บทที่ 176 คำปฏิเสธ

ไป๋จื่อหยางได้ยินดังนั้น สีหน้าของเขาก็ลำบากใจประสานมือกล่าวว่า “พระชายา ข้าน้อยเกรงว่าจะต้องทำให้ความไว้วางใจของพระชายาต้องเสียเปล่าแล้ว ที่ศาลาว่าการพระนครแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นการตรวจศพหรือการผ่าชันสูตร อะไรก็ตามที่เกี่ยวกับการชันสูตรจะต้องได้รับหนังสืออนุญาตจากใต้เท้าเหยียนก่อน ต่อให้ข้าน้อยอยากตรวจ หรือกล้าตรวจก็ตามก็คงไม่สามารถผ่านด่านของใต้เท้าไปได้ ข้าไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี”

เฟิ่งชิงหัวหันไปมองจ้านเป่ยเซียว “เขาพูดความจริงหรือไม่ ยุ่งยากขนาดนี้เชียวหรือ”

จ้านเป่ยเซียวพยักหน้า “กฎของเทียนหลิงเป็นเช่นนี้เพราะต้องการช่วยคุ้มครองศพไม่ให้มีคนไม่หวังดีมาทำลายร่าง”

“แล้วถ้าหากเป็นคำสั่งของท่านล่ะ ไม่ได้เชียวหรือ” เฟิ่งชิงหัวจ้องไปที่ริมฝีปากของจ้านเป่ยเซียวรอให้เขาพูดเปรยออกมา

แต่ในใจของนางแอบคิดว่ามีอะไรบ้างที่จ้านเป่ยเซียวไม่กล้าทำ เพราะปกติแล้วเขาไม่ใช่คนที่จะทำอะไรต้องคอยมองหน้าคนอื่นก่อนอยู่แล้ว มีแต่คนอื่นเท่านั้นที่ต้องมองหน้าเขาก่อน

จ้านเป่ยเซียวได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วแล้วกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ข้าเองก็ทำไม่ได้เช่นกัน”

เขากล่าวอย่างหนักแน่นและจริงจัง

เฟิ่งชิงหัวจับมือของจ้านเป่ยเซียวแกว่งไปมาแล้วเอ่ยอย่างออดอ้อน “แม้แต่ท่านอ๋องก็ไม่มีทางหรือ”

ไป๋จื่อหยางเห็นสองสามีภรรยาหยอกเย้ากันราวกับไม่มีใครอยู่ด้วยเช่นนี้ ก็ก้มหน้าลงโดยสัญชาตญานแสร้งทำเป็นว่าตนเองไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

ริมฝีปากของจ้านเป่ยเซียวหยักยิ้มก่อนจะกระแอมเบาๆ สองครั้ง แล้วหันไปจ้องเฟิ่งชิงหัว “ต่อหน้าคนตั้งมากมาย เจ้าไม่กลัวว่าจะได้รับผลกระทบบ้างหรืออย่างไร”

เฟิ่งชิงหัวเห็นเขากล่าวเช่นนี้ก็ยิ่งแกว่งมือของเขาแรงขึ้น แขนเสื้อของเขาปลิวสะบัดไปมาท่ามกลางท้องฟ้า เกิดเป็นเสียงแกว่งไกวเบาๆ

จ้านเป่ยเซียวหรี่ตามองนางแล้วเอามือข้างหนึ่งไขว้ไปข้างหลัง จากนั้นโบกมือ ทันใดนั้นเองก็มีองครักษ์ลับสองสามนายปรากฎตัวออกมาทันที แล้วเอาศพห่อใส่ผ้าขาวแล้วหามออกไปอย่างรวดเร็วเพียงชั่วพริบตา คนอื่นที่เหลือยังไม่ทันจะตั้งสติได้

เฟิ่งชิงหัวยิ้ม คนคนนี้ไม่เคยใช้วิธีการธรรมดาจริงๆ

“เอาล่ะ เจ้าไปชันสูตรได้แล้ว” เฟิ่งชิงหัวมองไปทางไป๋จื่อหยาง

ไป๋จื่อหยางพยักหน้าแล้วรีบมุ่งหน้าตามไปยังทิศทางที่องครักษ์ลับวิ่งห่างออกไป

เมื่อร่างของไป๋จื่อหยางหายเข้าไปในกอต้นกกแล้ว ฝูงชนที่เหลือก็วิ่งเข้ามา