ตอนที่ 162
บทที่ 162 เซียวหาที่ตายจริงๆเลย
October 22, 2026
จ้านเป่ยเซียวมองผมสีดำเข้มของนาง ไม่รู้สึกเจ็บมากนัก แต่รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ยิ่งเหมือนแมวมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อนางอารมณ์ก็อ้อน กระดิกหางเบา ๆ เมื่อนางต้องการบางสิ่งก็จะครางเบา ๆอย่างอ่อนโยน เมื่อนางโกรธก็พุ่งมากัดโดยตรง
เฟิ่งชิงหัวรีบลุกจากเตียงทันทีหลังจากระบายความโกรธ จ้านเป่ยเซียวรีบจับนางกลับมา “ยังจะหนีอีก!”
“หนีอะไร ข้าอยากเข้าห้องน้ำ!” ขณะพูด นางก็ผลักจ้านเป่ยเซียวแล้วรีบพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ
เมื่อเฟิ่งชิงหัวออกมา ก็รู้สึกสบายทั้งกายและใจ จ้านเป่ยเซียวนั่งหลังตรงอยู่ที่โต๊ะ เมื่อเห็นนางออกมา เขาก็พูดด้วยความขยะแขยง “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ”
เฟิ่งชิงหัวก้มมองเสื้อผ้าของตน ดูเหมือนจะไม่มีอะไรไม่ถูกต้อง ไม่มีแม้แต่รอยยับ นางจึงเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างสงสัย
จ้านเป่ยเซียวแตะจมูก เสียงคมชัด “ไปเปลี่ยน! เพิ่งออกมาจากที่นั่นจะทานอาหารได้อย่างไร”
เฟิ่งชิงหัวเข้าใจทันที จากนั้นมองไปที่จ้านเป่ยเซียวด้วยความไม่เชื่อ “เจ้าอ๋อง ไม่ใช่หรอกนะ เจ้าช่างจู้จี้จุกจิกมากจัง แค่เข้าห้องน้ำก็ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ถ้าเช่นนั้นข้าควรไปอาบน้ำและจุดธูปหอมก่อนแล้วค่อยกลับมา ทำไมเจ้าถึงเรื่องมากจัง?”
“ถ้าเจ้าไม่เปลี่ยนงั้นก็ไม่ต้องทาน ข้าจะกดจุดเส้นลมปราณของเจ้าอีกเพื่อให้เจ้าพักฟื้นต่อไปได้” จ้านเป่ยเซียวพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ
เฟิ่งชิงหัวกัดฟันและสาปแช่งในใจ ไม่ช้าก็เร็ว เจ้าจะตกอยู่ในกำมือของข้า!
หันหลังกลับเข้าไปข้างในเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างโมโห หลังจากออกมาก็มองไปที่ชามและตะเกียบสองคู่บนโต๊ะ นางอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ “เจ้ายังไม่ได้ทาน?”
“อาหารว่างตอนดึก” ชายหนุ่มพูดเสียงแข็ง
เฟิ่งชิงหัวรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้น คนๆ นี้มีนิสัยชอบทานอาหารว่างตอนดึกตั้งแต่เมื่อไหร่
“ใช่แล้ว กลางวันเจ้าจะไปทำอะไรกันแน่?”
“ไม่มีอะไร จัดการเรียบร้อยแล้ว” เฟิ่งชิงหัวดูผ่อนคลาย เมื่อนึกอะไรขึ้นมาก็ถามออกมา “ฉีเป่าเจติดต่อเจ้าหรือยังเพคะ คนผู้นั้นมารับเงินงวดสุดท้ายหรือไม่?”
“อืม”
“เอ่อ พาข้าไปดูหน่อยสิ”
นางอยากรู้จริงๆว่าใครกล้านำภาพ หมู่บ้านศัสตราวุธที่สูญเสียออกมาขาย
จ้านเป่ยเซียวมองเฟิ่งชิงหัวที่เร่งรีบและพูดอย่างไม่พอใจ “เจ้าจะว่างสักวันไม่ได้เลยรึ?”
“อะไรนะ?” เฟิ่งชิงหัวมองเขา
“อาการบาดเจ็บของเจ้าหายเมื่อไหร่ เจ้าออกไปเมื่อนั้น”
“อาการบาดเจ็บแค่นี้นับอะไรได้ เจ้าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปแล้ว?” เฟิ่งชิงหัวไร้คำพูด
แต่จู่ ๆ จ้านเป่ยเซียวก็พูดด้วยความโกรธ “หนานกงเยว่ลั่ว เจ้ายังจำได้ไหมว่าเจ้าเป็นผู้หญิง? เมื่อเจ็บก็ควรจะร้องไห้ออกมา และร้องไห้เมื่อถูกรังแก เจ้าแข็งแกร่งมาก เจ้าคิดว่าจะมีคนชมเชยเจ้าแข็งแกร่งหรือ?”
เฟิ่งชิงหัวดูงุนงง ไม่รู้ว่าความโกรธของจ้านเป่ยเซียวมาจากไหน นางจึงตอบเสียงเรียบ “วิถีชีวิตของแต่ละคนแตกต่างกัน ะสภาพแวดล้อมของข้าไม่ให้ข้ามีสิทธิ์ร้องไห้”
จ้านเป่ยเซียวเกือบจะโพล่งคำพูดออกมาแล้ว แต่เขากลืนมันกลับไปครึ่งทางและพูดเสียงเย็น “อย่างไรก็ตาม ถ้าข้าบอกว่าไม่ ก็คือไม่! ในจวนอ๋องนี้ข้าเป็นใหญ่ ไม่ใช่เจ้า!”
พูดจบ ชายหนุ่มก็จากไปด้วยความโกรธ
เฟิ่งชิงหัวประหลาดใจ ดูเหมือนว่านางคือผู้ที่ถูกกักขังบังคับให้พักฟื้นนะ? ทำไมเขาถึงดูโมโหมากกว่านางอีก
ไม่นานนักหลังจากที่จ้านเป่ยเซียวจากไป เสียงของหลิวหยิ่งก็ดังขึ้นนอกประตู
“พระชายาอ๋อง” หลิวอิ๋งกล่าวอย่างเคารพ
ในขณะนี้ เฟิ่งชิงหัวนอนนิ่งอยู่บนเก้าอี้ยาวนอน เมื่อได้ยิน นางจึงหันศีรษะเล็กน้อยมองเขา “พูด”
หลิวหยิ่งกล่าวด้วยความเคารพ “พระชายาอ๋องอย่าต้องกังวล เจ้าอ๋องได้สั่งให้คนคุมตัวคนผู้นั้นเพื่อสอบปากคำแล้ว และจะแจ้งผลให้พระชายาอ๋องทราบเมื่อมีผล สำหรับสองวันนี้พระชายาอ๋องอย่าเพิ่งออกไปจะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”