บทที่ 82 งานเลี้ยงปลอบประโลม

เมื่อจ้านเป่ยเซียวเห็นรอยยิ้มของเฟิ่งชิงหัว เขารู้ว่าเขาถูกนางหลอกแล้ว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที “เอาภาพวาดคืนมาให้ข้า”

ขณะที่พูด ก็ยื่นมือออกไปเพื่อจะแย่งมา แต่เฟิ่งชิงหัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว ถือภาพวาดไว้เหนือศีรษะ

“เมื่อพูดออกมาแล้วก็ยากที่จะคืนคำ จะทำเช่นนี้ได้อย่างไร บอกว่าจะเอากลับคืนก็เอากลับคืน”

จ้านเป่ยเซียวพูดอย่างเย็นชา “ไม่เอากลับคืนมา รอจนกว่าเจ้าจะนำวัตถุที่มีตราประทับส่วนตัวของข้าไปแลกสมบัติสิ่งธรรมดาหรือ? ข้าไม่สามารถขายหน้าเช่นนี้ได้!”

“ตกลง ตกลง ตกลง ไม่แลกแล้ว ไม่แลกแล้ว ภาพวากของท่านอ๋องควรค่าแก่การสะสม ข้าจะแขวนไว้ข้างเตียง เงยหน้าขึ้นมองทุกวัน และจดจำของขวัญภาพวาดของท่านอ๋องไว้เสมอ” เฟิ่งชิงหัวเห็นว่าหยอกเขาเล่นไม่ได้ก็รีบพูดเกลี้ยกล่อมโอ๋เขาทันที

เดิมทีนี่เป็นเพียงมาตรการชั่วคราวเพื่อรับมือกับสถานการณ์บางอย่าง คาดไม่ถึงว่าเมื่อจ้านเป่ยเซียวได้ยิน เขาก็เอามือจับชายเสื้อ ยืดตัวตรงแล้วพูดว่า “ควรเป็นเช่นนั้น ไปแขวนซะ”

เฟิ่งชิงหัวอ้าปากกล้างเล็กน้อย ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ นางมองจ้านเป่ยเซียว “ท่านอ๋อง ท่านล้อเล่นหรือเปล่า? เป็นภาพวาดทิวทัศน์ภูเขาแม่น้ำลำธาร แขวนอยู่บนหัวเตียง” นางไม่ใช่คนหลงไหลเสียหน่อย

จ้านเป่ยเซียวพูดอย่างเย็นชา “เจ้าพูดอะไรไปเจ้าลืมไปแล้วหรือ? ไปแขวน! เจ้าต้องการให้ข้าช่วยเจ้าไหม?”

ชายหนุ่มพูดแล้วก็จะลุกขึ้นจากรถเข็น

“อย่า อย่า อย่า ข้าจะแขวนเดี๋ยวนี้ จะแขวนเดี๋ยวนี้ ขาของท่านกว่าจะรักษาไว้ได้ ข้าไม่อยากแบกท่านข้ามภูเขาอีกแล้ว” เฟิ่งชิงหัวพูดอย่างรวดเร็ว และขมวดคิ้วเมื่อเข้าใจ

นางถึงถูกคนผู้นี้ข่มขู่ทั้งอย่างนี้หรือ?

ช่างเถอะ เขามอบภาพวาดให้ทั้งที นางคิดซะว่าเป็นการรดูแลอารมณ์ของผู้ป่วยก็แล้วกัน

เฟิ่งชิงหัวก้าวไปข้างหน้าและเดินไปที่หน้าเตียง ในที่สุดนางก็ไม่สามารถผ่านการทดสอบในใจได้ นางหันศีรษะมองจ้านเป่ยเซียวที่กำลังมองนางด้วยสายตาร้อนแรง “ท่านอ๋อง แขวนอยู่บนหัวเตียงยีงต้องเอาลงมาบ่อยๆ เหตุใดจึงไม่แขวนไว้บนผนังล่ะ บนผนังเหมาะสมกว่า ท่านว่าอย่างไรเพคะ?”

จ้านเป่ยเซียวมองไปที่แผนผังห้องของเฟิ่งชิงหัว แล้วพยักหน้า “ได้”

แล้วชี้อย่างลวกๆ “แขวนตรงนั้น”

เฟิ่งชิงหัวมองไปตามจุดที่นิ้วของเขาชี้ และมุมปากของนางก็กระตุก

สายตาดีจริงๆ ห้องของนางเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส แขวนอยู่ที่นั้น ไม่เพียงแต่มองเห็นได้เมื่อเข้ามา แต่ยังมองเห็นได้เมื่อนอนบนเตียง ไม่มีจุดบอดเลยจริงๆ

เฟิ่งชิงหัวแขวนภาพวาดและรู้สึกได้ชัดว่าอุณหภูมิรอบ ๆ ห้องอุ่นขึ้น นางยิ้มแล้วหันไปมองจ้านเป่ยเซียว “มองแล้ว ทักษะการวาดภาพของท่านอ๋องนั้นน่าทึ่งมาก เรียกได้ว่าเป็นปรมาจารย์เลย”

เมื่อเผชิญกับการเอาใจและทำลายคนที่เคลือบด้วยน้ำตาลของหญิงสาวที่อยู่ข้างหน้า จ้านเป่ยเซียวพูดได่ว่าคุ้นเคยกับมันมาก สีหน้าของเขาเรียบนิ่ง แต่คำพูดที่เขาพูดนั้นดูหยิ่งผยองเล็กน้อย “ข้านี้ไม่เพียงแต่เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้สิบแปดชนิดเท่านั้น แต่ยังรวมถึงคัมภีร์ทั้งห้าและศาสตร์ทั้งหก เพียงแค่ภาพวาดชิ้นหนึ่งเท่านั้นเอง”

หากเป็นคนอื่น เฟิ่งชิงหัวจะคิดว่าโม้โดยไม่คิด แต่คนที่พูดนี้คือจ้านเป่ยเซียว และนางเชื่ออย่างประหลาดว่าเขามีความสามารถนี้อย่างแน่นอน

นี่คือชายที่เก่งกาจ เขาเข้าใจวิถีปกคลองประเทศ และเก่งในด้านความแข็งแกร่งของผู้คนมีความสำเร็จเป็นเอกลักษณ์ของตน สำหรับเขา เป็นเรื่องธรรมดาเท่านั้น

เฟิ่งชิงหัวพยักหน้า ยืนยันคำพูดของเขา

จ้านเป่ยเซียวกระแอมเบาๆ “ข้ายังมีสิ่งสำคัญที่ต้องทำ”

ขณะที่เขาพูดนั้น เขาก็เดินออกไปได้ครึ่งทางแล้วหันมามองนาง “มีคนจากจวนเฉิงเซี่ยงมาหรือ?”