บทที่ 4

‘แอดมินนิวนิวอยู่มั้ยค้าาา'

ฉันหยุดคิดเรื่องนั้น แล้วกลับไปเข้าโปรแกรมแต่งเสียงก่อนจะเปิดไมค์ตอบ

"อยู่ค่ะ ว่าไง"

'รู้สึกว่ามีโรคจิตตามค่ะ ตอนนี้กลัวมากเราควรทำยังไงดีคะ แจ้งความดีมั้ย?'

จะบอกว่าไงดีล่ะ...ฉันยังจะเอาตัวไม่รอดเลย ไม่รู้ไอ้แอค SOIL นั่นเป็นใคร ถึงจะได้มือถือมาทำลายหลักฐานที่มันจะแบล็คเมล์แล้ว แต่ฉันยังรู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ดี ไหนจะคุณแทนไทนั่นอีก โอ๊ยอยากจะกรี๊ดดังๆให้โลกแตก ไม่รู้ใครน่ากลัวกว่ากันแน่!

"ถ้าไม่สบายใจก็แจ้งความเลยค่ะ และพยายามอย่าไปไหนมาไหนคนเดียวนะคะ"

พอฉันตอบไปในไลฟ์กลับเงียบกริบ ทุกคนไม่มีใครพูดแม้กระทั่งหมอที่ประจำอยู่ในบอร์ด จนฉันตัดสินใจเรียกอีกครั้งเพื่อเช็คสัญญาณ

"ฮัลโหล อยู่ไหมคะ?"

'งั้นแอดมินก็อย่าไปไหนมาไหนคนเดียวนะคะ...เป็นห่วง'

ฉันกดปิดไมค์อีกครั้ง เสียงที่ตอบกลับมาเป็นเสียงผู้หญิงก็จริง แต่น้ำเสียงในโทนทุ้มต่ำทำให้รู้ได้เลยว่าคนคนนั้นก็ผ่านโปรแกรมแต่งเสียงมาเหมือนกัน ฉันจึงเลือกไม่ตอบรีบทักแชทส่วนตัวไปหาสมาชิกคนอื่น ก่อนที่จะบล็อกผู้ใช้รายนั้นไปเพืื่อตัดปัญหา

ซึ่งสมาชิกที่อยู่ในเว็บไม่ว่าจะหมอจริงๆ หรือคนปรึกษาคนอื่นๆ เราต่างไม่รู้ว่าใครเป็นใคร หนึ่งปีที่ฉันสร้างเว็บไซต์นี้ขึ้นมา เราอยู่อย่างพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน แล้วไอ้เรื่องโรคจิตเนี่ยก็เป็นรายแรกที่ปั่นประสาทฉันขนาดนี้ ปกติถ้าเจอพวกบ้ากามตามวอแวในบอร์ด ฉันบล็อกก็จบเรื่อง

KEE-DOCTOR : ไม่มีอะไรหรอก อย่าคิดมาก

Admin : เมื่อวานมีผู้ชายคนนึงส่งรูปนิวนิวมา มันแฮ็กกล้องแม็คบุ๊คนิวนิว

KEE-DOCTOR : ไปแจ้งความลงบันทึกประจำวันไว้ หรือไม่ก็เหมือนที่พูดไปเมื่อกี้คืออย่าพึ่งไปไหนมาไหนคนเดียว ครอบครัวนิวนิวรู้ไหมว่าเปิดเว็บไซต์นี้

Admin: ไม่มีใครรู้เลยน่ะสิ อยากปรึกษาพ่อแม่เหมือนกัน แต่กลัวท่านซักไซ้ถึงที่มาที่ไป

KEE-DOCTOR : งั้นก็ไปแจ้งความไว้ก็ดี เป็นกำลังใจให้ อย่าคิดมากล่ะ

Admin : ขอบคุณนะ

KEE-DOCTOR: ครับผม

ด็อกเตอร์กีเป็นผู้ชายหรอกเหรอ? นึกว่าเป็นผู้หญิงซะอีก ฉันปิดแม็คบุ๊คแล้วล้มตัวนอนมองเพดาน การใช้ชีวิตหลังจากนี้ต้องระมัดระวังแล้วล่ะ ทำไมคนอย่างนิวนิวผู้สดใสซาบซ่าต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยนะ ไอ้ SOIL ไอ้หัวเห็ด! ฉันจะสาบแกร๊!

