บทที่ 5

ฉันยกมือปิดปากส่วนมืออีกข้างถือโทรศัพท์มือถือไปที่ริมกระจก ก่อนที่จะตัดสินใจรวบรวมความกล้าส่งมือสั่นๆแง้มมู่ลี่มองลงไป ใช่...ไอ้รถหรูที่เคยตามฉันมันจอดนิ่งอยู่ที่ลานจอดรถแล้ว

ฉันตกใจค้างนิ่ง...จากที่สั่นอยู่แล้วสั่นมากกว่าเดิมอีก จึงปัดข้อความนั้นทิ้งแล้วเสริชคำว่า 'แทนไท' แทน ภาพจากกูเกิลโชว์หลาขึ้นมาเป็นหลายร้อยรูป เขามีรถหลายคัน และที่สำคัญ...มีรถยี่ห้อนั้นรุ่นนั้นที่คนปกติไม่มีใครใช้

โรลส์-รอยซ์แฟนธอม ราคาเหยียบหกสิบล้าน... ยังไงมันก็เป็นรุ่นเดียวกันแน่ๆ จากแค่สงสัยลอยๆตอนนี้มันชัดเจนแล้ว มือถืออยู่ในมือเขาเต็มๆตาฉัน เขาไม่แก้ตัวไม่ปฏิเสธสักคำ แถมยังตามฉันมาถึงบริษัท

ต้องการอะไร... ก่อกวนขนาดนี้แค่อยากมีเซ็กส์กับฉันเหรอ?

โรคจิตเต็มสูตร

'ก๊อก ก๊อก ก๊อก'

"ว้าย!"

ฉันสะดุ้งโหย่งจนเผลอปล่อยมือถือหลุดมือ แต่ตอนนี้ไม่ได้สนใจเก็บมัน รีบไปหยิบกล่องทิชชูดึงรัวๆ เต็มมือ แล้วรวบถุงยางอนามัยบนโต๊ะวิ่งไปทิ้งในห้องน้ำแทน

จะอ้วก จะอ้วก

'แกร๊ก'

"อะไรของแก เป็นอะไรรึเปล่า?" เจ้โบอิ้งเปิดประตูเข้ามาแล้วถือเอกสารมาวางไว้ที่โต๊ะ ก่อนที่ฉันจะรีบเดินไปนั่งทำตัวปกติ ทั้งที่สภาพตอนนี้ไม่อำนวยเท่าไหร่ เหงื่อผุดเต็มขมับสองข้าง มือไม้สั่นจนคนที่ยืนอยู่สังเกตได้

"ปะ เปล่า"

"เหงื่อท่วมตัวสั่นเลย ไม่สบายป่ะ?" ฉันส่ายหน้า

"ปกติดี คือ...เจ้มีอะไรเหรอ?"

"ฉันมาบอกให้แกไปคุยงานน่ะสิ บริษัทฟอร์นิเจอร์จากอังกฤษมาเปิดที่ไทย แนวเว็บช็อปปิ้งออนไลน์น่ะ" ว่่าจบลูกพี่ลูกน้องฉันก็เปิดเอกสารให้ แล้วชี้นิ้วเรียวจิ้มที่หัวข้อใหญ่ๆในแฟ้ม

และถึงแม้ฉันจะถูกจ้องจับผิดแค่ไหน แต่ก็ยังพยายามยกแขนปาดเหงื่อ ก้มหน้าดูเอกสารต่อไป

งานใหญ่เลยนะเนี่ย ก็ดี...ทำงานให้หนักๆไปเลย จะได้ลืมเรื่องอุบาทว์ที่พึ่งเจอมาทั้งหมด

"ฉันไปเข้าห้องน้ำนะ"

"อื้อ ไปสิ" ฉันตอบส่งๆเท่านั้น เพราะมัวแต่อ่านเอกสารอยู่ จนเจ้โบอิ้งเดินไปเข้าห้องน้ำข้างหลัง ฉันถึงเปิดมาหน้าข้อมูล และรายละเอียดยิบย่อยที่ลูกค้าอยากได้

จนสุดท้ายชะงัก และขมวดคิ้วสองข้างชนกัน เพราะตรงชื่อลูกค้านั้นมันมีชื่อ 'แทนไท' เต็มๆตา!

