น คำขอโทษสักคำก็ไม่มี!

"ไอ้โรคจิต!"

"คุณนิวยอร์ก พอแล้วค่ะคนมองทั้งงานแล้ว" พี่แพรพยายามห้าม แต่ฉันยังชี้ตามหลังผู้ชายคนนั้นอยู่

"แต่เขาแอบถ่ายใต้กระโปรงหนูนะคะพี่แพร หนูโดนคุกคามอ่ะ หนูเสียหาย"

"อย่างคุณแทนไทนี่นะคะ" คุณ...แทนไทงั้นเหรอ?เท่านั้นแหละคำพูดของสองสาวขาเมาส์ก็ดีดเข้ามาในหัวฉันอย่างรวดเร็ว

หล่อสังหาร? ฆ่าพ่อเลี้ยงตัวเอง? เฮือก...

นังนิวนิว หล่อนไปตบหน้าเขาจนหน้าหันเลยเมื่อกี้

"เขา...คือคุณแทนไทเหรอคะ"

"ใช่ค่ะ เขาไม่ทำแบบนั้นหรอก คุณนิวยอร์กน่าจะเข้าใจผิด ไหนพี่ดูสิ..."

แล้วพี่แพรก็หยิบมือถือที่นอนแอ้งแม้งบนโต๊ะมาดู ซึ่งหน้าจอยังไม่ได้ล็อก และยังมีรูปถ่ายใต้กระโปรงของฉันที่เห็นกางเกงในสีบานเย็นค้างอยู่

แต่เมื่อเลื่อนดูภาพเก่าๆ เท่านั้นแหละ... ใจฉันก็หล่นวูบตกลงไปที่ตาตุ่มจนเกือบคว้าไว้ไม่ทัน

มันมีรูปฉันนั่งหน้าแม็คบุ๊ค! ที่เป็นรูปเดียวกันกับแอคเคาน์ SOIL ส่งมา และมีรูปผู้หญิงคนอื่นๆ อีกมากมายในลักษณะเดียวกัน รูปใต้กระโปรงนี่แทบจะมีกางเกงในครบทุกสี จีสตริงเอย เข้าวินเอย โอ้ยมันเป็นภาพที่น่าเกลียดมากอ่ะ

"พี่ว่าไม่ใช่มือถือของคุณแทนไทหรอกค่ะ คนอย่างเขาแค่ชี้นิ้วผู้หญิงก็วิ่งเข้าหาแล้ว"

ฉันกอดอกชะเง้อมองประตูที่ผู้ชายชื่อแทนไทกับบอดี้การ์ดเดินออกไป ไม่เชื่อพี่แพรซะทีเดียว เพราะท่าทางเขาดูแปลกๆ

ไม่พูดไม่จา ไม่เถียง ถ้าไม่ใช่มือถือของตัวเองทำไมไม่แก้ตัวอะไรเลย!