บทที่ 31 ทำให้องค์ราชทายาทอับอาย

จ้านถิงเฟิงหายใจถี่เร็ว ฝืนกลืนเลือดลมที่พลุ่งพล่านขึ้นมาลงไป: “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าก็แค่มาฟังในฐานะผู้สังเกตการณ์เท่านั้น นั่งอยู่ในตำแหน่งหลักจะไม่สะดวก”

เฟิ่งชิงหัวพยักหน้า กล่าวขึ้นมาเบาๆ: “ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน อย่างไรเสียตอนนี้ฮองเฮาก็มีความน่าสงสัยอยู่เช่นกัน ถ้าหากข่าวที่ท่านนั่งไต่สวนถูกแพร่ออกไป ถึงเวลานั้นถึงแม้ความบริสุทธิ์ของฮองเฮาจะถูกล้างมลทินไปแล้วก็จะมีคนคิดว่าท่านเปลี่ยนคำให้การ เช่นนั้นตำแหน่งนี้ให้ข้านั่งเหมือนเดิมดีกว่า? เช่นนั้นองค์ราชทายาทท่านไม่นั่งที่นั่งพับได้คือเตรียมพร้อมจะยืนหรือ?”

จ้านถิงเฟิงเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนอบอุ่นออกมา: “ขอบคุณสำหรับความห่วงใยของพระชายา”

ขณะที่พูด ก็ส่งสัญญาณให้กับคนรับใช้ในวัง จากนั้นก็มีคนส่งเก้าอี้มาถึงหน้าชายหนุ่มทันที

จ้านถิงเฟิงสะบัดชายเสื้ออย่างสง่างามมาก กำลังจะนั่งลงก็ได้ยินเสียงหญิงสาวที่อยู่ด้านข้างดังมา: “ไป๋จื่อหยาง ตอนนี้เวลาไหนแล้ว?”

“เรียนพระชายา อีกครึ่งชั่วยามก็ใกล้เที่ยงแล้ว”

“เวลานี้แล้วหรือ? มิน่าข้าถึงรู้สึกหิวเล็กน้อยแล้ว ไม่ได้ ท่านอ๋องของข้ายังรอข้ากลับไปทานอาหารด้วยอยู่” เฟิ่งชิงหัวพึมพำกับตัวเองจบ แต่บังเอิญให้จ้านถิงเฟิงได้ยินเข้าพอดี การกระทำที่โค้งตัวไปแล้วของชายหนุ่มชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้ว่าควรจะทำต่อไปหรือไม่ดี

เฟิ่งชิงหัวหันมายิ้มแล้วกล่าวว่า: “องค์ราชทายาท ข้าจะกลับไปทานอาหาร แล้วจะกลับมาในภายหลัง พระองค์จะรออยู่ที่นี่ หรือว่าจะตามข้ากลับไปทานอาหารที่จวนอ๋องดี?“

จ้านถิงเฟิงยืนขึ้นมากำลังจะพูดว่าเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นข้าก็จะออกไปก่อน แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินหญิงสาวกล่าวพึมพำขึ้นมาว่า: “ไม่ได้ ท่านอ๋องของข้าไม่ชอบให้คนนอกเข้าไปในจวน”

ขณะที่พูดไปก็ทำหน้าขออภัย: “เช่นนั้นองค์ราชทายาทก็รอข้าที่นี่สักครู่หนึ่งแล้วกัน ข้าทานอาหารเสร็จแล้วจะรีบกลับมา เมื่อครู่นี้สอบสวนไปครู่หนึ่ง สืบพบเบาะแสข้อหนึ่ง ไม่แน่ว่าจะสามารถล้างมลทินของฮองเฮาได้”

ทันทีที่จ้านถิงเฟิง ก็พยักหน้าแล้วกล่าวว่า: “เมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นพระชายาก็ไปเถอะ ข้าจะรออยู่ที่นี่สักพัก”

เฟิ่งชิงหัวพยักหน้า ยื่นมือไปตบไป๋จื่อหยางเบาๆ: “ไป ใต้เท้าไป๋ตามข้ากลับไปทานอาหารที่จวนอ๋อง”

องค์ราชทายาทที่ถูกปฏิเสธเพราะเป็นคนนอกคนนั้นกระอักเลือดขึ้นมาติดอยู่ตรงคอ

เขาถือว่าดูออกแล้ว เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้กำลังตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขา

ก็แค่ให้นางแต่งงานกับท่านอ๋องเจ็ดผู้พิการนั่นเท่านั้น ถึงกับทำให้นางเกิดความโกรธแค้นมากมายขนาดนี้ คิดว่าใช้ลูกไม้เล็กๆเช่นนี้ก็จะสามารถแก้แค้นเขาได้แล้วหรือ? ช่างไร้เดียงสาจริงๆ