บทที่ 163 เทศกาลโคมไฟ

เมื่อได้ยินคำชมตนเองของเฟิ่งชิงหัว จ้านเป่ยเซียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เจ้ารู้สึกว่าตัวเองดีมากทีเดียว”

เฟิ่งชิงหัวเม้มปาก “ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่คำชม แล้วเจ้ารู้สึกว่าข้าแปลกตรงไหน?”

“คนธรรมดาจะท้อแท้หากได้รับการปฏิบัติเช่นนี้จากคนในครอบครัว แต่ดูเหมือนว่าเจ้าไม่สนใจ มีข่าวลือว่า หนานกงจี๋ดีต่อเจ้ามากกว่าดีต่อหนานกงเยว่หลี แต่วันนี้ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นเช่นนั้นเสมอไป”

“คนที่ขายลูกสาวเพื่อความรุ่งโรจน์ เจ้าคิดว่าเขามีค่าแค่ไหน? เรื่องที่คนอื่น ๆ ลือกันว่าเจ้าชอบฆ่าคนจนติดเป็นนิสัย ข้าก็ยังมีชีวิตอยู่ดี ๆ ไม่ใช่รึ?” เฟิ่งชิงหัวเอียงศีรษะพร้อมยิ้ม “สำหรับความท้อแท้ เหตุใดข้าต้องเสียใจกับคนที่ไม่ดีกับข้าด้วย?”

“เจ้าก็ทำใจได้ง่าย” คำพูดนี้ของจ้านเป่ยเซียว ไม่รู้ว่าเป็นการเยาะเย้ยหรือเสียดสี

“คืนนี้จะมีเทศกาลโคมไฟหรือไม่เพคะ? ดูแล้วสนุกสนานมาก เราไปเที่ยวเล่นกันไหมเพคะ?” เฟิ่งชิงหัวมองไปที่โคมไฟแต่ละดวง รู้สึกใจคันเล็กน้อย “ข้าได้ยินมาว่าในเทศกาลโคมไฟจะมีบทกวีตอบคำถามมากมาย อีกอย่าง จะมีโคมไฟที่สวยงามหลากหลาย และจะมีพ่อค้าแม่ค้ารายย่อยจำนวนมากขายของทานในเวลานี้อย่างแน่นอน”

จ้านเป่ยเซียวมองสีหน้าโหยหาของเฟิ่งชิงหัว ขมวดคิ้วพร้อมพูดว่า “เจ้ากลายเป็นแบบนี้แล้วยังจะเล่นอีก?”

“ชีวิตคือความสุข เพราะเรื่องเล็ก ๆ จะล่าช้าไปได้อย่างไร อีกอย่าง เทศการโคมไฟนี้มีปีละครั้ง ข้ายังไม่เคยเห็นโคมไฟมาก่อน”

“ถึงพลาดครั้งนี้ก็ยังมีครั้งต่อไปเสมอ”

“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าครั้งต่อไปคือเมื่อไหร่ อย่าเสียเวลาและสนุกไปกับมันสำคัญกว่า ใครจะรู้ว่าพรุ่งนี้หรืออุบัติเหตุจะเกิดขึ้นก่อนกัน”

จ้านเป่ยเซียวถูกชักจูงด้วยเหตุผลแปลก ๆ ของนาง ชำเลืองมองนาง “อาการบาดเจ็บที่เข่าไม่ใช่ปัญหาหรือ?”

“ใกล้จะหายแล้ว เป็นแค่รอยฟกช้ำเล็กน้อย ให้ข้ายกขึ้นโชว์ให้เจ้าดูไหม?” เฟิ่งชิงหัวพูดแล้วทำท่าทางดึงกระโปรงขึ้น

จ้านเป่ยเซียวโอบรอบเอวของเฟิ่งชิงหัวและกระโดดลงมาจากภูเขาสูง ไม่ได้เดินผ่านประตูจวนอ๋อง เขากระโดดข้ามจากกำแพงด้านข้างโดยไม่รบกวนผู้อื่น

ถนนฉางอานทั้งหมดสว่างไสวตลอดทั้งคืน ในถนนมีคนเดินไปมา ทุกคนสวมหน้ากาก ดูแล้วรื่นเริงเป็นพิเศษ

เฟิ่งชิงหัวเลือกหยิบหน้ากากสีดำที่น่ากลัวจากซุ้มมาสวมบนใบหน้าแล้วมองจ้านเป่ยเซียวที่อยู่ข้างหลังนางด้วยรอยยิ้ม “เจ้าดูสิ ข้าดูเหมือนเจ้าหรือไม่เมื่อสวมหน้ากากนี้? ข้ารู้สึกว่าเจ้ามักจะมีลักษณะเช่นนี้ เมื่อเจ้าโกรธและเมินเฉยต่อผู้อื่น โดยปกติแล้วเจ้าไม่รู้หรอกถ้าเจ้าไม่ส่องกระจก แต่ตอนนี้เจ้ารู้แล้วว่าเจ้าดูขี้เหร่มากแค่ไหนเมื่อเจ้าโกรธ”

จ้านเป่ยเซียวเฝ้าดูผู้หญิงกระโดดขึ้นๆ ลงๆ ทำหน้าผีแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “พูดไร้สาระ”