บทที่ 7

หลินเย่ว์มองเฉียวเนี่ยนอย่างไม่เชื่อสายตา เขาอยากจะตําหนิเฉียวเนี่ยนว่าโกหกโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อเห็นแม่ของเขานั่งอยู่ข้างๆ ก้มหน้าลงและไม่คิดจะพูดอะไร เขาก็ได้คําตอบในใจแล้ว

แต่จะเป็นไปได้อย่างไร?

ท่านพ่อชอบเนี่ยนเนี่ยนมากที่สุดตั้งแต่เด็กนี่นา!

จะให้นางเปลี่ยนแซ่ได้ยังไงล่ะ?

ความรู้สึกที่หัวใจถูกบางสิ่งฉีกกระชากอย่างรุนแรงจนทําให้หลินเย่ว์หายใจติดขัดอีกครั้ง

เขาเพียงรู้สึกรําคาญมาก มองคนเต็มห้อง แต่กลับไม่มีสักคนที่ถูกตา จึงสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

การจากไปของเขาทําให้เซียวเหิงค่อนข้างอึดอัด

เขาก้าวเข้าไปทําความเคารพ “เซียวเหิงคารวะฮูหยินเฒ่าหลินขอรับ”

สําหรับเขา ฮูหยินเฒ่าหลินกลับใจดี

แม่ทัพหนุ่มที่ถูกแต่งตั้ง มีความกล้าหาญและวางแผน ไม่ว่าเวลาไหนก็สุภาพเรียบร้อย สุภาพเรียบร้อยแบบนี้ จะไม่ถูกใจผู้ใหญ่ได้อย่างไรกัน?

ฮูหยินเฒ่ารีบยกมือขึ้นทักทาย “แม่ทัพเซียวรีบนั่งลงเถอะ! เมื่อวานเจ้าเพิ่งส่งสมุนไพรล้ำค่ามากมายมา เป็นข้าเองที่ต้องไปขอบคุณถึงจะถูก”

เซียวเหิงนั่งลงตรงข้ามหลินยวน มองฮูหยินเฒ่าด้วยสีหน้าอ่อนโยน “พ่อแม่ของข้ากําลังอยู่ในวัยฉกรรจ์ ไม่จําเป็นต้องใช้ของเหล่านั้น โสมเขากวางที่ฮ่องเต้ประทานให้ย่อมเป็นการบํารุงร่างกายให้ฮูหยินเฒ่าได้ดีที่สุด”

ฮูหยินเฒ่ายิ้มอย่างเบิกบานใจ “ช่างเป็นเด็กกตัญญูเสียจริง วันนี้เจ้ามาได้จังหวะพอดี เมื่อครู่ป้าเจ้ายังปรึกษากับข้าอยู่ว่าจะตกลงเรื่องแต่งงานกับบ้านเจ้า ไม่สู้วันนี้เจ้ากลับไปถามพ่อแม่เจ้าว่าเมื่อไรว่าง ทั้งสองครอบครัวจะได้คุยกันเสียหน่อย”

เมื่อได้ยินคําพูดของฮูหยินเฒ่า เซียวเหิงจึงหันไปมองหลินยวน

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเซียวเหิง หลินยวนก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง ใบหน้าเล็กแดงก่ำ

ทําให้ฮูหยินหลินหัวเราะลั่น “สาวน้อยคนนี้ ยังอับอายอีก”

พูดจบ ฮูหยินหลินก็หันไปพูดกับเซียวเหิงว่า “เหิงเอ๋อร์ เจ้าก็รู้ว่าพวกเจ้าอายุไม่น้อยแล้ว การแต่งงานครั้งนี้ก็ควรตกลงกันได้แล้ว”

เซียวเหิงพยักหน้า เหมือนจะเห็นด้วยกับคําพูดของฮูหยินหลิน

แต่ทันใดนั้นเขาก็มองไปที่เฉียวเนี่ยน “แม่นางเฉียวคิดว่าอย่างไร?”

เฉียวเนี่ยนอึ้งไปทันที สายตาที่มองเซียวเหิงเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและสอบถาม

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนางล่ะ?

