บทที่ 186 กำหนดเป้า

“ท่าน ท่าน” เฟิ่งชิงหัวพูดท่านอยู่ครึ่งค่อนวันแต่ก็ยังเอ่ยถามออกมาได้ว่าเขาทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร และเปลี่ยนไปพูดว่า: “นี่ก็สายมากแล้ว กลับกันเถอะ”

ยามวิกาลได้ย่างมาถึง หลังจากที่เฟิ่งชิงหัวเดินออกมาจากประตูพระตำหนักก็พบว่าโคมไฟที่สองข้างทางได้สว่างขึ้นแล้ว และเรียงตามลำดับออกไปไกล ๆ

ข้าหลวงเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู และกล่าวเสียงเบา: “ท่านอ๋อง พระชายา ไทเฮาเหนียงเหนียงได้เชิญทั้งสองพระองค์ไปเสวยอาหาร ฝ่าบาทและฮองเฮาเหนียงเหนียงได้ทรงเสด็จไปแล้วเพคะ”

เฟิ่งชิงหัวเลิกคิ้วมองไปยังจ้านเป่ยเซียว และกล่าวด้วยภาษาปาก: “งานเลี้ยงซ่อนแผนหรือ?”

จ้านเป่ยเซียวเดินออกมาจากประตู: “ไม่อยากทานก็กลับไปกัน”

เฟิ่งชิงหัวได้ยินดังนั้น ก็เลิกคิ้ว ร้ายกาจขนาดนี้เชียว?

นึกถึงก่อนหน้านี้เมื่อวานไทเฮาได้ “เชิญ” นางเข้าวัง ในเมื่อวันนี้ได้มาแล้ว เช่นนั้นก็ลองไปดูหน่อยจะดีกว่า

“เช่นนั้นก็ไปเถอะ กำลังหิวพอดีเลย ไม่ทราบเหมือนกันว่าเครื่องเสวยที่ตำหนักของไทเฮาเป็นเช่นไร ถ้าหากรสชาติไม่เลวก็ไปมาหาสู่บ่อย ๆ หากใช้ไม่ได้ เช่นนั้นหลังจากนี้ก็อย่างได้เรียกข้ามาทานร่วมกันเลย” เฟิ่งชิงหัวกล่าวไปและกล่าวต่อ: “ท่านอ๋อง หม่อมฉันยังไม่เคยไปที่ตำหนักของไทเฮามาก่อนเลย พระองค์โปรดนำทาง?”

จ้านเป่ยเซียวยื่นมือออกไปจับมือของเฟิ่งชิงหัว: “อย่างได้กังวลใจไป มีข้าอยู่ ไม่มีผู้ใดกล้ารังแกเจ้า”

เฟิ่งชิงหัวยิ้มออกมา: “ท่านอ๋อง บนใบหน้าของข้าไม่ได้เขียนเอาไว้ว่าอ่อนแอเสียหน่อย จะมีคนมารังแกข้าได้อย่างไรเล่า?”

จ้านเป่ยเซียวไม่ได้พูดอะไร ทั้งสองคนเดินอ้อมไปในทันที เฟิ่งชิงหัวกล่าว: “ท่านอ๋อง ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากสวนบุปผาหลวงนักกระมัง?”

“อืม”