ตอนที่ 8 ถ้าที่ไหนมีท่านแม่ ที่นั่นก็จะมีเสื้อใหม่

ไป๋ซือหวงอดขยี้เส้นผมเขาแรงๆไม่ได้ รู้สึกผมเขานุ่มเหลือเกิน

“ไจ่ไจ๋ แม่กลับมาแล้ว ต่อไปไม่มีใครรังแกเจ้าได้อีก

เจ้าจำไว้นะ ต่อไปใครรังแกเจ้า เจ้าก็สวนกลับได้เลย แม่จะหนุนหลังเจ้าเอง”

เสี่ยวหลางได้ยินแล้วก็รู้สึกแสบจมูก บิดหน้าไปอีกทางแล้วส่งเสียงในลำคอ “อืม”

“ร้องไห้เหรอ?”

ไป๋ซือหวงหันหน้าไป ดวงตาโค้งงอเหมือนจิ้งจอกมองดวงตาสุกใสที่มีน้ำตาคลอเบ้า เป็นเด็กผู้ชาย ไยเวลาร้องไห้ถึงทำหน้าเศร้าได้ขนาดนี้?

“เปล่า”

เสี่ยวหลางรีบหันหน้ากลับมา

“ร้องสิ”

“ไม่ได้ร้องขอรับ”

สองแม่ลูกถกเถียงกันจนถึงเช้าตรู่

ไป๋ซือหวงเอาเสื้อตัวใหม่ที่เย็บเสร็จแล้วให้เสี่ยวหลางเปลี่ยน

“แม่เอาเสื้อเก่ามาปรับแก้ใหม่ เจ้าอย่ารังเกียจนะ”

นางค้นทั่วห้องแล้ว แต่ก็เจอแค่ผ้าเก่าๆไม่กี่ชิ้นเท่านั้น จึงจำใจต้องเอามาปรับแก้แล้วเย็บใหม่

เสี่ยวหลางมองเสื้อสะอาดสะอ้านและสวยงาม ดวงตาสีฟ้าเผยความตื่นเต้นขึ้นมา

“ท่านแม่ วันนี้เป็นเทศกาลอะไรขอรับ?”

เขาถามด้วยความลังเล

“ไยจึงถามเยี่ยงนี้?”

ไป๋ซือหวงงวยงง

“เพราะ...จะได้ใส่เสื้อใหม่เฉพาะเทศกาลไม่ใช่หรือขอรับ?”

เสี่ยวหลางสงสัยเล็กน้อย

“ไจ่ไจ๋ มานี่”

ไป๋ซือหวงพูดเสียงแหบ เมื่อก่อนเด็กคนนี้คงไม่ได้ใส่เสื้อตัวใหม่เลยสิท่า?

เสี่ยวหลางเดินไปอย่างเชื่อฟัง ไป๋ซือหวงบีบแก้มเขา “ต่อไปถ้ามีแม่อยู่ เจ้าจะได้ใส่เสื้อใหม่ทุกวันเลยนะ”

“จริงหรือขอรับ?” เสี่ยวหลางไม่อยากจะเชื่อ

“จริง ต่อไปแม่จะแต่งตัวให้ไจ่ไจ๋หล่อๆเลย ดีไหม?”

“ดีขอรับ”

เสี่ยวหลางพึมพำ ดวงตาก็เริ่มแดงขึ้นมา ต่อไปเขาจะได้ใส่เสื้อใหม่เป็นประจำแล้ว

ท่านแม่ช่างดีเหลือเกิน

ไม่นานเสี่ยวหลางก็เปลี่ยนเสื้อตัวใหม่เสร็จ