ตอนที่3 มีเด็กใหม่มานำเสนอ

“ดีมาก เดี๋ยวพี่จัดการให้นะ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น แค่แต่งตัวสวย ๆ ก็พอ”

รุ่นพี่สาวจับมือให้กำลังใจเธอ ส่วนลุลาก็พยักหน้าและส่งยิ้มให้ แต่ทว่าในใจของเธอนั้นกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันระหว่างความกลัวและความอาย แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความสิ้นหวังที่ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

คณะวิศวะ

แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ เลโอในชุดเสื้อช็อปหลุดรุ่ย เผยให้เห็นแผงอกกำยำภายใต้เสื้อยืดสีดำ กำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้ม้าหินอ่อนอย่างอารมณ์ดี มือหนาเคาะจังหวะลงบนโต๊ะ พลางหันไปสะกิดเพื่อนสนิทที่นั่งจ้องหน้าจอมือถือไม่วางตา

"เฮ้ย!!! ไอ้เว คืนนี้ไปผับเฮียเก้ากันเปล่าวะ เห็นว่ามีเหล้านำเข้าตัวใหม่มาลง"เลโอเอ่ยชวนพร้อมยักคิ้วให้

เวกัสเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะถอนหายใจยาว"ไม่ไปว่ะ เมียสั่งห้ามกลับดึก วันเกิดไอ้โซ่ก็ทีหนึ่งแล้ว ถ้ากูเบี้ยวอีกรอบ มีหวังได้นอนนอกห้องแน่"

"โธ่ไอ้เวร! ตั้งแต่มีเมียนี่กลายเป็นลูกแมวเชื่อง ๆ ไปเลยนะมึง เสียชื่อเสือวิศวะหมด"เลโอว่าพลางขำล้อเลียนเพื่อนสนิท ที่ขึ้นชื่อว่ากลัวเมียเป็นที่สุด จากหนุ่มเสเพล ใช้ชีวิตที่ผับราวกับเป็นบ้านหลังที่สอง แต่ทว่าหลังจากคบกับมุกดารุ่นน้องคณะบริหาร ก็แทบไม่เคยเหยียบย่างเข้าไปในร้านเหล้าที่ไหนอีกเลย

"มึงก็พูดได้ดิ ยังไม่เจอคนที่เอาอยู่แบบกูไง ลองมึงเจอ อาจจะเป็นหนักกว่ากูก็ได้"เวกัสสวนกลับทันควัน

จังหวะนั้นเอง โบว์เพื่อนร่วมรุ่นปีสี่ที่เป็นเอเย่นต์จัดหาเด็กเอนฯ รายใหญ่ของมหาลัย ก็เดินนวยนาดเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอรู้ดีว่าลูกค้าชั้นยอดอย่างเลโอต้องการอะไร และเธอกำลังมีของที่เขาจะต้องถูกใจมานำเสนอ

"ว่าไงหนุ่ม ๆ คุยเรื่องอะไรกันอยู่เอ่ย?" โบว์ถามพลางทิ้งตัวลงนั่งข้างเลโอด้วยความสนิทสนม

"กำลังหาเรื่องออกไปเปิดหูเปิดตาคืนนี้ดิ" เลโอหันไปสบตาเพื่อนร่วมคณะคนสวยอย่างรู้กัน

"ช่วงนี้มีเด็กใหม่บ้างไหมวะ? แบบที่ยังไม่ช้ำนะ กูเบื่อพวกหน้าเดิม ๆ ท่าทางก็เดิม ๆ เหมือนกันหมด อย่างกับคัดลอกกันมา"