บทที่ 187 ปัญญาอ่อน

ฮองเฮาจะฟังไม่ออกได้อย่างไรว่าฮองเต้คิดที่จะให้ท้ายจ้านเป่ยเซียวต่อไป แต่ว่านางสามารถพูดอะไรได้ ท่าทีที่เขามีต่อจ้านเป่ยเซียวนั้น มันสับสนมาโดยตลอด ราวกับว่ารักใครจนเกินเหตุ แต่ก็ไม่ยอมที่จะอบรมสั่งสอน

ทำอะไรจ้านเป่ยเซียวไม่ได้ยังพอว่า ไทเฮาจะยอมทนที่ตัวเองทำอะไรพระชายาเล็ก ๆ คนหนึ่งไม่ได้ได้อย่างไร

จึงต่อว่าขึ้นมาอย่างเย็นชา: “เจ้าเจ็ดนี่อย่างไรกันแน่? พระชายาที่ไม่อยู่ในทำนองคลองธรรมของสตรีคู่ควรให้เขารักใคร่ทะนุถนอมเช่นนี้หรือ เพื่อนางแล้ว ไม่อยากสนใจแม้กระทั่งเสด็จย่าอย่างข้า?”

“เสด็จแม่คิดมากไปแล้ว แม้ว่านิสัยของชายาเจ็ดจะไม่นับว่าเป็นกุลสตรี แต่คิดว่าก็คงไม่ทำเรื่องนอกลู่นอกทางอะไร ในนี้จะต้องมีเรื่องอะไรเข้าใจผิดแน่” ที่ฮ่องเต้เซวียนถ่งมิได้ตรัสออกมาก็คือ ด้วยนิสัยที่ไม่ยอมทนต่อสิ่งที่ตัวเองรับไม่ได้ของพระโอรสของเขาคนนั้น จะยอมทนต่อสตรีที่หักหลังตนเอง? ยังแค่เพียงตีให้ขาหัก? ไม่ต้องพูดถึงว่าวันนี้เขาเห็นชายาเจ็ดร่างกายสมประกอบดีอยู่เลย สามารถมารถกระโดดโลดเต้นได้ แค่พูดถึงท่าทางทะนุถนอมของพระโอรสของเขา ไม่เหมือนกับว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้นเลย เป็นไปได้มากว่าสิบสองพระโอรสผู้โง่เขลาของตนไปได้ยินอะไรมามั่ว ๆ

ฮองเฮาคอยหาช่องว่างอยู่ที่ด้านข้าง ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมา: “ฝ่าบาท ขาของอ๋องเจ็ดหายดีแล้วจริง ๆ หรือเพคะ?”

ฮ่องเต้เซวียนถ่งเหลือบตามองยางแวบหนึ่ง: “ข้าเห็นเองกับตา ยังจะมิใช่เรื่องจริงอีกหรือ?”

สีหน้าของฮองเฮาเหี่ยวแห้ง และยิ้มกล่าวอย่างเย้ยหยัน: “เช่นนั้นก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีมากจริง ๆ คงเป็นเพราะงานอภิเษกสมรสที่ฝ่าบาททรงพระราชทาน ได้ขับไล่ความโชคร้ายของอ๋องเจ็ดออกไป ถึงทำให้อาการป่วยของเขาหายดี”

ฮ่องเต้เซวียนถ่งพยักหน้าช้า ๆ อย่างเย็นชา

ขณะที่กำลังกล่าวอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงรายงานจากข้าหลวงที่อยู่ด้านนอก: “อ๋องสิบสองเสด็จ”

เมื่อได้ยินว่าองค์ชายสิบสองได้มาถึง ความแข็งทื่อบนใบหน้าของไทเฮาถึงได้ค่อย ๆ อ่อนโยนลงมามาก มีความปีติยินดีขึ้นมาเล็กน้อย: “เด็กดีของข้ามาแล้ว รีบเข้ามาเร็ว”

จ้านชิงอิงวิ่งเข้ามาโดยเร็ว หลังจากที่ทำความเคารพอย่างรีบร้อนก็ได้เริ่มมองไปยังรอบ ๆ จากนั้นก็เกาศีรษะกล่าว: “เสด็จย่า พี่เจ็ดเล่า พวกว่าจะเสวยอาหารร่วมกันมิใช่หรือ?”

ฮองเฮากล่าวต่อว่า: “พี่เจ็ดของเจ้า ตอนนี้มีพระชายาแล้วก็ลืมเสด็จพ่อเสด็จแม่ แล้วจะเห็นการเชื้อเชิญของเสด็จย่าของเจ้าอยู่ในสายตาได้อย่างไร”

จ้านชิงอิงได้ยินเช่นนั้น ก็งุนงง: “พี่เจ็ดตีจนนางพิการไปแล้วมิใช่หรือ?”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฮ่องเต้เซวียนถ่งกลับทำเสียงฮึดฮัดขึ้นมาอย่างเย็นชา: “เป็นถึงอ๋อง กลับไม่มีความสามารถในการแยกแยะความเท็จจริงเลยสักนิด ไม่รู้จริง ๆ ว่าหลายปีมานี้เจ้าไปร่ำเรียนอะไรมาจากบนเขา”

“หา? เป็นความเท็จ? เป็นไปไม่ได้กระมัง? ข้าได้ไปที่โรงสุราเพื่อฟังเรื่องนี้มาโดยเฉพาะเลยนะ บนหนังสือเขียนเอาไว้มิใช่หรือว่า หากต้องการรู้เรื่องราวที่ค่อนข้างจะเป็นความลับ จะไปถามเจ้าตัวเองอย่างโจ่งแจ้งไม่ได้ แต่เนื่องจากในโรงสุราโรงน้ำ จะมีคนที่รู้เรื่องมาเปิดเผยเรื่องราวบางส่วน? ข้าได้ยืนยันอยู่หลายรอบเชียวนะ นอกจากนี้แล้ว วันนั้นพี่เจ็ดมีท่าทางไม่พอใจมากจริง ๆ แถมยังไม่เห็นพระชายาเจ็ด นี่ยังมิใช่ความจริงอีกหรือ?”

ฮ่องเต้เซวียนถ่งมองดูพระโอรสของตัวเองอย่างพูดไม่ออก ลูกชายที่โง่เขลาของเจ้าของที่ยังฉลาดกว่าเขาด้วยซ้ำ