บทที่ 175 พาไปเพิ่มหนึ่งคน

“เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าน้อยไม่เคารพเลย พระชายากับท่านอ๋องจะยังไปตอนนี้ไม่ได้ ต้องรอให้ข้าน้อยไปทูลฝ่าบาทก่อนเพื่อขอการตัดสินพระทัยจากฝ่าบาท” เหยียนหรูชิงรู้ตัวดีว่าตนเองไม่สามารถขัดขวางอ๋องเจ็ดได้ ต้องเอาฝ่าบาทมากดดันเท่านั้นถึงจะได้ผล

จ้านเป่ยเซียวหรี่ตามองคนที่ขอโทษที่ตัวเองไม่เคารพแต่กลับมีท่าทางไม่เคารพเลยสักนิดอย่างเหยียนหรูชิง แล้วเอ่ยเสียงแข็งว่า “เหยียนหรูชิงแห่งศาลาว่าการพระนครที่เขาว่ากันว่าดื้อรั้น ที่แท้ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ”

“ท่านอ๋องชมเกินไปแล้ว ข้าน้อยคิดแต่จะแบ่งเบาภาระของฝ่าบาทและทำเพื่อประโยชน์สุขของประชาชน จึงไม่กล้าย่อหย่อนต่อหน้าที่แม้แต่น้อย” เหยียนหรูชิงเอ่ยอย่างนอบน้อม

เฟิ่งชิงหัวเอ่ยว่า “ใต้เท้าเหยียน ข้าบอกแล้วว่านี่ไม่ใช่โรคระบาด”

“แต่พระชายาก็ไม่มีหลักฐานแต่อย่างใด” เหยียนหรูชิงกล่าว

แน่นอนว่าเฟิ่งชิงหัวไม่สามารถบอกความจริงกับเหยียนหรูชิงได้หลังจากที่ตรวจสอบเสร็จแล้วในตอนนี้ เพราะที่จวนเฉิงเซี่ยงมีสุนัขจิ้งจอกคิดจะจับจุดอ่อนของนางอยู่ตัวหนึ่ง แต่ในเมื่อเหยียนหรูชิงเป็นคนตรงไปตรงมาเช่นนี้ ก็ทำให้สามารถจัดการเรื่องทุกอย่างได้อย่างไม่ยากนัก

จากนั้นเฟิ่งชิงหัวจึงเอามือขยี้ตาด้วยท่าทางราวกับว่าไม่อาจควบคุมอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ได้และสะอึกสะอื้นกล่าวว่า “ใต้เท้าเหยียนอยากให้ข้าพูดจริงๆหรือ”

“พระชายาได้โปรดกล่าวตามความจริง”

เฟิ่งชิงหัวถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “อันที่จริงแล้ว เรื่องราวทั้งหมดต้องเริ่มเล่าตั้งแต่หลายวันก่อนหน้าที่ผ่านมา ท่านพ่อของข้าเขียนจดหมายมาหาข้าบอกว่าให้ข้ากลับจวนเฉิงเซี่ยง โดยบอกว่าเมื่อวานน้องสาวเป็นโรคประหลาดจึงบอกให้ข้ากลับจวนเฉิงเสี่ยงเดี๋ยวนี้ หลังจากกลับไปแล้วถึงจะพบว่า”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ เฟิ่งชิงหัวก็ตั้งใจเว้นวรรค ด้วยท่าทางพูดไม่ออก

ทว่าคนที่อยู่ในที่นั้นคือใครกัน การอ่านนิยายมาหลายปีไม่ใช่การอ่านที่สูญเปล่า ความคิดวิเคราะห์จึงแข็งแกร่งมาก ในหัวมีความคิดอ่านที่จินตนาการกันไปต่างๆ มากมาย

สีหน้าของเหยียนหรูชิงเปลี่ยนแปลงไป “หรือว่าเกิดเรื่องกับคุณหนูสาม ติดโรคประหลาดนี้และเสียชีวิตไปแล้วเช่นกัน?”

เฟิ่งชิงหัวส่ายหน้าเอ่ยว่า “ใช่และไม่ใช่ ตามตัวของน้องสาวข้าก็ปรากฎรอยแดงเช่นนี้เหมือนกัน และราวกับเถาวัลย์ลามไปรอบตัว แต่กลับไม่ได้ร้ายแรงเช่นนี้ อีกอย่างน้องสาวของข้าไม่ได้เสียชีวิตเพียงแต่หมดสติไปเท่านั้น”

“พระชายาสามารถยืนยันได้หรือไม่ ว่าอาการที่คุณหนูสามเป็นเหมือนกับอาการของคนพวกนี้”

“ถูกต้อง อาการหลายอย่างคล้ายคลึงกันมาก แต่ว่าน่าจะเป็นเพราะว่าน้องสาวของข้าโดนพิษมาไม่นานเท่าไหร่นักถึงสามารถรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้ได้ หากท่านบอกว่าพวกนี้คือโรคระบาด เช่นนั้นจวนเฉิงเซี่ยงป่านนี้คงติดโรคกันไปหมดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เฉิงเซี่ยงจะต้องไปว่าราชการทุกวัน อย่างนั้นจะไม่……”

เหยียนหรูชิงรีบกล่าวเสริม “อย่างนั้นอาจจะเกิดเรื่องกับฝ่าบาทด้วยเช่นกันแล้วหรือไม่”

“ใช่แล้ว แต่ท่านลองดูสิ ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว จวนเฉิงเซี่ยงรวมทั้งในวังหลวงไม่เห็นเกิดเรื่องอะไรขึ้นเลย อย่างนั้นความเป็นไปได้ที่จะเป็นโรคระบาดก็ออกจะค่อนข้างงต่ำ”

“พระชายาพูดไม่ถูกนัก โรคติดต่ออาจไม่แสดงอาการเป็นปีๆ ซึ่งมักจะขึ้นอยู่กับร่างกายของมนุษย์ ดังนั้นในช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนี้จึงอาจจะยังไม่แสดงอาการ บางทีคุณหนูอาจจะเคยสัมผัสคนพวกนี้และติดเชื้อไปก็ได้” เหยียนหรูชิงยิ่งกล่าวก็ยิ่งคิดมาก