บทที่ 6

คืนนั้นเฉียวเนี่ยนนอนไม่หลับจนถึงรุ่งเช้า

นางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทําไม

อาจเป็นเพราะเตาอุ่นในห้องนั้นร้อนเกินไป ไม่เหมือนกับบ้านไม้ที่มีลมและฝนรั่วและชื้นที่นางนอนมาสามปี

หรือผ้าห่มแห้ง คลุมตัวทั้งนุ่มและอบอุ่น

ถึงอย่างไรทุกอย่างก็สวยงามจนทําให้เฉียวเนี่ยนรู้สึกเหมือนอยู่คนละโลก ไม่เหมือนความจริงเป็นอย่างยิ่ง

นางคิดว่านางจะอยู่ในกรมซักล้างตลอดชีวิต

จนกระทั่งดวงอาทิตย์ที่อบอุ่นขึ้นในวันรุ่งขึ้นส่องเข้ามาในห้อง นางจึงได้เข้าใจว่านางกลับมาแล้วจริงๆ

ฮูหยินหลินได้เตรียมเสื้อผ้าใหม่ให้กับนาง นางน่าจะซื้อมาจากร้านเสื้อผ้าสําเร็จรูป มันยังคงไม่พอดีตัว แต่อย่างน้อยแขนเสื้อของนางก็สามารถปกปิดบาดแผลที่แขนของนางได้

ดังนั้นนางจึงไปที่เรือนของฮูหยินเฒ่าตั้งแต่เช้า

เวลานี้ฮูหยินเฒ่ากําลังไหว้พระ เฉียวเนี่ยนจึงยืนอยู่นอกประตูอย่างเรียบร้อย ไม่คิดจะรบกวน

แต่ราวกับมีความรู้สึกบางอย่าง ทันใดนั้นฮูหยินเฒ่าก็หันหน้ามา จากนั้นดวงตาทั้งคู่ก็แดงก่ำ

“กลับมาแล้วเหรอ?”

คําพูดแค่ไม่กี่คำ กลับเผยให้เห็นถึงความเศร้าโศกที่ไม่มีที่สิ้นสุด

เฉียวเนี่ยนก็อดตาแดงไม่ได้ พอเข้าไปในห้องก็คุกเข่าลง “หลานสาวอกตัญญูเฉียวเนี่ยน คารวะท่านย่าเจ้าค่ะ”

“รีบมาสิ ให้ย่าดูดีๆ หน่อย” ฮูหยินเฒ่ายังคงรักษาท่าคุกเข่าไหว้พระ แต่กลับโบกมือให้เฉียวเนี่ยนไม่หยุด

เฉียวเนี่ยนจึงคุกเข่าลงข้างๆ นาง เพื่อนางจะได้มองเห็นตนเองได้อย่างชัดเจน

มือที่ผอมแห้งของฮูหยินเฒ่าสั่นเล็กน้อย ค่อยๆ ลูบแก้มของนาง “ผอมลงแล้ว”

คําสั้นๆ เพียงสองคําทําให้น้ำตาของเฉียวเนี่ยนไหลพราก นางโผเข้าไปในอ้อมกอดของฮูหยินเฒ่า เรียก'ท่านย่า'ทีละคําๆ เห็นแต่พวกสาวใช้ที่อยู่รอบๆ ต่างแอบเช็ดน้ำตา

หลังจากหลินยวนกลับมาเมื่อสามปีก่อน เกือบทุกคนในจวนโหวก็ยืนอยู่ข้างหลินยวนในชั่วข้ามคืน

พวกเขาสงสารสิ่งที่เกิดขึ้นกับหลินยวน เป็นห่วงอารมณ์ของหลินยวน ปลอบใจหลินยวนว่าต่อไปพวกเขาทุกคนจะรักนาง

มีเพียงฮูหยินเฒ่าเท่านั้นที่สังเกตเห็นเฉียวเนี่ยนที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องที่ไม่รู้ว่าควรทําตัวอย่างไร ฮูหยินเฒ่าบอกกับนางว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางก็จะเป็นหลานสาวตัวน้อยที่น่ารักและน่าเอ็นดูที่สุดในใจนาง

หลังจากถูกลงโทษให้ไปกรมซักล้าง มีครั้งหนึ่งนางได้ยินนางบ่าวในวังเหล่านั้นบอกว่าฮูหยินเฒ่าเข้าวังไปขอร้องฮองเฮาด้วยตัวเองเพื่อเรื่องของนาง เพียงแต่ยังไม่ทันได้พบหน้าฮองเฮาก็ถูกองค์หญิงทําให้อับอายและไล่ออกจากวังไป

เหล่านางบ่าวในวังหัวเราะเยาะฮูหยินเฒ่าที่พึ่งพาความแก่เพื่อขายความแก่และไม่รู้จักตัวตนของตัวเอง

เฉียวเนี่ยนได้ยินก็โกรธ และทุบตีเหล่านางบ่าวในวังที่ปากดีเหล่านั้น

และก็เป็นครั้งนั้นที่นางเกือบถูกนางกำนัลผู้ดูแลตีจนตาย

แต่นางไม่เสียใจเลยสักนิด เพราะตั้งแต่นั้นมา ก็ไม่มีใครกล้าพูดคําว่าฮูหยินเฒ่าต่อหน้านางอีก

ย่าหลานทั้งสองกอดกันร้องไห้อยู่พักใหญ่ถึงค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงได้

ฮูหยินเฒ่ามองนางอย่างเอ็นดู “กลับบ้านก็ดีแล้ว วันหลังมีย่าอยู่ข้างกาย ใครก็รังแกเจ้าไม่ได้”

คําพูดของฮูหยินหลินนั้น เฉียวเนี่ยนไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด

แต่ตอนนี้พอออกจากปากของฮูหยินเฒ่าแล้ว เฉียวเนี่ยนรู้สึกเพียงว่าหัวใจที่ถูกแช่แข็งมาสามปีนั้นในที่สุดก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

นางพยักหน้าอย่างหนักแน่น มองดูแก้มที่เต็มไปด้วยร่องลึกของฮูหยินเฒ่า ความปวดใจแล่นขึ้นมาถึงปลายจมูก

“งั้นท่านย่าต้องมีอายุยืนยาว อยู่เป็นเพื่อนเนี่ยนเนี่ยนตลอดไปนะเจ้าคะ”

“ได้” ฮูหยินเฒ่ายิ้มจนน้ำตาไหล

เมื่อฮูหยินหลินพาหลินยวนมาทําความเคารพฮูหยินแล้ว เฉียวเนี่ยนก็ทานอาหารเช้ากับฮูหยินแล้ว