บทที่ 32 คำหวานของพระชายา

ในลานของจวนอ๋อง จ้านเป่ยเซียวยังคงนั่งอยู่ในตำแหน่งเดิม เวลานี้กลับเปลี่ยนหนังสือไปเล่มหนึ่งนานแล้ว กำลังฟังการรายงานขององครักษ์ลับอยู่

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเฟิ่งชิงหัวในกรมคลัง ปรากฏขึ้นมาต่อหน้าเขาทุกๆรายละเอียด

ในตอนที่ได้ยินนางปกป้องเขาต่อหน้าจ้านถิงเฟิงรวมไปถึงเรื่องที่นางแกล้งอีกฝ่ายอย่างไร รอยยิ้มตรงมุมปากก็ไม่เคยหายไปเลย

จิ่งยี่ที่ฟังอยู่ด้านข้างพยักหน้าซ้ำๆ: “ถึงแม้นิสัยของนังหนูนี่จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็ค่อนข้างจะปกป้องท่านอยู่ เดิมทีข้ายังเป็นห่วงว่านางเห็นคนรักเก่าจะร้องตะโกนอย่างสุดชีวิตกอดอีกฝ่ายเอาไว้แล้วระบายความทุกข์เสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะสามารถทำให้จ้านถิงเฟิงเจ้าคนหน้าเนื้อใจเสือคนนั้นเปลี่ยนสีหน้าไปหลายครั้ง ไม่เลว ไม่เลว”

“ต่อไปอย่าพูดสองคำนั้นอีก ข้าไม่ชอบฟัง” จ้านเป่ยเซียวขมวดคิ้ว กลับมาเย็นชา แต่สายตากลับมองไปทางหน้าประตูใหญ่ของจวนอ๋อง

ความเร็วของเพียวเสว่ ไม่น่าจะช้าขนาดนี้

จิ่งยี่เบะปากอยู่ด้านข้าง: “ถึงท่านจะไม่ชอบฟังแค่ไหนมันก็เป็นเรื่องจริง ก่อนหน้านี้นางเกือบจะอดอาหารฆ่าตัวตายเพราะต้องแต่งงานกับท่านเชียวนะ”

“เป็นไปไม่ได้” จ้านเป่ยเซียวกล่าวออกมาช้าๆ

“ท่านไม่เชื่อว่านางมีความรักลึกซึ้งต่อองค์ราชทายาทชั่วนั่น?” จิ่งยี่เบิกตากว้าง ต้องการจะดูว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือจ้านเป่ยเซียวที่เขารู้จักหรือไม่

นี่เพิ่งผ่านไปกี่วันเอง ก็เริ่มใส่ใจนังหนูนั่นแล้ว?

“นิสัยของนาง ไม่เลือกการฆ่าตัวตายด้วยการอดอาหารหรอก” แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็นแมวตะกละ เขาเพิ่งจะห้ามนางกินอาหารไปแค่วันเดียวนางยังสามารถไปขโมยสัตว์เลี้ยงมาทำอาหารป่าได้ ถึงแม้จะฆ่าตัวตายนางก็จะไม่เลือกวิธีตายที่มันทรมานเช่นนี้หรอก

หากนางจะตาย ก็เป็นการอิ่มตาย

“เอาเถอะ วิธีการตายไม่สำคัญ ข้าเตรียมจะจากไปสองสามวัน บอกลากับท่านตรงนี้เลย ข้าไม่อยู่ท่านระวังตัวเองเอาไว้ด้วย”

“อืม” ชายหนุ่มรับคำ แม้แต่หางตาก็ยังไม่มองคนที่อยู่ด้านหลัง

ดีที่จิ่งยี่เคยชินกับการบอกลาที่เย็นชาแบบนี้ของจ้านเป่ยเซียวนานแล้ว เดินลมปราณใช้วิชาตัวเบาออกไปจากจวนอ๋องอย่างแผ่วเบาโดยตรง

“เตรียมอาหารเถอะ” จ้านเป่ยเซียวกล่าว