บทที่ 15 ท่านอ๋องหึงหวง

ไม่ผิดคาด อาศัยเบาะแสจากเฟิ่งชิงหัว ได้ค้นพบคนจำนวนสี่คนที่เข้าเค้า เมื่อทำการสอบสวน ทุกคนต่างก็มีหลักฐานยืนยันที่อยู่ของตนเอง ดูเหมือนจะบริสุทธิ์ แต่ที่จริงแล้วทุกคนต่างก็มีเวลาในการก่อเหตุได้

ยาพิษถูกค้นเจอจากตัวของพ่อครัวในห้องเครื่อง ตรงกับยาพิษที่ซุนผินได้รับ

ส่วนนางกำนัลที่รับผิดชอบเครื่องดื่มก็ค้นจนเจอของใช้ของพระสนม ฮ่องเต้เป็นผู้ยืนยันเองว่าเป็นเครื่องประดับของซุนผิน

นางกำนัลในตำหนักของฮองเฮาได้นัดแนะไปเจอชายคนรักตอนที่ไปส่งของว่าง ส่วนนางกำนัลที่ติดตามซุนผิน อธิบายได้ไม่ชัดเจนว่าตอนนั้นตนเองทำอะไรอยู่

ขณะที่อารมณ์ของฮ่องเต้เซวียนถ่งกำลังจะปะทุขึ้น ก็ได้ยินเสียงของขันทีดังขึ้นด้านนอก ผู้ว่ากรมการพระนครและผู้ตรวจสอบมาถึงแล้ว ตอนนี้ได้ทำการตรวจสอบเสร็จแล้วและกำลังรอรายงานผลอยู่

“ให้เข้ามา”

ผู้ว่ากรมการพระนครตอนนี้ก็อายุห้าสิบกว่าแล้ว รูปร่างค่อนข้างผอม ตอนที่คุกเข่าคำนับแผ่นหลังของเขายืดตรง ดูก็รู้ว่าเป็นคนหัวแข็งและเป็นธรรม

ส่วนคนที่คุกเข่าอยู่ทางด้านหลังของเขา ก็คือผู้ชันสูตรศพที่มีฝีมือร้ายกาจที่สุดในศาลาว่าการพระนคร ไป๋จื่อหยาง

คนในตระกูลไป๋สามรุ่นก่อนหน้านี้ต่างก็เป็นผู้ชันสูตรศพ สืบทอดมาจนถึงรุ่นนี้ ซึ่งมีชื่อเสียงมาก ว่ากันว่าเคยช่วยทางศาลาว่าการพระนครไขคดีใหญ่ๆมาแล้วหลายคดี ฉะนั้นจึงได้รับความเชื่อมั่นจากฮ่องเต้เป็นอย่างยิ่ง

ตอนที่ไป๋จื่อหยางเข้ามาเฟิ่งชิงหยางก็อดไม่ได้ที่จะมองเขาอย่างวิเคราะห์ เขามีท่าทีของการเป็นนักปราชญ์ มีกลิ่นอายของความรู้ที่หนาแน่นมาก คิดไม่ถึงว่าจะเป็นผู้ชันสูตรศพ

ผู้ชันสูตรศพก็คือแพทย์นิติเวชในยุคปัจจุบัน เช่นนั้นพวกนางสองคนก็นับว่าอยู่ในสายอาชีพเดียวกัน

โดยสัญชาตญาณ ที่มาจากการเป็นคนในอาชีพเดียวกัน เฟิ่งชิงหัวประทับใจในตัวไป๋จื่อหยางไม่น้อย

เมื่อสังเกตเห็นว่าสายตาของเฟิ่งชิงหัวคอยจับจ้องอยู่ที่ร่างของไป๋จื่อหยาง จ้านเป่ยเซียวยกมือขึ้นจี้ไปที่บริเวณเอวของหญิงสาวหนึ่งที

ความเจ็บปวดสายหนึ่งส่งผ่านมาจากบริเวณเอว เฟิ่งชิงหัวเกือบจะยืนได้ไม่มั่นคง

ไม่ง่ายเลยที่จะประคองโต๊ะที่อยู่ข้างๆเอาไว้และหันมาถลึงตาให้เขา พูดเสียงเย็นว่า “ท่านทำอะไร ข้าไม่ได้หาเรื่องท่านนะ”

จ้านเป่ยเซียวเอ่ยเสียงเย็นว่า “มองชายอื่นต่อหน้าข้า ไม่อยากจะมีดวงตาแล้วหรืออย่างไร”