บทที่ 33 นี่กำลังพูดถ้อยคำรักหวานแหววกับข้าหรือ?

จ้านเป่ยเซียวได้ยินคำพูดก็หายใจถี่เร็ว ปลายนิ้วที่ประคองหน้าหนังสือหยุดชะงัก หันกลับมามองนาง

“นี่เจ้ากำลังพูดคำรักหวานแหววกับข้าอยู่หรือ?” จ้านเป่ยเซียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เฟิ่งชิงหัวกลอกตามองบน: “นี่ถือเป็นคำรักอะไรกัน ท่านรอให้วันไหนข้ามีเวลาจะรวบรวมคำรักหวานทั้งหมดให้ท่านโดยเฉพาะ รับประกันว่าจะจีบจนท่านหัวใจเต้นโครมครามแน่”

ได้ยินคำพูดของเฟิ่งชิงหัว จ้านเป่ยเซียวอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ เสียงที่ทุ้มต่ำเย้ายวนราวกับไผ่เขียวในภูเขา และเหมือนกับน้ำพุพุ่งไปรอบๆ สบายหูอย่างมาก

เฟิ่งชิงหัวกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “เสียงหัวเราะของท่านก็ไพเราะดีนี่นา ทำไมต้องพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกตลอดด้วย”

เสียงหัวเราะของจ้านเป่ยเซียวหยุดชะงัก ขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า: “บังอาจ”

แต่เฟิ่งชิงหัวกลับไม่ได้กลัวเขา นั่งยองๆอยู่ด้านข้างเช่นนี้รู้สึกชาเล็กน้อยแล้ว ไขว้แขนทั้งสองข้างหนุนอยู่บนตักของชายหนุ่มเสียเลยแล้วก็เงยหน้ามองเขาผ่านหน้ากากอยู่อย่างนี้

“ข้าบังอาจอะไรหรือ ข้าไม่ได้ทำอะไรท่านเสียหน่อย ก็แค่บอกว่าเสียงของท่านไพเราะ หรือว่าการชมท่าน ท่านก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องไม่ดี?”

จ้านเป่ยเซียวคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะใจกล้ามากขนาดนี้ นอนหมอบอยู่บนตักของเขาโดยตรง ความรู้สึกที่แปลกประหลาดเล็กน้อยแบบนี้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

“ข้าไม่ต้องการคำชม” จ้านเป่ยเซียวกล่าว

“เพราะอะไร?” เฟิ่งชิงหัวไม่หลบเลี่ยงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาทั้งคู่จ้องมองดูดวงตาของจ้านเป่ยเซียวอย่างไม่ละสายตา

ราวกับเพิ่งค้นพบว่า ในตอนที่ดวงตาคู่นี้ไม่มีความเย็นยะเยือกจะทำให้คนหลงใหลเช่นนี้ได้

จ้านเป่ยเซียวเห็นเฟิ่งชิงหัวมองดูตัวเองอย่างตะลึงงันเช่นนี้ กลับรู้สึกว่าเลือดสูบฉีดขึ้นมาเล็กน้อย เก็บสายตาลงเล็กน้อยและกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก: “ลงมา เจ้าหนักเกินไปแล้ว”

เฟิ่งชิงหัวถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าขาทั้งสองข้างของเขาได้รับบาดเจ็บ ตัวเองทับขึ้นไปเช่นนี้ ไม่รู้ว่าทำให้เขาเจ็บหรือเปล่า

“ข้าทำท่านเจ็บหรือ?” เฟิ่งชิงหัวโพล่งออกมา ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความห่วงใย

แต่เมื่อคำพูดนี้มาถึงหูชายหนุ่มความหมายกลับเปลี่ยนไปเล็กน้อย น้ำเสียงของจ้านเป่ยเซียวเย็นยะเยือกกว่าเดิม: “เข็นข้ากลับไป ควรทานอาหารแล้ว”

เฟิ่งชิงหัวเลิกคิ้ว: “ท่านยังไม่ได้ทานอาหารหรือ?”

สีหน้าจ้านเป่ยเซียวเคร่งขรึมลง: “เจ้ากินแล้วหรือ?”

เฟิ่งชิงหัวพยักหน้า นิ้วมือก็เริ่มนับขึ้นมา: “ถนนตงต้ามีของกินมากมาย ข้ากินซาลาเปาเนื้อไปสองลูก ปิงถังหูหลูหนึ่งไม้ ขนมพุทราเชื่อมหนึ่งชิ้น ซื่อสี่หวานจึ บะหมี่เนื้อแกะอันนั้นก็ไม่เลว”

จ้านเป่ยเซียวเข็นเก้าอี้เข็นออกไปข้างนอกอย่างเย็นชา โดยไม่พูดอะไรสักคำ