บทที่ 73 ข้าจะรอความเต็มใจของเจ้า

เฟิ่งชิงหัวเพียงแค่ถอดรองเท้าของนางและนั่งบนก้อนหินขนาดใหญ่ เอนตัวไปเพื่อล้างเลือดที่มือของนาง นางเหยียบก้อนกรวดที่ด้านล่างของแม่น้ำด้วยนิ้วเท้ากลมและดูไร้เดียงสา

จ้านเป่ยเซียวมองเสื้อคลุมที่นางโยนลงบนพื้นอย่างช่วยไม่ได้

เขาจึงกระโดดลงจากหลังม้า เสื้อคลุมตกลงบนเท้าพอดี ได้นั่งงอขา มองดูทิวทัศน์โดยรอบ มันเป็นความสงบที่ไม่ได้เห็นมานาน

เป็นความสงบเพียงชั่วครู่ ชายชุดดำหลายคนก็พุ่งตัวออกมา และเป้าหมายของพวกเขาคือเฟิ่งชิงหัว

เฟิ่งชิงหัวมองดูคนสองสามคนรอบตัวนางและเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นี่คือมือสังหารแม่หมอจอมมารหามา?

ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรผิดปกติ ไม่แม้แต่จะซ่อนลมหายใจ

“เจ้าคือหนานกงเยว่ลั่วใช่หรือไม่?” ผู้นำกลุ่มถามอย่างแข็งกร้าว

เฟิ่งชิงหัวรู้สึกว่ามันตลก: "พวกเจ้ามาเพื่อฆ่าข้า แม้แต่คนก็ไม่รู้จักหรือ? ความสามารถทางวิชาชีพไม่ดีเท่าไหร่เลยนะ”

เมื่อได้ยินคำเยาะเย้ยของหญิงสาว ใบหน้าของคนหลายคนเปลี่ยนเป็นมืดมน พวกเขาก็ยกคมดาบขึ้นเพื่อโจมตีเฟิ่งชิงหัว

จ้านเป่ยเซียวนั่งอยู่ที่เดิม มองไปที่ตัวตลกที่กระโดดโลดเต้นเหล่านั้น ไม่กังวลเลยสักนิดว่าเฟิ่งชิงหัวจะต้องทนทุกข์ทรมาน ตรงกันข้าม เขานั่งชื่นชมอย่างสบายใจ

เฟิ่งชิงหัวตักน้ำหนึ่งกำมืออย่างไม่ตั้งใจแล้วสาดใส่กลุ่มคน ซึ่งทำให้พวกเขาถอยห่างออกไปสองสามก้าวในทันที

“เจ้ามีกังฟู?” หลายคนประหลาดใจ ข้อมูลนี้ไม่ตรงกับที่ผู้ว่าจ้างบอกมา พวกเขาไม่ได้บอกว่าหญิงสาวคนนี้ไม่มีความสามารถ?

และพวกเขายังเห็นว่าท่านอ๋องเจ็ดที่พิการที่อยู่ข้างๆผู้นั้น น่าจะไม่ชอบพระชายานัก นั่นเป็นเหตุผลที่มีการประโคมข่าวมากมาย แต่เมื่อมองไปทางนี้ เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างผิดปกติ

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตอบโต้ ทุกส่วนของร่างกายก็ถูกหินฉีกออกเป็นชิ้นๆ ทำให้ไม่มีที่ว่างให้ตอบโต้

หนึ่งในนั้นเห็นศิลปะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งของเฟิ่งชิงหัว ดังนั้นเขาจึงถอยหลังไปสองสามก้าวมุ่งไปทางจ้านเป่ยเซียว ชี้คมดาบไปที่ชายหนุ่มและพูดกับเฟิ่งชิงหัว ว่า "หยุด! ถ้าเจ้าไม่หยุด ข้าจะฆ่าผู้ชาย "

