บทที่ 246 หรือว่านี้ไม่ใช่กระด้างกระเดื่อง

“ดี เจ้าฝังเถอะ”

เพียงแค่ไทเฮาได้ยิน ใจก็ตกไปตาตุ่ม

เดิมทีไทเฮาอดทนถึงขีดจำกัดแล้วเพราะความเจ็บปวดบนริมฝีปาก ครั้งนี้ยังได้ยินอีกว่าจะฝังอีกเข็ม และฝังจุดที่เอาถึงชีวิตเช่นนั้น นางเกือบจะลืมตาทั้งสองข้างทันที และลุกขึ้นนั่ง

“ไม่ต้องฝัง !” ไทเฮากล่าวคำรามเสียงดัง บนใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดฝาด มองไปแล้วน่าหวาดกลัวผิดปกติ

ฮ่องเต้เซวียนถ่งแปลกใจและดีใจกล่าว : “เสด็จแม่ ท่านฟื้นแล้ว ?”

ระหว่างที่พูดก็รีบหยิบผ้าร้อนที่คนรับใช้ส่งมานำมาเช็ดเลือดสดเหล่านั้นไปจนสะอาด

อย่างไรก็ตามการแทงของเฟิ่งชิงหัวนั้นทั้งลึกทั้งโหดเหี้ยม เลือดเหล่านี้ใช้เวลาอยู่นานจึงจะห้ามไว้ได้ เพียงแค่ร่องตรงกลางริมฝีปากของไทเฮาเหลือรูสีแดงเล็ก ๆ ไว้ มองอย่างไรก็รู้สึกปลื้มใจอย่างนั้น

เฟิ่งชิงหัวพยักหน้าเล็กน้อย : “ในเมื่อไทเฮาจะฟื้นแล้ว งานบรรลุเช่นนี้ข้าขอถอนตัว”

พูดจบ ก็วางแผนจะถอยไปอย่างฉลาด ราวกับว่าทำความดีไม่ทิ้งชื่อไว้

“หยุด ! เจ้ายังจะขอถอนตัวเมื่องานบรรลุรึ ? ข้าจะต้องจัดการเจ้าความผิดที่เสียมารยาทครั้งใหญ่ !” ไทเฮาชี้เฟิ่งชิงหัวกล่าวด้วยความเดือดดาล

เฟิ่งชิงหัวงงงวย : “ไทเฮา ข้ามีความผิดอะไรเพคะ ?”

“ความผิดเจ้านั้นใหญ่นัก ! เจ้ากระด้างกระเดื่องกับข้า !” ไทเฮากล่าวอย่างเย่อหยิ่ง ทันทีหลังจากนั้นก็ดึงเสื้อคลุมมังกรของฮ่องเต้เซวียนถ่งกล่าว : “จักรพรรดิ เจ้าจะต้องจัดการโทษนางอย่างถึงที่สุด ให้นางทุกข์ทรมาน !”

ฮ่องเต้เซวียนถ่งได้ยินเช่นนี้ ก็ลำบากใจเล็กน้อย : “เสด็จแม่ องค์หญิงซีหลันเมื่อครู่เพิ่งจะช่วยท่าน หากไม่ใช่เพราะนาง ตอนนี้ท่านอาจจะกำลังสลบไสลอยู่”

นี่ทำให้เขาใช้คนเสร็จก็หันกลับมาลงโทษ มันไม่มีเหตุผล และ ในกรณีที่ไทเฮาสำลักเป็นลมไปจริง ๆ นั่นจะไม่ใช่ว่าคนดีไม่ได้รับความเป็นธรรมหรือ

ครั้งนี้คิดอย่างสุขุม ตลอดมาเสด็จแม่ของเขาไม่ใช่คนที่มากความ มีเพียงนางโกรธคนอื่น คนธรรมดาอยากจะทำให้นางโกรธเกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องง่าย

ไทเฮาได้ยินคำของฮ่องเต้เซวียนถ่งก็แทบทนไม่ไหวอย่างจะตะโกน : เจ้าบ้า ข้าแกล้งเป็นลม นางไม่ได้ช่วย !

แต่สุดท้ายสติก็ยังอยู่ ไทเฮากล่าวได้เพียง : “นั้นก็ถือว่าหลีกเลี่ยงโทษประหารได้แต่ยากจะหลีกหนีความผิด เรื่องที่เจ้าเอาเข็มมาแทงข้าข้าไม่โต้เถียงเจ้า แต่มารยาทของเจ้ากระด้างกระเดื่องต่อข้าใช่หรือไม่ ทำให้ข้าโกรธจนเป็นลม และยังร่วมมือกับฮองเฮาแย่งชิงพระชายาองค์รัชทายาทที่ข้าเลือกให้องค์รัชทายาทอีก มีเจตนาร้าย เช่นนี้ หรือว่าจะไม่มีความผิดหรือ ?”

ได้ยินเช่นนี้ จ้านถิงเฟิงเงยหน้าด้วยจิตใต้สำนึกจ้องมองไปยังองค์หญิงซีหลัน แววตาฉายประกายเล็กน้อย ในใจเข้าใจแล้ว ทะเลาะกันมานาน ที่แท้ผู้หญิงทั้งสองก็ทะเลาะกันเพราะเขา โชคดีเขายังนึกว่าเกิดเรื่องใหญ่อะไร

ดูเหมือนว่าสองสามวันมานี้ความห่วงใยของตนเองที่มีให้องค์หญิงซีหลันก็ยังเป็นประโยชน์อยู่บ้าง นี่ไม่ได้ทำให้นางลืมจ้านเป่ยเซียว และเปลี่ยนมาซบอ้อมอกเขาหรือ ?

เพียงแค่นิสัยเช่นนี้ รู้สึกอิจฉาเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ก็ไม่ค่อยสวยงามเท่าไหร่ รอวันข้างหน้าเขาจะฝึกฝนดี ๆ สักที