บทที่ 7

หลังจากที่แต่งตัวเสร็จฉันก็มางานเลี้ยงด้วยชุดเดรสราตรียาว ชุดวันนี้ค่อนข้างเรียบร้อย (ข้างล่าง) แต่ข้างบนไม่เลย ชุดเป็นสีกะปิสายเดี่ยวโชว์ร่อง แถมข้างหลังยังปาดลึกเกือบถึงก้นอันงอนงามของฉัน

พอฉันบอกจะไม่ใส่พี่แพรก็ยุแยงบอกว่าเหมาะกับฉันมากๆ มันหวาน มันสวย และมันคุณหนูนะคะคุณนิวยอร์ก คืนนี้ต้องตกนักธุรกิจหนุ่มๆได้แน่นอน

ซึ่งฉันไม่ต้องการ!

ยังไม่อยากมีผัวตอนนี้!

CC โชว์รูม

"ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะคุณชาติชาย"

ฉันเอ่ยพร้อมส่งช่อดอกไม้ให้เจ้าของงาน แต่มือหยาบกลับเอื้อมมาแตะต้นแขนฉันจนฉันสะดุ้ง

"ขอบคุณครับหนูนิวยอร์ก วันนี้หนูสวยมากเลยนะ" ฉันยิ้มให้... แต่เป็นยิ้มที่ฝืนใจที่สุด ขอบคุณแล้วทำไมยังไม่เอามือออกไป อึดอัดนะ ถ้าหน้าไม่เหมือนลีมินโฮอย่ามาแตะต้องตัวฉัน

"ขอบคุณค่ะ คุณชาติชายแขกเยอะงั้นนิวยอร์กขอตัวนะคะ"

"เดี๋ยวก่อนสิ จริงๆแล้ว...ผมไม่ได้อยากรับแขกคนอื่นเท่าไหร่นะ หนูนิวยอร์กมาดีใจมากๆ"

ฉันหันไปยิ้มตอบอีกครั้ง แต่ขาพยายามเดินออกห่างเรื่อยๆ อยู่ก็โง่แล้ว! ดูสายตาดูมือไวๆของเขาสิ ถ้าฉันขืนยืนต่อต้องตีเนียนลูบหลังฉันอีกแน่นอน

ปึก!

"โอ๊ย ขอโทษค่ะ ขอโทษๆ" ฉันยกมือไหว้พัลวันเมื่อชนกับใครบางคนเข้า และเมื่อเห็นว่าเป็นผู้หญิงใส่ชุดเดรสสีแดงตัวสั้น จึงรีบพยุงเธอลุกขึ้นมาด้วยความรู้สึกผิด

"เป็นอะไรรึเปล่าคะ ขอโทษจริงๆค่ะ ไม่ทันมอง"

"ไม่เป็นไรค่ะ อ้าว...นิวยอร์ก!" เธอคนนั้นชี้ฉัน และฉันก็ชี้เธอ เราสองคนมองหน้ากันตาเบิกโตกับการได้เจอกันครั้งนี้ วาววาเพื่อนที่ยู (มหาวิทยาลัย) ที่อเมริกานี่น่า!

"วาววา!"

"กรี๊ดๆ ดีใจที่เธอจำฉันได้ เป็นไงมาไงแต่งงานยัง" ฉันส่ายหน้า เจอก็ถามเรื่องแต่งงานเลยเรอะ!

"ยัง แฟนก็ไม่มีเลย แล้วเธอล่ะ?" วาววายิ้มก่อนจะชูนิ้วนางข้างซ้ายให้ฉันดู

"อิจฉา ใครคือผู้ชายที่โชคดีคนนั้นนะ"

"ไม่บอกหรอก ไว้จะแนะนำให้รู้จัก เออนี่...ขอคอนแท็คเธอได้ป่ะ ฉันพึ่งย้ายมาอยู่ไทยไม่มีเพื่อนเลย"

ฉันยิ้มอย่างยินดี ก่อนจะรีบดึงมือถือออกมาจากกระเป๋าคลัช และเปิดบาร์โค้ดให้วาววาสแกน ซึ่งที่ยังไม่มีคอนแท็คกันเนี่ย ก็เพราะสมัยเรียนที่นั่นฉันไม่สนิทกับวาววาเท่าไหร่

ฉันสายโลกสวยไม่ปาร์ตี้ เรียนเสร็จกลับที่พักอ่านนิยายวายและดูซีรี่ย์เกาหลี ส่วนวาวาคือสายปาร์ตี้ เมา แฮงค์ ติดเอฟ จบช้ากว่าฉันไปหนึ่งปี ที่กลับมาไทยน่าจะพึ่งจบหมาดๆนะ เพราะฉันก็ทำงานที่บริษัทตัวเองมาปีกว่าแล้ว

"ดีใจมากๆเลยที่เจอเธออ่ะ ไว้วันหลังไปดื่มกันนะ ฉลองที่ฉันเรียนจบก็ได้ เพราะกว่าจะจบอาจารย์เข็นแทบตาย"

"ดื่ม? สามีไม่ว่าเหรอจ๊ะ?"

