บทที่ 71 การลอบสังหารองค์รัชทายาท

เฟิ่งชิงหัวจ้องมองเขาอย่างขุ่นเคือง สายตาของชายหนุ่มนั้นลึกล้ำ มือของเขายังคงยืดออกไป แทนที่จะหดกลับ

เฟิ่งชิงหัวกลอกตาไปมา จู่ๆ ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เปลี่ยนใจ และจับมือชายหนุ่มอย่างเต็มใจ ขึ้นไปขี่ม้าอย่างคล่องแคล่วและนั่งลงตรงหน้าชายหนุ่ม

“ท่านอ๋อง นั่งนิ่งๆ ถ้าตกลงไปหม่อมข้าก็ไม่สนใจหรอกนะ" หลังจากที่เฟิ่งชิงหัวพูดจบ นางก็จับบังเหียนแล้วควบม้าเข้าไปในป่า

ผู้คนต่างมองดูผู้คนที่กำลังควบม้าจากไป และอดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อให้กับท่านอ๋องเจ็ด เมื่อมองดูแผ่นหลังนั้น มักกังวลอยู่เสมอว่าจะถูกการขี่ม้าที่ดุดันของพระยาชาอ๋องเจ็ด ทำให้ตกลงมา

ฮ่องเต้เซวียนถ่งรีบตรัสว่า "คนก็ได้มานี่หน่อย รีบตามท่านอ๋องเจ็ดไป และเตรียมพร้อมเพื่อช่วยเขาทุกเมื่อ"

"เสด็จพ่อ โปรดวางพระทัย หม่อมข้าจะติดตามเสด็จพี่และพี่สะใภ้ ไประแวดระวังเหตุไม่คาดฝันให้" จ้านถิงเฟิงกล่าวพร้อมกับขึ้นม้าอย่างคล่องแคล่ว และการเคลื่อนไหวที่สง่างามดึงดูดใจของบรรดาสตรีจากตระกูลผู้ดี อดไม่ได้ที่อยากจะติดตามเขาไป

แต่เมื่อทหารองครักษ์ และองค์รัชทายาทไล่ตามไปก็พบว่าทั้งคู่หายไปแล้ว

ในขณะนี้เฟิ่งชิงหัวเป็นเหมือนม้าป่าที่วิ่งเตลิด ควบม้าเข้าสู่ป่า ราวกับว่านี่ไม่ใช่ป่าลึกที่มีต้นไม้หนาทึบ แต่เป็นทุ่งหญ้ากว้างที่ไม่มีที่สิ้นสุดบนทางลาด

ไม่รู้ว่ามือของจ้านเป่ยเซียวโอบรอบเอวเรียวของหญิงสาวไว้ตั้งแต่เมื่อใด

เดินทีนี่เป็นฤดูร้อน เสื้อผ้าของทั้งสองก็จะบาง จ้านเป่ยเซียวสามารถสัมผัสผ่นหลังที่นุ่มนวลและตรงของหญิงสาวที่อยู่ด้านหน้าเขาได้อย่างชัดเจน ในใจเขารู้สึกใคร่รู้และชื่นชมอยู่เล็กน้อย ที่แท้ร่างกายของสตรีเป็นเช่นนี้ การเคลื่อนไหวก็กระชับตามไปด้วย

ทั้งสองอยู่ใกล้กันมากจนแผ่นหลังของเฟิ่งชิงหัวที่ราวถูกอบนั้นร้อนขึ้นเล็กน้อย นางถูกควบคุมในลักษณะนี้โดยไม่คาดคิด เฟิ่งชิงหัวหนีบท้องของม้าครั้งหนึ่ง และม้าที่ร่าเริงก็หยุดกะทันหัน ส่งเสียงฟู่ยาวด้วยความไม่พอใจ . .

เฟิ่งชิงหัวขมวดคิ้วและหันกลับไป อันดับแรกจ้องมองที่การแสดงออกของชายหนุ่ม จากนั้นลดศีรษะลง มองไปที่มือของเขาที่จับเอวของนางอยู่

“มือ” เฟิ่งชิงหัวกัดฟันเอ่ย

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายหนุ่มเพียงแค่เอามือทั้งสองข้างโอบรอบเอวของเฟิ่งชิงหัว

หน้าผากของเฟิ่งชิงหัวกระตุกเล็กน้อย: "ข้าหมายถึงให้ท่านปล่อย!"

จ้านเป่ยเซียวมองลงไปที่นาง รูม่านตาสีดำของเขาลึกขึ้นเล็กน้อย มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย และเขาก็ปล่อยไปตามสัญญา โดยไม่พูดอะไร

เฟิ่งชิงหัวบีบท้องม้าเตรียมจะวิ่งต่อ มือของเขาก็โอบรัดอีกครั้งทันที ชายหนุ่มยังเอนศีรษะลงบนคอของเฟิ่งชิงหัว ไอความร้อนทำให้หูของเฟิ่งชิงหัวชา

เฟิ่งชิงหัวหยุดทันทีและหันหน้ากลับไปจ้องเขา: "ท่านี่ ไม่มีกระดูกหรือ?"

“พระชายาควบม้าเร็วเช่นนี้ ทำให้ข้ารู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบและจริงจัง

"หือ?" ราวกับว่าเฟิ่งชิงหัวจะได้ยินบางสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ ดวงตาของนางเบิกกว้าง และเอ๋ยพูดหลังเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง: "งั้นลงจากหลังม้าเถอะ แล้วให้คนของท่านพาท่านกลับไป"

“พวกเขาถูกเจ้าทิ้งห่างไปหมดแล้ว ข้าเกรงว่าพวกเขาจะตามมาไม่ทัน”

เฟิ่งชิงหัวมองไปข้างหลังด้วยความสงสัย ไม่มีพลังงานใดๆ อยู่รอบๆ ไม่มีใครไล่ตามนางมาเลย

“ท่านรู้วิชาตัวเบามิใช่หรือ?”

“พระชายาบอกข้าเองว่าอย่าใช้กำลังภายในมิใช่หรือ?” นัยน์ตาดำคู่นั้นจ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง

เฟิ่งชิงหัวพูดไม่ออก คนๆ นี้ได้ยินคำพูดของนางตั้งแต่เมื่อไหร่?

เมื่อเห็นว่าผ่านไปได้ครึ่งทางแล้ว เฟิ่งชิงหัวก็หมดความสนใจที่จะขี่ม้าต่อ ดังนั้นนางจึงลงจากหลังม้า หยิบคันธนู ชักคันธนูและปล่อยลูกธนูออกไป เพื่อเริ่มค้นหาเหยื่อ

มีเหยื่อจำนวนมากที่เลี้ยงไว้ในพื้นที่ล่าสัตว์ของราชวงศ์ และเหยื่อจะถูกปล่อยเข้าป่าล่วงหน้าสองหรือสามวันก่อนวันออกล่า

เฟิ่งชิงหัวล่าและฆ่ากวางแม่น้ำไปหลายตัวเพื่อการทดสอบเล็ก ๆ เนื่องจากไม่มีใครอยู่รอบ ๆ เฟิ่งชิงหัวจึงต้องไปรับเหยื่อด้วยตัวเอง เมื่อนางกลับมา นางก็พบว่ามีองค์รักษ์อยู่รอบๆ จ้านเป่ยเซียวมากขึ้น และแม้แต่จ้านถิงเฟิงก็ไล่ตามมาด้วย