เมื่อเฟิ่งชิงหัวได้ยินสิ่งนี้ นางก็หัวเราะออกมา: "เจ้าต้องการที่จะฆ่าเขางั้นเหรอ งั้นเจ้ารีบทำเถอะ"

ชายในชุดดำตัวแข็งทื่อ ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาได้ยิน: "ทำไมเจ้าถึงเลวทรามจนไม่สนใจสามีของเจ้าเลย"

เฟิ่งชิงหัวยิ้นจนน้ำตาร่วงหล่น นางเช็ดมุมตาของนาง: "พวกเจ้าไม่ใช่องค์กรลอบสังหารอันดับหนึ่งของเจียงหูในหอโลหิตเงาหรอกหรือ?ทำไมข้าเห็นว่ากลับเหมือนนักเล่าเรื่องเสียมากกว่า? น่าขันเสียจริง"

“หอโลหิตเงาอะไรกัน พวกเรา...” ชายในชุดดำงุนงงและกำลังจะพูด แต่ดาบในมือของเขาถูกตัดเป็นสองท่อน และก่อนที่เขาจะหันกลับมา ร่างกายของเขาก็ถูกจ้านเป่ยเซียวตบไปโดยตรงจนร่างตกลงในแม่น้ำ เขาเสียชีวิตทันทีและล่องไปตามแม่น้ำ

เมื่อเห็นว่าหัวหน้าถูกทำร้ายจนตายด้วยฝ่ามือเดียว คนอื่นๆ ที่เหลือก็ตื่นตระหนกทันที อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาจะคิดได้ว่าจะทำภารกิจต่อหรือวิ่งหนี ชายสองคนก็นิ่งเงียบลงข้างๆ พวกเขาแล้ว

แม้ว่าพวกเขาจะสวมชุดสีดำเหมือนกัน แต่ทั้งสองก็ดูเหมือนนักฆ่าเลือดเย็นมากกว่า

สวมชุดสีดำ หน้ากากสีแดง และรอยสักลายสีเลือดบนผ้าที่ไหล่ นี่คือนักฆ่าหหอโลหิตเงาตัวจริง

เฟิ่งชิงหัวกลั้นหายใจชั่วขณะและกำลังจะเคลื่อนไหว แต่เห็นคนสองคนนั้นก้าวไปข้างหน้า ฆ่าผู้ปลอมแปลงเหล่านั้นทีละคน จากนั้นเขาก็จากไปพร้อมกับปลอกคอในมือ

เฟิ่งชิงหัวยืนกระพริบตาอยู่ริมแม่น้ำ มองไปยังทิศทางที่ทั้งสองหายไป และยังคงตกตะลึงเล็กน้อย

ไปแล้วเหรอ?

สองคนนี้ไม่ใช่คนที่แม่หมอจอมมารจ้างวานมาเพื่อฆ่านางหรอกหรือ?

ศิลปะการต่อสู้ของพวกทั้งสองคนทัดเทียมกับนาง หากพวกเขาโจมตี มันคงยากสำหรับนางคนเดียว และถ้านางใช้พิษของนาง เกรงว่าจะทำได้แค่เสมอกันเท่านั้น

เฟิ่งชิงหัวขึ้นฝั่งอย่างช้าๆ จ้องมองไปที่จ้านเป่ยเซียว: “เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?"

จ้านเป่ยเซียว เลิกคิ้ว: "เจ้าถามข้าหรือ?"

เฟิ่งชิงหัวโบกมือของนาง: "ทำเป็นว่าข้าไม่เคยถามแล้วกัน"

นางไปที่ร่มของต้นไม้และนอนราบลง แบมือออกเพื่อเขียนอักษร "ใหญ่"ไว้ หลับตาแล้วเริ่มหลับไหล

“เจ้าเป็นแบบนี้ นี่เจ้ากลัวที่จะถูกหมาป่าจับไปกินหรือเปล่า” จ้านเป่ยเซียวเย้ยหยันจากด้านข้าง