ตอนที่ 1 เปิดเรื่องมาก็เจอยึดทรัพย์ทั้งตระกูล

“ด้วยโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้จึงทรงมีพระบัญชา : ตวนมู่หงฮั่น หัวหน้าสำนักหมอหลวงฝ่ายขวา บังอาจหลอกลวงเบื้องสูง ปลดออกจากตำแหน่ง ยึดทรัพย์ทั้งหมดเข้าคลังหลวงนับแต่นี้ไป ทั้งตระกูลตวนมู่ให้จองจำในคุกหลวง รอรับการตัดสินโทษ...”

ขณะที่สวี่ชิงถูกหามมาในเกี้ยวเพื่อรับราชโองการ นางเพิ่งจะก้าวเข้ามาในโถงหน้า ก็ได้ยินเสียงแหลมสูงเริ่มประกาศแล้ว

ปลดจากตำแหน่ง? ยึดทรัพย์ทั้งตระกูลเข้าคลังหลวง? คุมขังในคุกหลวง? รอรับโทษ?

โอ้สวรรค์!

เพิ่งจะมาที่นี่ได้สามวัน ร่างกายก็อ่อนแอขนาดนี้ ยังไม่ได้ใช้ชีวิตดีๆ แม้แต่วันเดียว ก็ต้องถูกโยนเข้าคุกหลวงแล้วหรือนี่!?

นางตกใจจนร่างเซไปด้านข้าง ก่อนจะกลิ้งตกลงมาจากเกี้ยว

ไม่สนใจแม้แต่ความเจ็บปวดที่สะโพก นางกัดฟันรวบรวมเรี่ยวแรง ทั้งกลิ้งทั้งคลานมุ่งหน้าตรงไปยังหอเก็บสมุนไพรของบิดาตวนมู่หงฮั่นโดยไม่คิดชีวิต

นางสาบานได้เลยว่านี่เป็นความเร็วสูงสุดในชีวิตสองภพที่รวมกันของนางแล้ว!

บ่าวรับใช้ที่หามเกี้ยวถึงกับตาค้าง เมื่อครู่ยังป่วยออดๆ แอดๆ ลุกจากเตียงแทบไม่ไหวอยู่เลยไม่ใช่หรือ เหตุใดจู่ๆ ถึงวิ่งปร๋อเลยล่ะ?

คุณชายสามคิดจะหนีเอาตัวรอดงั้นหรือ? ไม่สนแล้ว งั้นรีบหนีตามไปด้วยเถอะ!

เมื่อวิ่งมาถึงหอเก็บสมุนไพร สวี่ชิงก็แทบขาดใจ

นางสูดลมหายใจลึกๆ สองครั้งเพื่อประคองสติ ก่อนจะหันไปลงกลอนประตูไม้แน่นหนา แล้วรีบเดินไปยังชั้นในสุดของหอเก็บสมุนไพร

มือขวาตวัดเบาๆ ทันใดนั้น หน้าจอแสงสีฟ้าอ่อนขนาดหกสิบนิ้วก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ!

นางกดลงบนหน้าจอแสงอย่างรวดเร็วสองครั้ง จากนั้นรีบคว้าขวดโหลต่างๆ รวมถึงกล่องผ้าไหมบนชั้นวาง โยนทั้งหมดเข้าไปในหน้าจอแสง

สวี่ชิงรู้ดีว่าของมีค่าที่สุดของตระกูลตวนมู่ ไม่ได้อยู่ในคลังสมบัติหรือห้องบัญชี แต่อยู่ในหอเก็บสมุนไพรแห่งนี้

โดยเฉพาะส่วนที่ลึกที่สุดของหอเก็บสมุนไพร นับได้ว่าเป็นผลจากหยาดเหงื่อและแรงกายของตระกูลตวนมู่หลายชั่วอายุคน

แทนที่จะปล่อยให้ฮ่องเต้ชราได้ไปเปล่าๆ สู้เอามาแลกแต้มให้ตัวเองยังจะดีกว่า!

