บทที่ 6

"ถ้างั้น จะ จูบนี้มันจะจบใช่มั้ยคะ คุณจะไม่ก่อกวนหนูอีกใช่มั้ย?"

"..." เขาเงียบอีกแล้ว

โอ๊ย...ทำไมไม่ตอบล่ะ พูดสิพูด! อยากจะตัดเข้าหน้าโฆษณาถือหมวกกันน็อคแล้วแหกปากถาม 'เฮ้ยแทนไท ปากนายเป็นไรอ่ะ?' จริงๆ ตอนนี้ฉันรอฟังเขาพูดจนเหนื่อย ทำไมการอ้าปากพูดแต่ละคำมันถึงได้ยากเย็นนักนะ

"จบไม่จบ ท่านจะกลับมาบอกคุณอีกครั้งครับ" สุดท้ายบอดี้การ์ดข้างหลังก็เป็นคนตอบแทน ก่อนที่ผู้ชายไม่มีปากที่ขโมยจูบแรก... จะลุกขึ้นยืน และก้มมองฉันด้วยสายตานิ่งเรียบ

"ระวังตัว"

"คะ?"

"รู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย...ก็ระวังตัว"

ถิ่นตัวเองแท้ๆ บริษัทตัวเองแท้ๆ แต่ตอนนี้ฉันเหมือนลูกหมานั่งมองคุณแทนไทตาละห้อย เขาพูดยาวขึ้นอันนี้น่าทึ่งนะ แต่สิ่งที่ทึ่งกว่าคือความหมายของคำพูดพวกนั้น

... ฉันไม่เข้าใจ

ระวังตัวจากใคร? จากเขาเหรอ?

แล้วเมื่อร่างสูงกับกลุ่มบอดี้การ์ดเดินออกไป ฉันจึงตัดสินใจดันตัวเองลุกขึ้นยืน ไม่ได้... ฉันจะไม่ยอมเจอถุงยางอนามัยกับน้ำบ้านั่นอีกเด็ดขาด เรื่องมันต้องจบวันนี้ และเดี๋ยวนี้ ทุกอย่างต้องเคลียร์ชัด

"อย่ายุ่งกับหนูอีกได้ไหมคะ พอสักที" เท่านั้นแหละคุณแทนไทก็หยุดเดินทันที ก่อนที่ฉันจะกำมือสองข้าง แน่น และรวบรวมความกล้าตะโกนออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ชีวิตหนูไม่สงบสุขเลย หนูหวาดระแวงและกลัวไปหมด อย่าทำอะไรหนูอีกได้ไหม ตอนนี้หนูจะไม่ไหวอยู่แล้ว จะเหมือนคนบ้าอยู่แล้ว"

"..."

"ถ้าเป็นไปได้คุณอย่ามาที่นี่อีก หนูทั้งเกลียดและกลัวคุณจนไม่เป็นอันทำอะไร ถ้าสะใจคุณแล้วก็พอเถอะนะคะ!"

"ฉันไม่ใช่คนที่เธอพูดถึง" ฉันชะงักนิ่ง ยืนหอบเหนื่อยเพราะเสียงที่ตะเบงออกไป และเขาก็ทิ้งท้ายไว้เท่านั้น... ก่อนที่จะสอดมือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกไปจากห้องรับรอง

ส่วนฉันหมดแรงทิ้งตัวนั่งที่โซฟา และยกมือปิดหน้าเหมือนคนสติแตก นอกจากหัวใจที่เต้นแรงอย่างหวาดหวั่น ในหัวยังมีคำถามวนเวียนอยู่ซ้ำๆ

ถ้าไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใคร?!

ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย

คุณแทนไทตกลงให้บริษัทฉันดูแลผ่านเจ้โบอิ้ง โปรเจ็คใหญ่ เงินทุนสูง แต่... ฉันไม่รู้สึกยินดีเลย ปัญหาคาราคาซังอยู่ในหัว ไหนจะจูบที่ทำให้ฉันเจ็บตัวอีก ใครถามก็ได้แต่โกหกว่าเผลอกัดปากตัวเอง พ่อหัวเราะ ส่วนแม่ส่ายหัวกับความซุ่มซ่ามของฉัน แต่เรื่องแผลมันไม่เท่าไหร่หรอก รสจูบของคุณแทนไทและกลิ่นบุหรี่อ่อนๆของเขาต่างหาก...

