บทที่ 74: กินช้าๆ ไม่มีใครจะแย่งท่าน

ทั้งสองนั่งอยู่อย่างนั้นบนผืนหญ้า และไม่รู้ว่าพวกเขานั่งอยู่นานแค่ไหน เฟิ่งชิงหัวพยุงท้ายทอยตนไว้และมองขึ้นไปที่ท้องฟ้าสีคราม มองปุยเมฆสีขาวด้วยความงุนงง คนบนขาของตนหลับไปแล้ว ลมหายใจช่างเบาบางมาก

ม้าที่อยู่ไม่ไกลกําลังแทะเล็มหญ้าอย่างผ่อนคลายเป็นพิเศษ

“ครืนครืน" เสียงขี้เล่นดังขึ้นจากหน้าท้องของเฟิ่งชิงหัว

เฟิ่งชิงหัวจําได้เพียงว่าตนเพิ่งกินขนมอบในตอนเช้าไปเพียงไม่กี่อย่างไม่เพียงพอกับพลังงานที่ใช้บนหลังม้า

จ้านเป่ยเซียวที่นอนหลับนิ่งๆ ก็ลืมตาขึ้นเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ เขาลุกขั้นนั่งและจ้องมองดวงตาของเฟิ่งชิงหัวด้วยความแปลกประหลาด

เฟิ่งชิงหัวจ้องมองเขา: "ไม่เคยได้ยินเสียงร้องของกระเพาะอาหารหรือ?”

“กลับกันเถอะ" ชายหนุ่มพูดปัดเสื้อของเขาให้ตรง แล้วโยนเสื้อคลุมด้านข้างลงบนร่างของนาง

เฟิ่งชิงหัวมองไปที่เสื้อผ้าสีแดงบนร่างกายของเธอ หลังจากถูกย้อมด้วยน้ำสีเขียว เสื้อผ้าสีแดงก็กลายเป็นรอยดำ นางสวมเสื้อคลุมของชายหนุ่มบนตัว และลุกขึ้นยืน เสื้อคลุมนั้นยาวมาถึงข้อเท้าของนาง

หลังจากที่ทั้งสองขึ้นม้า เฟิ่งชิงหัวกําลังจะดึงบังเหียน มือใหญ่ของชายหนุ่มก็กุมมันไว้ก่อนนางนิด้ดียว และควบม้ากลับออกไปจากป่าทึบ

เฟิ่งชิงหัว: นี่เป็นครั้งแรกที่นกตัวนี้นั่งอยู่บนหลังม้าแล้วให้เขาเป็นคนควบม้า ซึ่งรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง

หลังจากออกจากป่าเฟิ่งชิงหัวพบว่าคนที่เหลือก็กลับมาหมดแล้ว ซึ่งพวกเขาก็เป็นกลุ่มที่รั้งท้าย

ในขณะนี้ทุกคนเริ่มนับเหยื่อและเตรียมพร้อมสําหรับกองไฟในยามเย็น

เฟิ่งชิงหัวลงจากหลังม้าก่อนและกลับไปที่กระโจมค่ายเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดใหม่

กิจกรรมการล่าสัตว์เป็นงานที่ยิ่งใหญ่ของราชวงศ์เทียนหลิง เมื่อเทียบกับเทศกาลการเสียสละของแคว้นฉีเซี่ยก็สำคัญกว่ามาก จะใช้เวลาเป็นครึ่งเดือน และวันนี้เป็นเพียงวันแรก ซึ่งถือเป็นการทดสอบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เมื่อเฟิ่งชิงหัวมาถึง จ้านเป่ยเซียว ก็นั่งอยู่ในที่ของเขาแล้ว เฟิ่งชิงหัวนั่งลงที่โต๊ะเดียวกันกับเขาและได้ยินคนรอบข้างพูดถึงเรื่องการแต่งงาน

เฟิ่งชิงหัวก้มหน้าอย่างเขินอาย และเริ่มกินของว่างบนโต๊ะอย่างช้าๆ เพื่อสนองความหิว

จ้านเป่ยเซียวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเขาเห็นรูปลักษณ์ที่ลับๆล้อๆของนางที่อยู่ด้านข้าง จากนั้นก็ผลักอาหารทั้งหมดข้างๆเขาไปที่ด้านข้างของเฟิ่งชิงหัว

อย่างไรก็ตามจ้านเป่ยเซียว เดิมทีเป็นคนที่กองกําลังทั้งหมดให้ความสนใจ ไม่เพียงแต่ฮ่องเต้เซวียนถ่งที่รักโอรสของเขาอย่างกระตือรือร้นบนบันลังก์สูง แต่ยังรวมถึงค่ายขององค์รัชทายาทและแม้แต่สายตาของทูตของหลายประเทศก็เพ่งเล็งมาหาเขา

เฟิ่งชิงหัวซึ่งกําลังถือขนมขบเคี้ยว และยังมีอาหารอยู่เต็มปาก จู่ๆ ก็ตัวแข็งทันที และไอออกมาหลายครั้ง

ชายในชุดขาวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นเฟิ่งชิงหัวเช่นนี้ จึงขมเม้มริมฝีปากของเขา และดวงตาของเขากะพริบเล็กน้อยภายใต้เงาของผมที่งอ

รูม่านตาของจ้านเป่ยเซียวลึกและแคบลงเล็กน้อย ดวงตากวาดมองไปทั่วทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้น จากนั้นเขาก็จ้องมองร่างชายหนุ่มอย่างแม่นยํา

สายฟ้าสวรรค์ชักนำอัคคีพสุธา มีเพียงประกายไฟเล็ก ๆ เท่านั้นที่สามารถส่องสว่างได้

ชายชุดขาวโค้งคํานับเล็กน้อยไปทาง จ้านเป่ยเซียวแล้วถอนสายตาของเขา

ทุกคนก็ถอนสายตาไปพร้อมเพรียงกันแสร้งทําเป็นยุ่ง แต่สายตาก็เหลือบไปเห็น

ศักดิ์ศรีท่านอ๋องเจ็ดยังคงมี โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ที่อากาศเริ่มไม่แน่นอนมากขึ้นเรื่อย ๆ มีความไม่แน่ไม่นอนอย่างแท้จริง ใครจะกล้าก้าวไปข้างหน้าและแตะต้องโชคร้ายของเขา?

พระชายาเจ็ดคนนี้กล้าหาญมาก กล้าที่จะเคลื่อนไหวอย่างไม่เหมาะสมต่อหน้าท่านอ๋องเจ็ด ทุกคนคิดเพียงว่าเธออาจจะกระอักเลือดทันทีในวินาทีถัดไป

เห็นจ้านเป่ยเซียวยกมือขึ้น และยกขึ้นสูง และหัวใจของทุกคนก็แน่นขึ้นเล็กน้อย

มันจบลงแล้วดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีพระชายาเจ็ดคนใหม่ในไม่ช้า

ฮูหยินของท่านเสนาบดีซึ่งกําลังดูภาพนี้จากระยะไกล แทบรอไม่ไหวที่จะลุกขึ้นยืนและเต้นรํา ดวงตาของนางจ้องมองที่มือของท่านอ๋องเจ็ด

ตบลง ตบลงมา ตบให้นางสารเลวนั้นตายไปซ่ะ