บทที่ 57 เกรงว่าจะมีเคราะห์เลือดตกยางออก

ผู้ใดจะรู้ ทันทีที่โก้งโค้งลงมา ชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นงอนิ้วแล้วเขกเธออย่างรุนแรงทีหนึ่ง

เฟิ่งชิงหัวเจ็บจนสูดหายใจเขาลึกๆ กุมหน้าผากเอาไว้แน่น น้ำตาเกือบจะทะลักออกมาแล้ว

คนผู้นี้ คนที่ลงไม้ลงมือได้อย่างโหดเหี้ยม บริเวณที่เฟิ่งชิงหัวลูบนั้นบวมขึ้นมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

จ้านเป่ยเซียวจ้องมองเฟิ่งชิงหัว: “เจ็บ?”

“พูดมาได้ หากไม่เชื่อท่านก็ให้หม่อมฉันเขกท่านดูสักทีจะได้รู้ว่าเจ็บหรือไม่เจ็บ!”เฟิ่งชิงหัวจ้องถลึงตาใส่จ้านเป่ยเซียว

“รู้ว่าเจ็บก็ดีแล้ว จำเอาไว้ว่าเจ็บ ก็อย่าได้พูดจาส่งเดช”จ้านเป่ยเซียวเปิดปากกล่าวอย่างไม่สะสกสะท้าน

เฟิ่งชิงหัวเบิกดวงตาใสแจ๋วคู่นั้นทันทีแล้วจ้องจ้านเป่ยเซียวอย่างดุร้าย: “ที่ท่านทำอยู่ก็คือเอาอำนาจมาใช้ในการแก้แค้น ก็เพราะว่าหม่อมฉันกล่าวถึงจุดที่ดำมืดที่สุดภายในใจของท่านแล้ว ดังนั้นท่านก็เลยพาลโกรธลงมือกับหม่อมฉันอย่างรุนแรง!”

มองดูหน้าตาท่าทางที่หม่อมฉันอ่านความในใจของท่านจนทะลุปรุโปร่งแล้วของเฟิ่งชิงหัว ในที่สุดจ้านเป่ยเซียวก็วาดรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ท่านยิ้มอะไร!”เมื่อเฟิ่งชิงหัวเห็นว่าท้ายที่สุดแล้วเขายังยิ้มอยู่ กำลังยิ้มเย้ยหยันนางงั้นหรือ?

จ้านเป่ยเซียวถูกเฟิ่งชิงหัวตะคอกเช่นนี้แล้ว ไม่เพียงแต่ไม่โมโห หางตานั้นยังเลิกขึ้นเล็กน้อยทีหนึ่ง

“ดูท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยพลังของเจ้า คงจะไม่หิว ในไม่หิว ถ้าเช่นนั้นตอนนี้ก็ไปตรวจคดีกรมคลังเถอะ คดีเล็กๆคดีหนึ่งใช้เวลาเสียหลายวัน ข้าอายคนแทนเจ้า”

เมื่อเฟิ่งชิงหัวได้ยินก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยิ้มทันทีแล้วกล่าว: “ในเมื่อท่านอ๋องท่านเก่งกาจถึงเพียงนี้ มิสู้ท่านตามหม่อมฉันไปที่กรมคลังเพื่อตรวจคดีร่วมกัน?”

เดิมทีเฟิ่งชิงหัวนึกว่าจ้านเป่ยเซียวจะเหน็บแนมอีกครั้งแล้วให้นางไปด้วยตนเอง คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้เขากลับพยักหน้าเบาๆหนึ่งที

ประจวบเหมาะที่เดินมาถึงประตูพระราชวัง คนทั้งสองตรงขึ้นไปนั่งบนรถม้าของจ้านเป่ยเซียวแล้วมุ่งหน้าไปยังกรมคลัง