อย่าว่าแต่เฉียวเนี่ยนเลย แม้แต่หลินฮูหยินกับหลินยวนก็ยังตกตะลึง

เห็นเพียงหลินยวนมองเซียวเหิง แล้วก็มองเฉียวเนี่ยน ทันใดนั้นก็พบว่าเมื่อสักครู่ที่เซียวเหิงพูดกับฮูหยินเฒ่า ที่จริงแล้วคนที่มองก็คือเฉียวเนี่ยน

ทันใดนั้นดวงตาทั้งคู่ก็แดงก่ำ

หรือว่าคนที่อยู่ในใจของเซียวเหิงแท้จริงแล้วคือเฉียวเนี่ยน

แต่เขาเป็นคู่หมั้นของนางนะ

แน่นอนว่าฮูหยินหลินมองออกถึงความคับข้องใจของหลินยวนได้อย่างรวดเร็ว แต่ตอนนี้เซียวเหิงเป็นคนโปรดต่อหน้าฮ่องเต้ แม้แต่นางก็ไม่กล้าพูดเสียงดังกับเขา

จึงได้แต่แสร้งทําเป็นอ่อนโยน “เหิงเอ๋อร์ การแต่งงานของเจ้ากับยวนเอ๋อร์ ทําไมต้องถามเนี่ยนเนี่ยนด้วยล่ะ?”

ใช่ ทําไมต้องถามนางด้วย?

เฉียวเนี่ยนก็รู้สึกสงสัยเช่นเดียวกัน

มีเพียงเซียวเหิงเท่านั้นที่ยังคงมีท่าทางสุภาพอ่อนโยน “ท่านป้าหลินอย่าเข้าใจผิด เพียงแต่ตอนนี้แม่นางเฉียวยังเป็นคุณหนูใหญ่แห่งจวนโหว ยวนเอ๋อร์ก็เรียกนางว่าพี่หญิง ตามระเบียบแล้ว หากแต่งงานก็ควรเป็นแม่นางเฉียวก่อน”

คําพูดนี้... มันก็สมเหตุสมผล

อย่างไรก็ตาม ในตระกูลที่เคารพกฎเหล่านั้น ถ้าลูกสาวคนโตไม่แต่งงาน น้องชายและน้องสาวที่มีศักดิ์น้อยกว่าก็จะไม่สามารถแต่งงานได้

แต่ว่า จวนโหวไม่เคยให้ความสําคัญกับกฎระเบียบเหล่านั้น

เท่าที่เฉียวเนี่ยนรู้มา ตระกูลเซียวก็ไม่ใช่ตระกูลที่เคร่งครัดในกฎระเบียบเช่นนี้

ตอนนี้เซียวเหิงพูดแบบนี้ คงแค่หวังว่านางจะรีบแต่งงานเท่านั้น

เป็นห่วงว่านางจะยังตามตื๊อเขาเหมือนเดิมเหรอ?

เฉียวเนี่ยนยิ้มอยู่ในใจ แต่ใบหน้ากลับเพียงยิ้มมุมปากอย่างเฉยชา “ถ้าตามที่แม่ทัพเซียวบอก ต้องให้ท่านโหวน้อยแต่งงานก่อนเจ้าค่ะ”

ท้ายที่สุดแล้วท่านโหวน้อยเป็น'พี่ชาย'ของนาง

แต่เรื่องการแต่งงานของหลินเย่ว์ยังไม่เคยคุยด้วยซ้ำเลย รอให้หลินเย่ว์แต่งงานก่อน แล้วค่อยรอให้หลินยวนแต่งงานกับเซียวเหิงก่อนถึงจะแต่งงาน เกรงว่าคงต้องใช้เวลาอีกปีสองปี

ถึงเขาไม่รีบ แต่พ่อแม่ตระกูลเซียวยังรออุ้มหลานอยู่!

แต่เซียวเหิงทําราวกับฟังไม่ออกถึงความประชดประชันของนาง กลับพยักหน้าหงึกหงัก “สมควรเป็นเช่นนี้”

ได้ยินดังนั้น หลินยวนที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ตาแดงก่ำ มองตรงไปยังเซียวเหิง

เหมือนจะถามเขาด้วยแววตาว่าทําไมต้องเป็นแบบนี้

นางเป็นสาวแก่แล้ว เขารอได้ แล้วนางจะรอต่อไปได้อย่างไร?

เพียงแต่คําพูดนี้ของเซียวเหิงแม้แต่ฮูหยินหลินก็ยังคิดไม่ออกว่าจะตอบอย่างไรดี หัวข้อสนทนาก็ดูเหมือนจะเงียบหายไป