ตอนที่ 1 ฝันร้ายกลายเป็นจริง

ไฟ...ทุกที่มีแต่ไฟ

ทัพกบฏที่ขี่ม้าอยู่ พอเจอคนก็ปล้น เจอบ้านก็เผา

นางพยายามหนีไปที่ประตูเมืองอย่างสุดชีวิต ภายใต้การคุ้มกันของญาติผู้พี่ ทันใดนั้นเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหัวหน้าทัพกบฏคนนั้นนั่งอยู่บนหอคอยประตูเมือง!

ชุดขุนนางเต็มยศสีแดงเข้ม แต่งกายเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น...

ไม่ใช่ใครอื่น คือเยี่ยนเจิงบุรุษที่นางเคยถอนหมั้นไปเมื่อสามปีก่อน และเพิ่งจะได้รับแต่งตั้งเป็นอัครเสนาบดีเมื่อวานนี้!

“เฮือก!!”

ฉู่รั่วเหยียนสะดุ้งตื่นขึ้นมา ฝันร้ายนี้อีกแล้ว!

อาการปวดหัวรุนแรงแทบจะฉีกนางเป็นชิ้น ๆ สาวใช้อวี้ลู่รีบจุดตะเกียง “คุณหนู ท่านมีไข้อีกแล้วหรือ? บ่าวจะไปตามคนมาดู!”

ฉู่รั่วเหยียนคว้าแขนนางไว้แน่น “ทางตะวันตก...ยังไม่มีข่าวตอบกลับมาอีกหรือ?”

อวี้ลู่ชะงัก มองดูใบหน้าซีดเซียวอ่อนแรงของคุณหนูแล้วอดรู้สึกสงสารไม่ได้ “ยังไม่มีข่าวเลยเจ้าค่ะ แต่คุณหนูวางใจเถิด ทัพตระกูลเยี่ยนชนะศึกมานับไม่ถ้วน ครั้งนี้ก็มีท่านแม่ทัพใหญ่กับภรรยาออกศึกด้วยตัวเอง คุณชายของเราต้องไม่เป็นอะไรแน่เจ้าค่ะ”

ไม่นานมานี้ คุณหนูของพวกนางเพิ่งหมั้นหมายกับตระกูลเยี่ยน

ผู้ที่ถูกหมั้นหมายไว้คือคุณชายสามเยี่ยนเจิง ผู้โดดเด่นที่สุดในบรรดาบุตรชายทั้งห้า ยามจับพู่กันสยบใต้หล้าได้ด้วยปัญญา ยามขึ้นหลังม้าปราบศัตรูได้ทั่วสารทิศ

แต่แล้วชายแดนตะวันตกเกิดความวุ่นวาย แม่ทัพใหญ่เยี่ยนกับภรรยาจึงต้องพาลูกชายหลายคนไปปราบกบฏ ทำให้พิธีหมั้นต้องเลื่อนออกไป

ฉู่รั่วเหยียนได้ฟังเช่นนั้น กลับยิ่งรู้สึกหวาดหวั่นในใจ

ในฝันร้ายนั้น...

แม้แต่ข่าวจากทัพตระกูลเยี่ยนก็ไม่มีส่งกลับมาเลย

จนกระทั่งวันหนึ่งมีจดหมายโลหิตส่งมา แจ้งข่าวการพ่ายแพ้ยับเยินที่ด่านหานกู่ ทหารแสนนายถูกฝังร่างสิ้นทั้งกองทัพ!

“ข้าจะเขียนจดหมายอีกสองสามฉบับ เจ้าช่วยเอาไปให้ท่านพ่อส่งออกไปที...” พูดจบก็ขยับขาลงจากเตียง แต่ขาอ่อนแรงจนเกือบล้ม

อวี้ลู่รีบประคอง “คุณหนู! ช่วงนี้ท่านป่วยหนัก จะเขียนจดหมายอะไรอีกเจ้าคะ!”

ฉู่รั่วเหยียนไม่สนใจ พยายามเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ กำลังจะหยิบพู่กัน...

ปัง!

ประตูห้องถูกกระแทกเปิดออก ฉู่จงคนสนิทของบิดารีบวิ่งเข้ามา “คุณหนู เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ทัพตระกูลเยี่ยนถูกซุ่มโจมตีที่ด่านหานกู่ ท่านแม่ทัพใหญ่กับภรรยาและคุณชายสี่คนเสียชีวิตในสนามรบ มีเพียงคุณชายสามที่รอดมาได้!”

โครม!!

เหมือนสายฟ้าฟาดลงมา ฉู่รั่วเหยียนมือสั่นจนเผลอขีดกระดาษขาด

ฝันร้ายกลายเป็นจริงแล้ว ทัพตระกูลเยี่ยนพ่ายแพ้ที่ด่านหานกู่จริง ๆ...

นางพลันนึกขึ้นได้ รีบถามเสียงสั่น “แล้วขาของเยี่ยนเจิงเล่า...ขาของเขาไม่ได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?!”

ฉู่จงชะงักไป สีหน้าปรากฏความประหลาดใจเล็กน้อย “คุณหนูรู้ได้อย่างไรว่าคุณชายสามบาดเจ็บที่ขา? ระหว่างทางที่เขากลับมาขอความช่วยเหลือ เขาตกม้า ตามที่หมอทหารวินิจฉัย เกรงว่าชาตินี้คงจะยืนไม่ได้อีกแล้ว”

โลกทั้งใบหมุนคว้าง

ฉู่รั่วเหยียนทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างไร้สติ มองเห็นอวี้ลู่กับฉู่จงกำลังพูดปลอบอย่างร้อนรน นางอ้าปากจะพูด แต่กลับพ่นเลือดออกมาเต็มปาก

“คุณหนู!”

“รีบไปตามหมอมาเร็ว!”

*******

ประตูเมือง เลือดและเปลวไฟพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

บุรุษผู้นั้นนั่งสงบนิ่งอยู่บนหอคอยเมือง คิ้วคมเข้มแววตาเย็นชา ดูราวกับเทพมัจจุราชหน้าหยก

เบื้องหลังพญายม บิดาในชุดขุนนางยังคงพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างสุดความสามารถ

ทันใดนั้นไม่รู้ว่าคำพูดใดไปกระทบจุดเจ็บปวดของเขา เยี่ยนเจิงพลันตาวาวเย็นชา

เขายกมุมปาก พูดอะไรบางอย่างเบา ๆ รวดเร็ว บิดาก็หน้าแดงก่ำทันที สีหน้าเหมือนถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างรุนแรง

ตามมาด้วยเสียงระเบิดหัวร่ออย่างเศร้าสลด ก่อนที่ร่างนั้นจะกระโจนลงมาจากกำแพงเมืองที่สูงตระหง่านนับร้อยฉื่อ...

ตุบ!!

******