ตอนที่1 หมดหนทาง

ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าตึกคณะอักษรศาสตร์ บรรยากาศยามบ่าย ยังคงร้อนอบอ้าว นารานั่งอยู่บนม้าหินอ่อนกับลุลา เพื่อนสนิทคนเดียวที่เธอสามารถเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังได้ด้วยความไว้ใจ

“นารา มึงอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ไปได้”ลุลาเอื้อมมือไปตีแขนเพื่อนเบา ๆ

"เห้อออ"นาราถอนหายใจยาว มือกำกระดาษแจ้งเตือนจากฝ่ายการเงินแน่นจนยับย่น

“ฝ่ายการเงินทวงค่าเทอมกูอีกแล้ว เงินตั้งเกือบห้าหมื่น ต้องจ่ายภายในสิ้นเดือนนี้ ถ้าไม่จ่ายก็โดนระงับการลงทะเบียนภาคเรียนหน้า แม่ก็หางานเพิ่มไม่ได้แล้ว ช่วงนี้งานแม่บ้านรายวัน หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร”

นารายังคงถอนหายใจออกมาไม่หยุด รู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีทางออกสำหรับเรื่องนี้ งานที่ทำอยู่เงินเดือนก็น้อยนิด เพราะเป็นแค่พนักงานพาร์ทไทม์ร้านคาเฟ่

"ล่า...มึงหางานให้กูทำหน่อยได้ไหม"

"แล้วงานมึงล่ะ"ลุลาเลิกคิ้วถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ ปกติเวลานอนก็ไม่ค่อยจะมีอยู่แล้ว

"คงไม่พอจ่ายค่าเทอมหรอก"

"งานอะไรก็ได้ใช่ไหม"

“อืม...งานอะไรก็ได้ ขอแค่ได้เงินเร็ว ๆ”

ลุลาเม้มริมฝีปาก มองหน้าเพื่อนอย่างชั่งใจ ก่อนจะลดเสียงเบาลง จนแทบเป็นเสียงกระซิบ

“มีงานนึง...แต่ไม่ใช่งานธรรมดา กูทำอยู่นะ ได้เงินดีกว่าทำพาร์ทไทม์ทั่วไปเยอะเลย ได้มากกว่างานที่ร้านคาเฟ่ที่มึงทำอยู่หลายเท่า”

นาราเงยหน้าขึ้น มองเพื่อนด้วยสายตาสงสัย “งานอะไร?”

“ไปนั่งเป็นเพื่อนดื่มของผู้ชายไง มึงจะทำแบบไม่ต้องมีอะไรเกินเลยก็ได้ แค่จับมือถือแขนธรรมดา หรือจะมากกว่านั้น ก็ขึ้นอยู่กับที่เราต้องการ”

"....."

“ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายวัยกลางคน พวกนักธุรกิจมีเงิน แต่อยากหาเด็กเอ๊าะ ๆ ไปนั่งคุยด้วย แต่ก็มีพวกเด็กมหาลัยเหมือนกันนะ พวกลูกคนรวยที่ชอบทำตัวมีปัญหา แต่ก็ไม่ได้อะไรกับเรามากหรอก ผู้ชายพวกนี้หัวสูง คงไม่มองผู้หญิงระดับเราหรอก”

นาราเงียบไปทันที เธอเคยได้ยินเหมือนกันว่าลุลาทำงานประเภทนี้ เพียงแต่เธอไม่เคยได้ถามความจริงจากเพื่อน เพราะไม่อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวของเพื่อนมากเกินไป

“แล้ว...ได้เงินเท่าไหร่?”