บทที่ 8

ฉันพยักหน้า ตอนนี้อะไรก็ยอมทุกอย่างขอให้ตัวเองหลุดพ้นจากไอ้บ้ากามนี่ก็พอ ก่อนจะพยายามเอื้อมจับแขนเขาหาที่ยึดรั้ง และมองเข้าไปในนัยน์ตาดำขลับที่จ้องลงมา

ขอร้องล่ะ...ฉันไม่ไหวแล้ว อยากไปจากที่นี่ ฉันเกลียดเลือด เกลียดสภาพตัวเอง ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรฉันก็ยอมทุกอย่าง

ณ ที่ตรงนี้ คุณแทนไทปลอดภัยที่สุด... ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ

"ช่วยพาหนูไปจากตรงนี้ได้ไหมคะ... อยากได้อะไรหนูยอมให้หมด ไม่ว่าจะเงินหรือทอง หนูให้ได้หมดจริงๆ ...นะคะ คุณแทนไท"

มือหนาที่เชยคางเปลี่ยนมาบีบแก้มฉันหมับ แต่เขาไม่ได้ลงแรง แค่บีบให้ฉันแหงนขึ้นมองหน้าเขาอีกครั้งในระยะที่ใกล้กว่าเดิม

"พูดแบบนั้นออกมา... มีสติดีรึเปล่า?"

"ค่ะ"

"แน่ใจ?"

"นะ... แน่ใจค่ะ"

หลังจากนั้นเขาก็ไม่ตอบอะไร ช้อนตัวฉันอุ้มขึ้นอย่างใจเย็น และพยักหน้าบอกลูกน้องที่ยืนอยู่อย่างรู้กัน ก่อนที่คนพวกนั้นจะเดินไปเปิดท้ายรถหยิบซองซิปออกมาเก็บศพ และโรยผงอะไรบางอย่างไปที่กองเลือด

ส่วนฉันถูกอุ้มเดินไปที่รถโรลส์รอยซ์ของเขา ตามด้วยบอดี้การ์ดอีกสี่คนที่เดินประกบไม่ให้ใครมองเห็นเรา แต่ฉันลืมอะไรไปนะ... กระเป๋าก็เอามาแล้ว รถก็คงจอดไว้ที่นี่ก่อน

เฮ้ย...

วาววา!

"ดะ เดี๋ยวค่ะ"

คุณแทนไทหยุดเดินแล้วก้มลงมองฉัน

"พะ... เพื่อนหนูอยู่ข้างตึก ไปช่วยเพื่อนหนูด้วยนะคะ"

เขาถอนหายใจรำคาญ ก่อนจะปรายตามองไปที่บอดี้การ์ดข้างๆ และแน่นอนว่าคำสั่งจากสายตานั้นมันมีอิทธิพลมาก แค่มองไปไม่ถึงสามวิ บอดี้การ์ดสองคนที่ยืนอยู่ก็ก้มหน้ารับคำสั่ง และวิ่งออกไปทันที

ก่อนที่คุณแทนไทเขาจะอุ้มฉันเข้าไปนั่งในรถหรูที่สตาร์ทรออยู่ แต่ทันทีที่หลังพิงเบาะ หน้าโดนแอร์เย็นๆ เรี่ยวแรงที่หายไปก็เหมือนจะกลับมา ฉันหลับตาจูนสติ จูนสมอง ผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆให้ทุกอย่างมันผ่อนคลายลง

จนสองคนที่ประจำเบาะหน้าถามขึ้นมา

"ไปไหนครับท่าน"

"เพนส์เฮาส์" ฉันเปิดตาขึ้น และหันมองคุณแทนไทตั้งใจจะถาม แต่ไม่นานเปลือกตาก็หนักอึ้งขึ้นอีกครั้ง จนต้องรีบก้มลงนวดหว่างคิ้วตัวเอง

จนคุณแทนไขเขาเปิดที่รองแขน และหยิบก้อนน้ำแข็งออกมายัดเข้าปากฉัน

อึก!

"อื้อ~ อำอะไออะ(ทำอะไรอ่ะ)" ฉันถามเสียงอู้อี้ แต่ฮีก็ไม่ตอบเหมือนเคย กลับไปนั่งปกติและกระชับเสื้อสูทมองออกไปนอกกระจกรถ ขณะที่ฉันยังอมน้ำแข็งอยู่อย่างนั้น และอยู่ในความงุนงง

จนน้ำแข็งในปากค่อยๆละลาย อาการฉันก็เริ่มดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

แรงฉันกลับมา เปลือกตาไม่หนัก...