ฉันปิดเอกสารปึก! วางศอกลงบนโต๊ะยกมือกุมหัว และหายใจหอบโมโหอยู่คนเดียว นิวนิวใจเย็นๆ อย่าพึ่งประสาทแดก ยังไงเขาก็ไม่กล้าทำอะไรแก นี่บริษัทแกนะ ลองมาโรคจิตสิ ยังไงก็ต้องมีคนช่วยอยู่แล้ว

ฮือ แต่ฉันทำไม่ได้...

ฉันกลัว กลัวมากๆ สิ่งที่เจอมาและกำลังจะเจอต่อไปนี้มันเกินจะรับไหวแล้ว!

เสียงเย็นชาของเขาที่เรียกชื่อฉัน มันเหมือนเสียงตัดสินประหารชีวิต ไหนจะคำขู่ที่บอกชีวิตจะไม่สงบสุขอีก เออ ฆ่าฉันให้ตายไปเลยฉันจะบ้าแล้ว!

"นิวยอร์ก"

"ว้าย!" ฉันสะดุ้งตกใจปัดมือเจ้โบอิ้งทันที ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วขยับหนีจนหลังติดตู้ เจ้โบอิ้งเบิกตาโตค่อยๆยกนิ้วชี้ชี้หน้าฉัน ใช่ ฉันกลายเป็นคนขวัญอ่อนและกลัวสิ่งรอบข้างไปหมด

"เป็นอะไร ร้อนไห้ทำไม"

"เจ้ ขอไม่รับลูกค้าคนนี้ได้ไหม นะๆ เขาน่ากลัว เขา..."

"ไม่ได้ ฉันรับแล้ว และเขาก็จ่ายมัดจำมาจำนวนนึง" หน้าฉันชาเหมือนโดนตีนหมาตบ

"ก็ยกเลิกได้นี่ นะเจ้ นะๆ" เท่านั้นแหละเจ้โบอิ้งก็ท้าวสะเอวมองหน้าฉันเลย

"แกทีมการตลาด น่าจะรู้ดีว่าถ้ายกเลิกแกต้องจ่ายค่าเสียเวลาให้ลูกค้า และแน่นอนว่าบริษัทต้องเสียหน้าไปหลายชาติ ทำไม? มีปัญหาอะไร แกแปลกๆ นะนิวยอร์ก ให้ฉันปฏิเสธลูกค้ารายใหญ่แบบนั้นได้ไง เงินทั้งนั้น"

"ก็เขาน่ากลัวอ่ะเจ้" ฉันพูดขณะที่มองพี่สาวตาละห้อย แต่เจ้โบอิ้งก็คือเจ้โบอิ้ง เธอไม่ฟังฉัน

"ไร้สาระ เขาแค่ไม่ค่อยพูดเท่านั้นแหละ ตอนนี้รออยู่ที่ห้องรับรองแล้ว แกไปเตรียมเอกสาร และแพคเกจต่างๆไปเสนอด้วย ฉันไปนะ...มีประชุม"

พอทิ้งระเบิดให้...เจ้โบอิ้งก็เดินออกไป แต่ตัดมาที่ฉัน ตอนนี้ทรุดนั่งที่เก้าอี้ยีหัวตัวเองแล้ว กลับไปบ้านฉันจะรีบเปิดแม็คบุ๊คปิดเว็บนั่นซะ ไม่เล่นแล้ว พอสักที! ทำไมต้องหาเรื่องให้ตัวเองด้วยนังนิวนิว!

ห้องรับรอง vip

ฉันยืนกอดแฟ้มมองป้ายห้องด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก ก่อนสุดท้ายจะสูดหายใจเข้าลึกๆ พนมมือขึ้นตั้งนะโมสามจบเป็นศิริมงคล และเปิดเข้าไป

ถึงพี่แพรจะตามมาต้อยๆ แต่ฉันไม่รู้สึกโล่งหรือปลอดภัยเลย เพราะยิ่งย่างกรายเข้ามาในรัศมีสายตาคุณแทนไท หัวใจฉันยิ่งเต้นแรงเหมือนจะกระดอนออกมาจากอก

บอดี้การ์ดคุณแทนไทยืนเต็มห้อง และเขาเองก็นั่งมองไปที่จอโปรเจ็คเตอร์ด้วยสีหน้าเรียบๆ ฉันเดินไปยืนตรงหน้ากับพี่แพรอย่างโดดเด่นในหมู่ชาย ขนแขนขนขา และขนอะไรต่อมิอะไร ลุกพรึบอย่างพร้อมเพรียง