บทที่ 245 ท่านคงไม่ได้มีกลิ่นเต่าหรอกนะ

“เกิดขึ้นได้อย่างไร ?”

“ข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดขึนได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ ข้าไปตามหมอหลวง เมื่อถึงครึ่งทาง จู่ ๆ ก็มีกระถางดอกไม้ตกลงมาบนศีรษะจากท้องฟ้า โดนเข้ากับหมอหลวงพอดี หมอหลวงถูกนำส่งไปยังโรงหมอหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงของคนรับใช้ปะปนความงงงวยที่ไม่เข้าใจ

เฟิ่งชิงหัวได้ยินเช่นนี้ก็เลิกคิ้ว

สิ่งของที่ตกมาจากที่สูงในพระราชวัง ?

เฟิ่งชิงหัวเอียงหัวมองไปยังจ้านเป่ยเซียวที่กำลังนั่งคนเดียวบนเก้าอี้

ราวกับสัมผัสได้ถึงการจ้องมองของนาง เขาเอียงศีรษะ ยิ้มอย่างกระทำแผนชั่วสำเร็จให้นาง

ที่แท้คือเขา ดูเหมือนว่า เขาจะไม่ชอบเสด็จย่าของตนเองเลยสักนิดจริง ๆ

“แล้วทำไมไม่ไปตามหมอหลวงคนอื่น ! คนในโรงหมอหลวงตายกันหมดแล้วหรือไง !” น้ำเสียงฮ่องเต้เซวียนถ่งเดือดดาลอย่างยิ่ง ดึงความรู้สึกนึกคิดของเฟิ่งชิงหัว

คนรับใช้พูดอย่างสั่นเทา : “ข้า ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

ระหว่างพูดก็วิ่งออกไป

ความเคร่งขรึมบนใบหน้าของฮ่องเต้เซวียนถ่งกลับยังคงไม่ลดไปแม้แต่น้อย กวาดตามองเฟิ่งชิงหัวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ และก็มองเสด็จแม่ที่ไม่ได้สติ ถึงอย่างไรความกตัญญูก็ได้รับชัยชนะ

“องค์หญิงซีหลันมาฝังเข็มให้ไทเฮาเถอะ” ฮ่องเต้เซวียนถ่งตรัส

“จักรพรรดิ” ฮูหยินเฒ่าเจียงรีบขัดขวาง ครั้งนี้ฮ่องเต้เซวียนถ่งกลับไม่ฟังนางอีก

“ถ่วงเวลาไป รอหมอหลวงมา หากไทเฮาเป็นอะไรไป เจ้ารับผิดชอบได้หรือ ?” ฮ่องเต้เซวียนถ่งกล่าวเสียงแข็ง

ฮูหยินเฒ่าเจียงในใจกล่าว ข้ารับผิดชอบได้แน่นอน ถึงอย่างไรไทเฮาก็แกล้งทำ รอให้หมอหลวงมา จัดแจงอาการป่วยให้ไทเฮา จากนั้นจักรพรรดิลงโทษองค์หญิงซีหลัน ไทเฮาก็จะฟื้นเอง

ทว่านางไม่สามารถพูดออกไปได้ ทำได้เพียงยืนอยู่ข้างไทเฮา

เฟิ่งชิงหัวก้าวมาข้างหน้า มองดูฮูหยินเฒ่าเจียงที่ยังคงขวางอยู่ จู่ ๆ ก็ปิดจมูกกล่าว : “เอ๊ะ กลิ่นอะไรน่ะ บาดจมูกจริง”

ฮูหยินเฒ่าเจียงใบหน้าแดงขึ้นอย่างฉับพลัน : “เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร ?”

“อ๊ะ ฮูหยินเฒ่าเจียงท่านอยู่ห่าง ๆ ข้าหน่อย กลิ่นของท่าน แย่มากจริง ๆ ท่านคงไม่ได้มีกลิ่นเต่าหรอกนะ ?” ระหว่างพูด ก็ถอยหลังสองสามเมตรโดยมิรอช้า ราวกับกลัวว่าจะเป็นโรคติดต่ออย่างมาก

“เจ้าพูดเพ้อเจ้อ ข้าจะมีของแบบนั้นได้อย่างไร !” ฮูหยินเฒ่าเจียงรอเฟิ่งชิงหัว ดวงตาของนางก็มีน้ำตาคลอ

เฟิ่งชิงหัวส่ายหน้ากล่าว กล่าวด้วยความรังเกียจ : “หากเจ้าไม่เชื่อเจ้าก็ให้หลานสาวเจ้าดมดู มิน่าเล่าไทเฮาเหนียงเหนียงเป็นลมไป ที่แท้ก็เป็นลมเพราะกลิ่นตัวของเจ้า นึกไม่ถึงว่าฮูหยินเฒ่าเจียงยังอยากจะใส่ร้ายข้า น่าเกลียดเสียจริง”

ฮ่องเต้เซวียนถ่งและฮองเฮาอยู่ข้างกายไทเฮา เมื่อครู่นี้ก็ได้กลิ่นราง ๆ เพียงแค่ต่างก็ตึงเครียดกับอาการป่วยของไทเฮา จึงไม่ได้สนใจ ตอนนี้ถูกเฟิ่งชิงหัวกล่าวเตือน การแสดงออกบนใบหน้าทั้งหมดก็เปลี่ยนไปไม่น่าดู ฮองเฮาก็ค่อย ๆ ถอยหลังสองสามก้าว

ฮูหยินเฒ่าเจียงมองไปยังหลานสาวของตน ใบหน้าของเจียงหยูหวันลำบากใจ กลับพยักหน้าเบา ๆ ให้กับฮูหยินเฒ่าเจียง

ในวินาทีนั้นฮูหยินเฒ่าเจียง เลือดพลุ่งพล่าน แก้มทั้งสองแดงก่ำ อับอายและเคียดแค้นจนอยากตาย คาดไม่ถึงว่าจะเป็นลมไปจริง ๆ

เจียงหยูหวันตะโกนเสียงดัง : “ท่านย่า !”

แต่ทว่า ฮูหยินเฒ่าเจียงล้มลงบนพื้น ไม่ขยับแม้แต่น้อย