ฉันจึงเอื้อมหยิบทิชชูมาเช็ดคราบเลือดตามตัวตามหน้า แต่มันก็แห้งกรังเกินเยียวยาแล้ว

"เอ่อ จะไปไหนกันเหรอคะ" ฉันตัดสินใจเกาะเบาะหน้า และโผล่หัวไปถามบอดี้การ์ดของเขาแทน

"ไปเพนส์เฮาส์คุณแทนไทครับ"

"แวะไปส่งหนูที่บ้านได้มั้ยคะ"

"คุณจะกลับบ้านในสภาพนี้เหรอครับ"

ฉันก้มมองตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะรีบถอยกลับมานั่งแล้วกอดอกเหมือนเดิม ลืมไปว่าชุดฉันมันโชว์ร่องนม และเป็นสายเดี่ยวแหวกหลัง แถมสภาพก็มอมแมมจนไม่เหลือเคล้าหนูนิวนิวของพ่อแม่แล้ว

ถ้ากลับบ้านตอนนี้...พ่อกับแม่ต้องเป็นห่วงแน่ๆ พอฉันรู้แบบนั้น ก็หันไปรวบรวมความกล้าถามเจ้าของเพนส์เฮาส์เสียงอ่อย

"ที่เพนส์เฮาส์ของคุณ หนูขออาบน้ำได้ไหมคะ แล้วหนูอาบน้ำเสร็จช่วยไปส่งหนูหน่อยได้มั้ย หนูไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วงค่ะ"

"อืม..." เขาสั้นๆในลำคอ และไม่มองแม้แต่หน้าฉัน

แต่โอเค... ถือว่ายังตอบ และหลังจากนั้นระหว่างทางก็มีแต่ความเงียบงัน คุณแทนไทไม่ถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นสักคำ ส่วนฉันมองในรถอย่างสำรวจเหมือนบ้านนอกเข้ากรุง ก็มันหรูมาก! มีขวดเหล้าวิสกี้แพงๆในรถ มีแก้วไวน์ มีจอ หลังคารถเป็นกระจก และมองขึ้นไปก็เป็นดาวระยิบระยับ

คนอะไรร๊วยรวย หล๊อหล่อ ฉันไปคิดว่าเขาเป็นโรคจิตได้ยังไง แล้วฉันก็ชะงักกับความคิดในหัวกลับมานั่งจ้องคนข้างๆด้วยความรู้สึกผิด ถ้าแอค SOIL มันไม่ใช่เขา... แสดงว่ามือถือก็ไม่ใช่ของเขา ตอนนั้นคุณแทนไทอาจจะช่วยฉันอยู่ก็ได้

เฮ้อ...แค่ขอบคุณคงไม่พอ ฉันต้องขอโทษด้วยสินะ

"คุณแทนไทคะ คือ...หนูขอโทษนะคะที่เข้าใจผิดคิดว่าคุณเป็นโรคจิต แถมยังตบหน้าคุณด้วย หนูไม่รู้จริงๆเพราะคุณไม่อธิบาย อีกอย่างหนูก็กลัวมากจนพลั้งมือ อย่าถือโทษโกรธหนูเลยนะคะ หนูยังไม่อยากตายยังอยากเลี้ยงแมวอยู่"

เขาหันมามองฉันแล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

"เงียบ... "

"คะ"

"เงียบ ฉันกำลังใช้ความคิด" เสียงที่เยือกเย็นนั้นเล่นเอาฉันชะงัก และนิ่งไปเลย เขากำลังคิดอะไร? อย่าบอกนะ... ว่าจะฆ่าฉันเหมือนที่ฆ่าไอ้โรคจิตนั่น โอ๊ยตาย! ประกันชีวิตฉันวงเงินเท่าไหร่ ใครเป็นผู้รับผลประโยชน์ พ่อ หรือแม่?!

"เอ่อ... ไม่ได้จะฆ่าหนูใช่มั้ย" คราวนี้เขาปรายตามองฉันด้วยหางตา

"เงียบซะ ถ้าไม่อยากตาย" โอเคค่ะ เงียบก็เงียบ T^T