บทที่ 72 ข้าเป็นกระต่าย

หญิงสาวคนนี้ขโมยลูกธนูของเขาไปตั้งแต่เมื่อไหร่?เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาเพิ่งจัดฉากพิเศษในวันนี้ขึ้นมาเพื่อพยายามหาข้ออ้างที่จะสังหารเขา?

แม้ว่าจ้านถิงเฟิงจะรู้ว่าตอนนี้จ้านเป่ยเซียวเป็นคนไร้ประโยชน์ แต่การฆ่าองค์รักษ์ยี่สิบนายก็เป็นเรื่องง่าย

เขาประมาทเกินไป จนตกหลุมพรางของพวกเขา!

เฟิ่งชิงหัวมองไปที่ท่าทางของเขา นางหัวเราะขึ้นอีกครั้ง คลายปลายนิ้วของนางเล็กน้อย และได้ยินเพียงเสียง "หวือ" ลูกธนูพุ่งออกไปด้วยแรงเหมือนไม้ไผ่

จ้านถิงเฟิงเห็นเพียงลูกธนูกลายเป็นจุดแสงและมุ่งตรงเข้ามาที่ใบหน้าของเขา

ในช่วงเวลาวิกฤต ลูกธนูเบี่ยงออกเล็กน้อย ข้ามหัวเขาไปโดนงูเขียวที่อยู่บนต้นไม้ซึ่งห่างไกล

ลูกธนูแทงเข้าที่หัวของงู และทิ้งตัวร่วงลงมาจากกลางอากาศ ดิ้นอยู่บนพื้นสองสามครั้งแล้วแข็ง

จ้านถิงเฟิงลูบท้ายทอยของเขาโดยไม่รู้ตัว ในขณะที่ลูกธนูผ่านไป เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีลมเย็น ๆ พัดผ่าน และจิตใจของเขาก็ว่างเปล่าไปชั่วขณะ

หากไม่ใช่เพราะความแน่วแน่ของเขา เขาอาจตกจากหลังม้าด้วยความตกใจและสูญเสียท่าทางที่สง่างามไปแล้ว

ฉากโดยรอบเงียบสงัด มีเพียงเสียงเรียกของสัตว์ป่าเท่านั้นที่ได้ยินอย่างแผ่วเบาจากระยะไกล

หลังจากนั้นไม่นาน จ้านถิงเฟิงก็มองไปที่เฟิ่งชิงหัว: “เจ้า เจ้ากล้าหาญมาก!"

เฟิ่งชิงหัวกอดคันธนูและลูกธนูของนางแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "องค์รัชทายาท ท่านกำลังจะบอกว่าข้ากล้าหาญที่จะฆ่างูงั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นข้าก็กล้าหาญมากจริงๆ แต่องค์รัชทายาทควรออกไปโดยเร็ว ความแม่นยำของข้าไม่ดีนัก หากบังเอิญไปโดนองค์รัชทายาทนั้นจะไม่ดี ท่านคิดว่าไง"

จ้านถิงเฟิงหัวเราะเยาะ: "เจ้าไม่กลัวหรือว่าข้าจะบอกเสด็จพ่อว่าเมื่อครู่เจ้าทำอะไรลงไป"

“ฟ้องรึ? หม่อมข้าขอบังถามองค์รัชทายาทหน่อยว่าท่านอายุเท่าไหร่? นอกจากนี้ เมื่อครู่ข้าทำสิ่งใดลงไป ข้าตีท่านหรือข้าด่าท่านหรือ?” เฟิ่งชิงหัวพูดติดตลกเล็กน้อย

จ้านถิงเฟิงสำลักเพราะคำพูดของเฟิ่งชิงหัว และหันหัวม้าของเขาและจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เสียงหัวเราะใสๆ ของหญิงสาวดังลั่นมาจากด้านหลัง เจาะผ่านหูราวกับเสียงวิเศษ จ้านถิงเฟิงควบม้า เคลื่อนตัวออกไปด้วยความเร็วที่เร็วขึ้น

"เขาพูดถูก เจ้ากล้าหาญจริงๆ" จ้านเป่ยเซียวนั่งบนหลังม้ามอง หญิงสาวแสนร่าเริงที่ประคองม้าด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่มีความไม่พอใจใดในคำพูดของเขา

เฟิ่งชิงหัวเงยหน้าขึ้นมองเขา ตบหน้าอกของนางแล้วพูดว่า "แต่เมื่อครู่ข้าก็กลัวเหมือนกัน"

กลัวหรือ?

มันเป็นเคล็ดลับ

จ้านเป่ยเซียวไม่ได้เห็นจ้านถิงเฟิง หน้าถอดสีมานานแล้ว และเขาก็คิดถึงมันมาก

"เจ้ากับเขามีความเกลียดชังมากแค่ไหน เมื่อครู่ข้าไม่ได้มองผิดไป เดิมทีลูกธนูของเจ้าตั้งใจจะฆ่าเขา แต่ในนาทีสุดท้ายเท่านั้นที่มันพุ่งไปผิดทาง" จู่ๆ ก็มีประโยคหนึ่งปรากฏขึ้นในหัวของจ้านเป่ยเซียว จากความรักกลายเป็นความเกลียดชัง

ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็เย็นชา

“ข้าชอบกระต่าย” เฟิ่งชิงหัวพูดอย่างใจเย็น

ตอนที่นางอยู่บนภูเขา คนที่อยู่กับนางนานที่สุดไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นกระต่ายทั่วภูเขาและที่ราบ

หลังจากลงจากภูเขามาเป็นเวลานาน นางก็ค่อนข้างคิดถึงกระต่ายของนาง หลังจากผ่านไปกว่าครึ่งปี กระต่ายเหล่านั้นก็ควรมีลูกแล้วล่ะ

จ้านเป่ยเซียวตกตะลึงเมื่อเขาได้ยินคำพูดนั้น จากนั้นสีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลง

อย่างนี้นี่เอง

เฟิ่งชิงหัวหันกลับมาพร้อมที่จะหยิบงูเขียว แม้ว่ามันจะอายุไม่มาก แต่ดีงูก็มีประโยชน์อยู่บ้าง

ในขณะนี้เสียงของจ้านเป่ยเซียว ก็ดังขึ้น: "ข้าเป็นกระต่าย"

เฟิ่งชิงหัวหยุดและหันกลับมามอง

จ้านเป่ยเซียวมองนางอย่างเฉยเมยด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

ว่าแต่เมื่อครู่เขาพูดว่าอะไรนะ?

แล้วเมื่อครู่นางพูดอะไรอีก?

“ข้าชอบกระต่าย"

“ข้าคือกระต่าย"