ร่างกายนี้อ่อนแอเป็นทุนเดิม อีกทั้งเพิ่งป่วยหนักยังไม่หายดี แต่สวี่ชิงก็กัดฟันฮึดสู้ ขนของโยนเข้าไปในหน้าจอแสงอย่างต่อเนื่อง แต้มสะสมที่มุมล่างขวาของหน้าจอเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนชวนให้ตาลาย!

จนกระทั่งแรงเฮือกสุดท้ายถูกใช้จนหมด ร่างของสวี่ชิงโงนเงนไปสองครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง นางล้มลงกับพื้นหมดสติ หน้าจอแสงสั่นไหวเบาๆ ตามมาด้วยคลื่นไฟฟ้ากะพริบสองครั้ง จากนั้นมันก็หายวับไปไร้ร่องรอย!

ขณะเดียวกัน ขันทีอาวุโสผู้ประกาศราชโองการก็นำกลุ่มขันทีน้อยมาถึงหน้าหอเก็บสมุนไพร

ขันทีอาวุโสสะบัดนิ้วเรียวขึ้น ก่อนออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด “พังประตูเข้าไป ค้นให้ทั่ว แม้แต่ใบสมุนไพรเพียงใบเดียวก็ห้ามเหลือไว้!”

กลุ่มขันทีกรูกันเข้าไปกวาดล้างอย่างดุดัน ราวกับกองโจรบุกปล้นหมู่บ้าน ในพริบตาเดียว คฤหาสน์ตวนมู่ก็ถูกค้นจนพลิกฟ้าคว่ำดิน สมบัติทุกชิ้น ไม่ว่าจะมีค่าหรือไร้ค่า ล้วนถูกขนออกมากองรวมกัน

“เรียนท่านซูกงกง พบตัวคุณชายสามตวนมู่หมดสติอยู่ในส่วนลึกที่สุดของหอเก็บสมุนไพรขอรับ” ขันทีน้อยคนหนึ่งเดินเข้ามารายงาน

ซูกงกงเหลือบตามองเข้าไปด้านในด้วยดวงตาบวมตุ่ย ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา “ให้พวกบ่าวในบ้านหายตัวไป ส่งเข้าคุกไปพร้อมกันให้หมด”

กล่าวจบ เขาก็เหลือบมองตวนมู่หงฮั่นด้วยสายตาดูแคลน “ร่ำลือกันนักว่าตระกูลตวนมู่เป็นตระกูลแพทย์ผู้เลื่องชื่อ ที่แท้ก็มีแค่เปลือกนี่เอง!”

เดิมทีคิดว่าการนำกองกำลังที่เป็นลูกศิษย์ลูกหาของตนมาบุกค้น คงจะกตัญญูนำโสมอายุร้อยปี เห็ดหลินจือชั้นยอดมาให้ตนบ้าง แต่ลูกบุญธรรมกลับมารายงานว่า ในหอเก็บสมุนไพรไม่มีสมุนไพรล้ำค่าอยู่เลย แม้แต่ต้นเดียว

ถุย! ภายนอกแข็งแกร่งแต่ภายในอ่อนแอ เจ้าจิ้งจอกเฒ่าตวนมู่ ภายนอกดูดีแต่ภายในเสื่อมโทรม ทำให้เขาโมโหแทบตาย

ในเวลานี้ ตวนมู่หงฮั่นมีสีหน้าหม่นหมอง นับตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งในสำนักหมอหลวง เขาก็ทำตัวอยู่ในกฎระเบียบมาโดยตลอด ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายแล้ว ตระกูลตวนมู่ที่สืบทอดมากว่าร้อยปีจะมาพังทลายลงในมือของเขา คนในครอบครัวก็พลอยรับเคราะห์กรรมไปด้วย ไม่มีจุดจบที่ดีนัก