"ทำไมสภาพเป็นแบบนั้น" ฉันยังไม่ตอบพ่อ เลื่อนเก้าอี้นั่งหน้าบูดบึ้ง จนแม่ที่เพิ่งเดินออกมาจากในครัวถามขึ้นมาต่อ

"นิวยอร์ก เป็นอะไรลูก?"

"นอนไม่ค่อยหลับค่ะแม่"

"ทะเลาะกับแฟน?" พอแม่ถามแบบนั้นพ่อฉันก็วางแก้วกาแฟลงทันที ก่อนที่จะจ้องหน้าฉันด้วยสายตาคาดคั้น และคาดโทษ

"เปล่าค่ะหนูยังไม่มีแฟน คือว่า..."

"ไม่มีก็ดี เป็นเด็กเป็นเล็กไม่ต้องไปยุ่งกับผู้ชาย"

บุรุษอาวุโสหัวโต๊ะพูดตัดขึ้นมา และจากนั้นก็ทำเมินหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน ส่วนแม่เริ่มก้มกินมื้อเช้าของท่าน ไม่มีใครถามฉันสักคำว่าฉันจะพูดอะไร จนฉันตัดสินใจถามเรื่องอื่นนั่นก็คือเรื่องพี่ชายของตัวเอง

"พี่โซลไปไหนคะ"

"ไปบินกลับมะรืน แล้วลูกล่ะงานที่บริษัทเป็นไงบ้าง โอเคใช่มั้ย?"

"โอเคค่ะ สนุกดี"

"งั้นวันนี้แม่ขอติดรถไปด้วยนะ ต้องไปสำนักงานสายการบิน เกิดเรื่องอีกแล้ว"

ฉันพยักหน้าเบาๆ แล้วหยิบส้อมจิ้มไข่ดาวตัวเองจนแตก ตอนนี้ที่นั่งร่วมโต๊ะมีพ่อกับแม่แค่สองคน งั้นถือโอกาสแนะนำให้รู้จักเลยแล้วกัน พ่อฉันเป็นกัปตันชื่อ'ต้นไม้' ส่วนแม่เป็นคณะกรรมการสอบวินัยสายการบินเวลฟายชื่อ 'เจแปน' แต่เมื่อก่อนเป็นแอร์โฮสเตสนะ ท่านสวยใสซาบซ่าเหมือนฉันเลย

แต่ดันไปซวยเจอพ่อ และได้ทายาทอสูรอย่างพี่ชายฉันที่ชื่อ 'โซล' ก็เลยหยุดบินไปทำงานที่สำนักงานแทน

บ้านฉันไม่ได้รวยร้อยล้านพันล้านหรอก แต่ให้ตายยังไงก็ไม่มีวันลำบาก เนื่องจากบริษัทมาสเตอร์มอนสเตอร์เป็นบริษัทใหญ่ของครอบครัวพ่อฉัน มีหุ้นปันผลมาให้ท่านก้อนโตทุกปี

พอกินข้าวเสร็จ สาววัยทำงานอย่างฉันก็ควงแขนแม่ออกจากบ้านขับรถมินิคันน้อยของตัวเองไปบริษัท แต่เมื่อลับตาพ่อขับเข้าถนนใหญ่เท่านั้น คนข้างๆที่อัดอั้นตันใจมานานก็แตะแขนฉันเปิดประเด็นทันที

"นิวยอร์ก อย่าไปฟังพ่อมากนะลูก"

"คะ เรื่องอะไรแม่?"

"เรื่องผู้ชายไง" ฉันหรี่เสียงวิทยุลง จนแม่พูดต่อด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ

"อายุยี่สิบหกแล้ว มีแฟนได้แล้ว รักใครชอบใครก็คบๆไปเถอะ แม่อยากให้นิวยอร์กมีคนดูแลนะลูก"

"หนูดูแลตัวเองได้ค่ะ"

"แล้ว...คุยกับใครอยู่รึเปล่า?" ฉันส่ายหน้า

"มีใครมาจีบรึเปล่า" ฉันส่ายหน้าอีกครั้ง

"หรือลูกจีบใครบ้างมั้ย?" ฉันส่ายหน้ารัวกว่าเดิม แล้วหลังจากนั้นแม่ก็ถอนหายใจเฮือก หันไปชมนกชมไม้ข้างถนน