มันยังติดลิ้นฉันอยู่เลย

บุหรี่... เป็นสิ่งที่ฉันไม่ค่อยชอบ

แต่ทำไมตอนนี้รู้สึกหวานลิ้นอย่างบอกไม่ถูก

และจูบที่รุนแรงนั่น...ทำไมต้องรู้สึกดีด้วย ผู้หญิงบอบบางอย่างฉันควรได้รับการจูบที่นุ่มนวล และเป็นไปอย่างทะนุถนอมไม่ใช่เหรอ?

ฉันล้มตัวนอนบนเตียงมองขึ้นไปบนเพดาน ขณะที่เรียวนิ้วแตะที่ริมฝีปากตัวเองเบาๆ ตอนแตะมันเจ็บจนสะดุ้ง แต่ก็ยังชอบความเจ็บปวดจนแตะลงไปอีกครั้งใช่...พอเจ็บมากๆก้าวผ่านความรู้สึกที่ทรมาน สุดท้ายฉันก็ชินชากับมันซะแล้ว

ฉันดุนลิ้นตรงริมฝีปาก และนึกถึงหน้าหล่อๆของเขา ตอนที่ถูกขยี้จูบอย่างรุนแรงมันเป็นอะไรที่ยากจะลืมจริงๆ ผู้ชายคนนี้มีอำนาจมาก สายตาเขา... มือเขา... ปากเขา มันสะกดฉันนิ่ง และไม่กล้าต่อต้านอย่างประหลาด

ไม่ๆ ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย กำลังคิดบ้าอะไรอยู่!

เขาคือผู้ต้องสงสัยนะนังนิวนิว แกต้องรู้จักแยกแยะ จะหวั่นไหวกับจูบแรกไม่ได้นะ

ฉันสลัดความคิดพวกนั้นออกจากหัวแล้วพลิกตัวนอนคว่ำ ก่อนจะลากแม็คบุ๊คใต้หมอนออกมาเปิด และรัวนิ้วกับแป้นพิมพ์เข้าเว็บไซต์ของตัวเอง วันนี้ไม่ได้มาตั้งบอร์ดถามตอบอะไรทั้งนั้น ฉันตั้งใจจะเข้ามาบอกสมาชิกกลุ่มหมอที่สนิทกัน

ว่าฉัน...จะเลิกเล่นเว็บสักพัก เพื่อฟื้นฟูสภาพจิตใจ

KEE-DOCTOR : ดีแล้ว ทางนี้ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวดูให้

HUM-DR. : ใช่ๆ รู้สึกดีขึ้นเมื่อไหร่ก็กลับมานะ ดูแลตัวเองด้วย อย่าไปไหนมาไหนคนเดียวโดยเฉพาะเวลากลางคืน

Admin: ขอบคุณนะคะ อุแง คงคิดถึงพี่ KEE กับพี่ HUM แย่

KEE-DOCTOR : คิดถึงเหมือนกัน เว็บต้องเงียบเหงาแน่ เอางี้! แลกไลน์กันไหมล่ะ มีอะไรจะได้คุยกันสะดวก

HUM-DR. : ใช่ๆ แลกไลน์กันไหม สร้างกรุ๊ปของพวกเราในไลน์ก็ได้

สร้างกรุ๊ปงั้นเหรอ?...

ก็ดีเหมือนกันนะ

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเข้าแอพพลิเคชันไลน์ทันที ก่อนที่จะเปลี่ยนรูปน่ารักน่าเอ็นดูของตัวเองเป็นรูปแมวที่เดือนหน้าจะรับมาเลี้ยง และที่สำคัญไม่ลืมลบไทม์ไลน์รูปต่างๆออกให้หมด ชื่อไลน์ก็เปลี่ยนจาก NEWYORK_ZUZA เป็นนู๋นิวนิว พิมพ์ไปยิ้มไป

ก็มันน่ารักอ่ะ ช่างไม่เหมาะกับเจ้าของเว็บเซ็กส์อย่างฉันเลย

Admin : ตกลงค่า แอดมาเลย