ตอนที่ 7 แม่ของเจ้าเป็นเทพธิดานพเทวาลัย

ด้านนอกหน้าต่างนั้นท้องฟ้ามืดมนประหนึ่งน้ำหมึก

ความหนาวเหน็บลอดเข้าตามซอกหน้าต่างที่มีรอยแตกร้าว

ไป๋ซือหวงรีบอุ้มเสี่ยวหลางขึ้นเตียงแล้วเอาผ้าห่มตัวบาง ซึ่งเป็นผ้าห่มผืนเดียวที่มีอยู่ห่มให้บุตรชาย

นางมองใบหน้าอันน่ารักกำลังหลับปุ๋ย นางเองก็เริ่มหลับตามไป

เมื่อหมดฤทธิ์ยา เด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียงก็รู้สึกตัวจากอากาศอันหนาวเหน็บ

เขาเปิดดวงตาสีฟ้าของตัวเอง มองมารดานอนหลับสนิทในท่าตะแคงก็ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

เมื่อครู่เขาเจ็บเจียมตาย แต่เป็นเพราะท่านแม่ร่างเวทมนตร์ เขาถึงจะนอนหลับ และตอนนี้ร่างกายเขาก็ไม่มีความเจ็บปวดแล้ว

ท่านแม่เป็นเทพธิดาจริงๆใช่หรือไม่?

เช่นนั้น...เขาก็ไม่ใช่ปีศาจสิน่ะ?

เขาไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไรกับท่านแม่ที่เป็นเทพธิดาเลย

ระหว่างที่คิด เขาเอื้อมมือไปกอดแขนมารดาไว้แน่น จากนั้นก็ค่อยๆเข้าสู่นิทราอีกครั้ง

ไป๋ซือหวงตื่นเพราะมีสายลมหนาวพัดมากระทบร่างกาย นางพลิกกายแล้วลงจากเตียง เมื่อมองสิ่งแวดล้อมอันซอมซ่อ หักพังก็ต้องถอนหายใจ

นางเดินมายืนหน้ากระจกทองแดงแล้วเห็นใบหน้าอันน่ากลัวก็ต้องดันกระจกออก

อัปลักษณ์เกินไปแล้ว นางทนดูต่อไม่ได้

ชาติที่แล้วนางเป็นสตรีตัวสูง มีรูปโฉมงามสะคราญดุจบุปผา ถึงจะข้ามภพมายังมิติใหม่ แต่จะน้อยหน้าไม่ได้

ในความทรงจำของนาง เหมือนเจ้าของร่างเดิมจะเป็นอีสุกอีใสจนทำให้เสียโฉม

คนยุคโบราณเชื่อคำพูดลวงโลกนี้สนิทใจ ทว่านางเรียนการแพทย์แต่เด็ก รู้ว่าโรคอีสุกอีใสไม่มีทางทำให้เสียโฉมอย่างแน่นอน

ต้องมีสาเหตุอื่นแน่

หลังจากที่นางทะลุมิติมา จำได้ว่าร่างเดิมมีแต่คราบเลือด แต่ก็หายดีอย่างน่าประหลาดใจ หรือว่าร่างกายนี้จะมีไกกลวิเศษ?

เมื่อมีคำถามคาใจ นางก็เข้ามิติแห่งกาลเวลา ใช้ค่าน้ำใจสองร้อยแต้มเพื่อตรวจสุขภาพทั้งร่างกายด้วยความเสียดาย

หลังจากผ่านการตรวจร่างกายโดยเครื่องมือแพทย์แล้ว ผลตรวจก็ออกมาอย่างรวดเร็ว

ผลตรวจระบุว่าร่างกายปกติ ทว่าใบหน้ามีสารพิษบางอย่างที่ทำให้เสียโฉมอยู่

ไป๋ซือหวงมองใบรายงานผลตรวจด้วยแววตาเย็นเยียบ

ร่างเดิมเสียโฉมตอนเด็ก ซึ่งนอกจากคนในจวนแล้ว นางก็ไม่เคยพบเจอคนนอกมาก่อน