รถม้าของจ้านเป่ยเซียวก็คือคลังสมบัติ ด้านในมีพร้อมทุกสิ่ง เฟิ่งชิงหัวดึงช่องลับช่องหนึ่งออกมาอย่างคุ้นเคย เป็นดังที่คาดไว้ด้านในมีขนมจานหนึ่งวางเอาไว้

เป่ยเซียวกล่าวอย่างแสร้งรังเกียจ: “กินก็กินให้มันดีดี ถ้าหากกล้าทำเศษขนมหล่นลงบนรถ ข้าจะนำเจ้าโยนออกไปเสีย”

เฟิ่งชิงหัวกลอกตากล่าว: “ถ้าหากไม่ใช่เพราะท่านหม่อมฉันจำเป็นต้องมานั่งกินขนมบนรถม้าจนอิ่มท้องหรือไม่? ตามหาท่านทั้งช่วงเช้า หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว”

จ้านเป่ยเซียวเหลือบตามองนางแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

ตอนที่ทั้งสองคนลงมาจากรถม้า ใต้เท้าใต้เท้าเจียงผู้ตรวจการหอต้าหลี ใต้เท้าลู่รองเสนาบดีประจำกรมพิธีการก็เพิ่งจะมาถึงที่ประตูเช่นเดียวกัน

“ใต้เท้าทั้งสองวันนี้มาถึงค่อนข้างเร็ว บาดแผลบนร่างกายหายดีทั้งหมดแล้วหรือไม่?”เฟิ่งชิงหัวยิ้มแล้วมองไปทางทั้งสองคน

เมื่อทั้งสองคนเห็นใบหน้ายิ้มแย้มสดใสเจิดจ้าเกินไปของเฟิ่งชิงหัว อยู่ดีๆก็รู้สึกว่าความรู้สึกเจ็บปวดบริเวณบาดแผลนั้นได้กลับมาอีกครั้ง

“ขอบพระทัยพระชายาที่เป็นห่วง ขอเพียงแค่พระชายาจำได้ว่าหม่อมฉันทั้งสองเป็นขุนนางในราชสำนักก็เพียงพอแล้ว”ผู้ตรวจการหอต้าหลีเจียงกล่าวอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“ถ้าหากว่าพระชายาไม่มีเวลาว่างจริงๆ สามารถนำเรื่องนี้มอบหมายให้พวกหม่อมฉันได้ ถึงอย่างไรก็สตรีเดิมทีก็ควรจะช่วยเหลือสามีสั่งสอนลูกเช่นนี้ถึงจะถูกต้อง”

ในใจของทั้งสองคนในขณะนี้ยังคงโกรธแค้นที่ถูกเฟิ่งชิงหัวโบยในครั้งนั้น ดังนั้นจึงจงใจพูดจาถากถางนาง

“ว่างมาก?”น้ำเสียงที่เย็นยะเยือกของชายหนุ่มค่อยๆดังขึ้นมา ทันใดนั้น ผู้คนบริเวณรอบๆรู้สึกเพียงแค่มีความหนาวเย็นยะเยือกพัดผ่านมา ร่างกายสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

ทุกคนถึงพบว่า แท้ที่จริงแล้วไม่เพียงแค่พระชายาเจ็ดจะเสด็จมาเท่านั้น แม้แต่ท่านอ๋องเจ็ดที่ไม่เคยออกนอกบ้านเป็นเวลานานมากแล้วก็เสด็จมาด้วยเช่นกัน

ใต้เท้าทั้งสองรีบสบตากันและกันแวบหนึ่งทันที ก้าวไปข้างหน้าแล้วทำความเคารพอีกครั้งหนึ่ง

“พวกท่านมีความไม่พอใจอันใดต่อพระชายาของข้า?”จ้านเป่ยเซียวกล่าวอย่างเย็นชา

“กระหม่อมมิกล้า”ทั้งสองคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน นำหัวมุดลงต่ำมากกว่าเดิมทันที