บทที่ 161 กดเส้นลมปราณกักขัง

จ้านเป่ยเซียวเลิกคิ้วเมื่อเขาได้ยินคำพูดนั้น แต่โชคดีที่เขาหูดีเลยได้ยินชัดเจน เขาจึงยืนขึ้นและเดินไปข้างหน้าทันที “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สองวันนี้ก็พักผ่อนอย่างสงบ และอย่าไปซนที่ไหนล่ะ”

เฟิ่งชิงหัวเม้มริมฝีปาก “เจ้าคิดว่าข้าทำจากแป้งหรือ? หากขยับเล็กน้อยก็จะแตกหักได้ง่ายๆ? อย่ารู้น้อยเห็นน้อยจึงเห็นเรื่องธรรมดาเป็นเรื่องประหลาด”

ขณะที่พูดก็จะลุกจากเตียง เพิ่งเอียงไปข้างหน้าก็ถูกจ้านเป่ยเซียวกดเส้นลมปราณ นางตัวแข็งอยู่กับที่

เฟิ่งชิงหัวพูดอย่างกระวนกระวาย “จ้านเป่ยเซียว เจ้ารีบปล่อยข้าลงมา ข้ายังมีเรื่องด่วน!”

“มีเรื่องด่วนอะไร ข้าส่งคนไปจัดการ” จ้านเป่ยเซียวกล่าว

“เรื่องนี้ข้าทำได้เพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่มีใครช่วยข้าได้”

นางยังต้องไปที่จวนเฉิงเซี่ยงเพื่อรับเจ้าแม่ของนางออกมาตั้งถิ่นฐานใหม่ หากถูกหนานกงจี๋รู้เข้าและย้ายเจ้าแม่ของนางไปที่อื่น งั้นก็จะล้มเหลวเพราะขาดเรื่องบางอย่างเพียงเล็กน้อย

“เจ้าพูดออกมา ถ้าคนอื่นทำไม่ได้ ข้าจะไปทำเอง!”

เฟิ่งชิงหัวโพล่งออกมา “เจ้าก็ทำไม่ได้เช่นกัน!”

“มีอะไรในโลกนี้ที่ข้าทำไม่ได้? ข้าไม่เชื่อ บอกข้าสิ! ถ้าข้าทำไม่ได้ ข้าจะแก้มัดให้เจ้าทันที” จ้านเป่ยเซียวนั่งลงข้างเตียง มองไปที่เฟิ่งชิงหัวด้วยความดูถูกและดูเหมือนว่าข้าทำได้ทุกอย่าง

เฟิ่งชิงหัวพูดด้วยความโกรธ “ข้าจะเข้าห้องน้ำ! เจ้าช่วยได้รึ!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของจ้านเป่ยเซียวก็เปลี่ยนไป และมุมตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะกระตุก

เฟิ่งชิงหัวพูดต่อ “ทำได้หรือไม่ เจ้ายังเข้าห้องน้ำแทนข้าได้รึ? รีบแก้จุดเส้นลมปราณของข้า ไม่งั้นข้าจะฉี่รดบนที่นอน!”

จ้านเป่ยเซียวหายใจเข้าลึก ๆ อุ้มเฟิ่งชิงหัวไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินไปที่ห้องน้ำที่อยู่ด้านหลัง

เฟิ่งชิงหัวอึ้ง “เจ้าทำอะไร?”

“เจ้าขอให้ข้าพาเจ้าไปเข้าห้องน้ำไม่ใช่รึ?” จ้านเป่ยเซียวพูดอย่างมั่นใจ แต่สายตาไม่ได้มองไปที่เฟิ่งชิงหัวและสีหน้าของเขาดูอึดอัดเล็กน้อย แต่มองไม่เห็นเพราะหน้ากากบังอยู่

เฟิ่งชิงหัวโกรธ “ข้าพูดว่าเข้าห้องน้ำแทน ไม่ใช่พาข้าไป ปล่อยข้านะ!”

ทันทีที่พูดจบ นางก็ขึ้นไปนั่งบนถังแล้ว จ้านเป่ยเซียวแก้จุดเส้นลมปราณของนางและพูดว่า “ข้ารอเจ้าอยู่ข้างนอก อย่าเล่นตุกติก”

ในใจของเฟิ่งชิงหัวผ่อนคลายลง ในห้องน้ำมีหน้าต่าง ซึ่งเชื่อมต่อกับสวนหลังเรือน นางเพียงแค่ต้องออกไปในขณะที่จ้านเป่ยเซียวไม่ได้ให้ความสนใจ

เมื่อเห็นจ้านเป่ยเซียวยืนอยู่นอกเฟอร์นิเจอร์ป้องกันลมหรือบดบังสายตา เฟิ่งชิงหัวพูดอย่างไม่พอใจ “เจ้าอยู่ใกล้มากขนาดนี้ ข้าประหม่า”

จ้านเป่ยเซียวพูดโดยไม่หันกลับมามอง “เหตุใดเจ้าถึงเรื่องมากเช่นนี้?”

แต่เขาก็ยังก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

“ก้าวไปข้างหน้าอีก หูของเจ้าดีมาก เจ้าสามารถได้ยินทุกอย่างถ้าเจ้าตั้งใจฟัง!”

จ้านเป่ยเซียวหันศีรษะกลับมาถลึงตาด้วยความโกรธ “เจ้าคิดว่าข้าคือคนแบบไหน?”

“เร็วเข้า ข้าไม่ไหวแล้ว!” เฟิ่งชิงหัวตะโกนใส่เขา “หันกลับไป ปิดหู อย่าดูหรือฟัง!”

จ้านเป่ยเซียวที่เป็นถึงเจ้าอ๋อง จะทำสิ่งนี้ได้อย่างไร เขาเดินกลับไปที่ด้านนอกสุดทันที

เมื่อเห็นแบบนี้ เฟิ่งชิงหัวก็เปิดหน้าต่างและกระโดดออกไปทันที แต่นางเพิ่งถึงพื้น ทหารอารักขาในชุดดำทั้งหมดได้ล้อมสวนของนางไว้หมดแล้ว พวกเขาทั้งหมดจ้องมองมาที่นางด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เฟิ่งชิงหัวหันกลับหลังและเห็นจ้านเป่ยเซียวเดินมาหานางอย่างโมโห นางวิ่งไปอีกฝั่งทันที ก่อนที่นางจะก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว ชายหนุ่มก็จับนางแบกไว้บนไหล่ แล้วหันหลังกลับไปในห้องภายใต้สายตาของทุกคน

เมื่อเฟิ่งชิงหัวถูกโยนลงบนเตียง นางก็เด้งกลับมาทันที จุดฝังเข็มเส้นปราณของนางก็ถูกกดอีกครั้ง ครั้งนี้ นางไม่สามารถพูดได้และทำได้เพียงมองชายตรงหน้าด้วยความโกรธ

“ข้ารู้ดีว่านิสัยของเจ้านั้นเปลี่ยนแปลงยาก” จ้านเป่ยเซียวพูดอย่างเย็นชาและเดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับมามอง เห็นได้ชัดว่าจะไม่สนใจนาง

เฟิ่งชิงหัวนอนอยู่บนเตียงด้วยร่างแข็งทื่อและมองไปที่มุ้งเหนือศีรษะด้วยความรู้สึกกังวล

เมื่อเห็นท้องฟ้ามืดลงทีละน้อย และในที่สุดก็กลายเป็นความมืด เฟิ่งชิงหัวยังคงไม่สามารถทะลุผ่านจุดเส้นลมปราณที่ถูกกดไว้ได้