ตอนที่ 19

องค์ชายสี่หน้าแดงทันที เอามือปิดหน้าไม่กล้าพูดแล้ว

เฉียวจงกั๋วรับเฉียวเจียวเจียวมา และกล่าวด้วยความตื่นตระหนก “สาวน้อยเสียมารยาท ล่วงเกินองค์รัชทายาท โปรดประทานอภัย…”

รัชทายาทโบกมือ ใบหน้าไร้สีหน้าโกรธเคือง

“ใต้เท้าเฉียว เดิมทีเด็กก็เป็นเช่นนี้ ไม่ต้องมากความ ข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ใช้ได้แล้ว”

เฉียวจงกั๋วจัดคนตามไปปรนนิบัติทันที ในมืออุ้มเฉียวเจียวเจียวที่เปียกชุ่มเอาไว้อย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เจอกันครั้งแรกก็ฉี่รดตัวองค์รัชทายาท ช่างเป็นประวัติการณ์จริง ๆ

เฉียวเจียวเจียว : (?ω? *)

ตอนนี้ข้ายังเป็นแค่เด็กทารกนี่นา!

แม่นมหลิวอุ้มเฉียวเจียวเจียวกลับด้านหลังเรือน งานเลี้ยงทั้งสองฝั่งเริ่มขึ้นแล้ว

ฮูหยินเฉียวกล่าวลา ขอตัวออกจากงานเลี้ยงชั่วคราว แล้วป้อนนมให้กับเฉียวเจียวเจียว

แม่นมหลิวพูดเรื่องสนุกที่เฉียวเจียวเจียวฉี่รดกางเกงตรงหน้าเรือนขึ้นมา ทำเอาฮูหยินเฉียวขำขัน

“ฮูหยิน ไม่ต้องพรุ่งนี้ คืนนี้เรื่องที่คุณหนูของพวกเราฉี่รดตัวองค์รัชทายาท แปดในสิบต้องแพร่ไปทั่วเมืองหลวงแล้ว!”

เฉียวเจียวเจียว : (/ω＼)

หรือว่านี่จะเป็นการปัสสาวะในตำนานที่รู้กันทั่วโลก

บรรยากาศภายในห้องกำลังมีความสุข ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก

“ฮูหยิน บ่าวเองเจ้าค่ะ”

นั่นเป็นเสียงของหลิวซูสาวรับใช้ใหญ่อีกคนหนึ่ง

“หลิวซู เข้ามาเถอะ” แม่นมหลิวขานตอบเบา ๆ

หลิวซูผลักประตูเข้ามา สีหน้าดูกังวลเล็กน้อย “ฮูหยิน เมื่อครู่ฮูหยินเมิ่งบอกว่า คุณหนูเมิ่งไปเข้าห้องน้ำก่อนเริ่มงานเลี้ยง จนบัดนี้ยังไม่กลับมาเจ้าค่ะ”

“นางกังวลว่าคุณหนูเมิ่งจะไปล่วงเกินแขกผู้มีเกียรติทางด้านหน้า ตอนนี้ดูจะโมโหเล็กน้อยแล้ว อยากให้ฮูหยินส่งคนออกไปตามหาสักสองสามคน”

เฉียวเจียวเจียวเดิมทีรู้สึกง่วงนอนแล้ว ได้ยินแบบนั้นก็สะดุ้งตกใจ

[อะไรนะ! เมิ่งกู่เสวี่ยหายไปแล้ว]

[จบเห่แล้ว จบเห่แล้ว นางต้องแอบไปหน้าเรือนแล้วแน่นอน! ตอนนี้อาจจะกำลังมองหน้าจิ้งอ๋องผ่านอากาศ สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกรักใคร่]

[พี่สาวคนนี้ทั้งกล้าหาญทั้งบุ่มบ่าม หากไม่ใช่เพราะมีรัศมีของตัวเอก ก็คงพุ่งเข้าใส่ขุนนางหญิงไปจาบจ้วงรัชทายาทกับองค์ชายแล้ว นางเหลือจะทน!]

ฮูหยินเฉียวได้ยินแบบนั้นกลับมีสีหน้าสงบ พลันกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ส่งสาวใช้ที่ปราดเปรียวไปตามหาสักสองสามคนเถอะ วันนี้ในจวนมีคนมากมาย ทุกที่ล้วนเสียงดัง ดูแล้วงานเลี้ยงจบถึงจะหาคนเจอกระมัง”

หลิวซูได้ยินแบบนั้นดวงตาก็เป็นประกายเล็กน้อย นางเข้าใจทันที

“บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ”

ฮูหยินเฉียวพยักหน้าอย่างพอใจ และกำชับอีกหนึ่งประโยค “อย่าทะเลาะกันล่ะ วันนี้เป็นงานเลี้ยงอายุครบหนึ่งเดือนของเจียวเจียว ห้ามมีความผิดพลาดใด ๆ”