"ไม่ว่ารายนั้นก็สายดื่ม ไปนะๆ ฉันไม่เคยดื่มกับเธอเลยอ่ะ ตอนนั้นเธออ้างแต่เรียน"

"แต่ฉันดื่มไม่ค่อยเก่ง"

"นะๆ นิวยอร์ก ชวนพี่สาวเธอที่สวยๆมาก็ได้" คงหมายถึงเจ้โบอิ้ง

"โอเคๆ ก็ได้ ไว้ฉันเคลียร์งานก่อนแล้วจะบอกนะ พึ่งมีโปรเจ็คใหญ่เข้ามา"

สุดท้ายฉันก็ยอมลูกตื้อของวาววาด้วยเหตุผลที่ว่า....ไม่เคยดื่มด้วยกันเลย 'ขอสักครั้ง' และหลังจากที่ได้เจอเธอบรรยากาศงานเลี้ยงก็ไม่น่าเบื่ออีกต่อไป วาววาชวนฉันคุยถึงชีวิตของเธอ และชวนดื่มค็อกเทลเป็นว่าเล่น ซึ่งในงานฉันเห็นคุณแทนไทด้วยนะ เห็นไกลๆ แว๊บๆ ไม่รู้ว่าตัวเองตาฝาดหรือเมารึเปล่า เพราะฉันค่อนข้างคออ่อนพอสมควร

แต่มาคนเดียวฉันแค่จิบๆเท่านั้น ไม่เหมือนกับวาววา... เธอคอเหล้าที่แท้ทรู

พอเริ่มเมาก็เอาใหญ่... นอกจากค็อกเทลก็ไปขอวิสกี้เข้มๆดื่มเหมือนผู้ชาย

จนตอนนี้เมาแอ๋

"เดินดีๆวาววา ฉันขับรถไปส่งไหม" ฉันพยุงวาววาออกมาจากศูนย์รถ และลัดเลาะเข้าซอยข้างโชว์รูมไปที่ลานจอดรถด้านหลัง ที่เป็นแบบนี้เพราะฉันออกผิดทาง มัวแต่พยุงคนเมา และลืมดูป้าย จะย้อนกลับไปใหม่ก็ไกลพอสมควร

แต่มืดเป็นบ้าเลย งานเลี้ยงใหญ่โตทำไมไม่เปิดไฟนะ

"ไม่ต้องไปส่งก็ได้ เดี๋ยวเรียกแท็กซี่กลับ"

"อันตราย ฉันไปส่งเธอดีกว่านะ" วาววาหยุดเดินแล้วเงยขึ้นมองฉัน แต่ทำไมต้องหยุดที่มืดๆด้วยเนี่ย! อีกนิดเดียวก็จะถึงลานจอดรถแล้ว

"เธอดูดีจังนิวยอร์ก เรียนก็เก่ง สวยก็สวย รวยก็รวย ถ้าจะมีผัว... มีผัวดีๆนะเพื่อน"

"อื้อรีบเดินเถอะ ฉันกลัวนะ" วาววาโบกมือพัลวัน

"ไม่ๆ มากับฉันไม่ต้องกลัว ฉันดูแลเธอได้ เชื่อใจฉันสิ เชื่อช้านนน ฮ่าๆ"

หนักแล้วค่ะ

นิวนิวจะบ้าตายรายวัน ตอนนี้คุณวาววาช่วยเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ แค่เดินก็ไม่ให้ความร่วมมือฉันเลย วาววาเธอดื้อจะยืนคุยกับฉันตรงนี้ ขณะที่ฉันตัวเล็กกว่าผอมกว่า และรู้สึกกรึ่มๆอยู่ ไม่สามารถที่จะลากหรือหิ้วปีกคนตัวสูงร้อยเจ็ดสิบ และอวบอึ๋มอย่างวาววาได้

"ทำไมเธอยังไม่มีแฟนอ่ะ ทำงานหนักเหรอ?"

ยังจะชวนคุยอีก

"ประมาณนั้น ช่วยเดินหน่อยวาววา"

ฉันทั้งเร่งทั้งขอร้องเพราะตรอกเล็กตรงนี้มันมืดจริงๆ แต่อีกไม่กี่เมตรก็จะถึงเจอลานจอดรถแล้ว ทำไมไม่ไปคุยตรงนั้นฟร๊ะ! ฉันจะยืนคุยจนเช้าให้สาแก่ใจเลย

และความวินาศสันตะโรก็บังเกิด เมื่อวาววาทำท่าเหมือนจะคะย้อนอะไรออกมา

"ฉันเดินไม่ไหว ฉันจะ... อ้วกกกกก" วาววาผลักฉันออกจนล้ม แล้ววิ่งไปคุกเข่ากับพื้นก้มหน้าอ้วก ส่วนฉันไม่ได้ไปลูบหลังหรอก เพราะแรงจากการล้มเมื่อกี้มันทำให้ข้อเท้าแพลงไปเรียบร้อย

"วาววา เธอไหวมั้ย?"

"อุแหวะ! ฉันไม่น่ากินหลายอย่างผสมกันเลย พรุ่งนี้แฮงค์แน่ๆ " ฉันพยามยามลุกขึ้นอีกครั้งเพื่อพยุงวาววาเดินต่อ แต่เมื่อหันมองไปทางลานจอดรถปลายทางของเรา ก็เห็นผู้ชายคนนึงสวมสูทดูดีเดินผ่านเข้ามาในความมืด

คนในงานแน่ๆ