บทที่ 83 ทำให้องค์ราชทายาทอับอาย

ทุกคนรู้ว่ามารดาผู้ให้กำเนิดฮ่องเต้เซวียนถ่ง ไม่ใช่ไทเฮาคนปัจจุบัน แต่เป็นฮองเฮาที่กลายเป็นไทเฮา มารดาผู้ให้กำเนิดของฮ่องเต้เซวียนถ่งเสียชีวิตเมื่อฮ่องเต้เซวียนถ่งยังคงเป็นองค์ราชทายาท

ลูกชายของไทเฮา เหลียนชินอ๋อง ตอนนี้อายุน้อยกว่าฮ่องเต้เซวียนถ่งมาก และตอนนี้อยู่ในศักดินาของตนเอง และครั้งนี้ไม่ได้เสด็จเข้าเมือง

เฟิ่งชิงหัวขมวดคิ้ว เพิ่งนั่งลงก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แม้ว่านางจะไม่อยากแต่นางก็เดินไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า ทำความเคารพต่อไทเฮา

ไทเฮาจับมือนาง สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความโศกเศร้า “ได้ยินว่าเจ้าและเป่ยเซียวเกิดเรื่อง ช่วงนี้ข้านอนหลับไม่สนิท และสะดุ้งตื่นขึ้นหลายครั้งในตอนกลางคืน โดยคิดว่าพวกเจ้ากลับมาแล้ว ข้าได้ทานอาหารเจและสวดมนต์ตลอด สวรรค์จะไม่ทำให้ผู้มีความเพียรผิดหวัง ในที่สุดพวกเจ้าก็กลับมา ได้รับพรจากพระโพธิสัตว์จริงๆ พระชายาเจ็ดเสด็จไปวัดหนานฮั๋วกับข้าในวันหลัง ขอบพระคุณพระโพธิสัตว์ที่ช่วยเหลือ”

ไทเฮาใช้ผ้าเช็ดหน้าแตะที่มุมตาเมื่อนางรู้สึกเศร้า เฟิ่งชิงหัวทำได้เพียงปลอบโยนนางอยู่ข้างๆ

หลังจากนั้นขุนนางกลุ่มหนึ่งก็เริ่มประจบประแจงกัน ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเบื่อมาก

เฟิ่งชิงหัวนั่งอยู่บนที่นั่ง เดิมทีต้องการคุยกับจ้านเป่ยเซียวที่อยู่ข้างๆ นาง แต่ชายที่ยังจะคุยนาง ตอนนี้ไม่สนใจนางตั้งแต่ต้นจนจบ นางรู้สึกว่านางกำลังจะอึดอัดตายในงานเลี้ยงนี้แล้ว

นางถือแก้วชาและนับใบชาที่ลอยอยู่ในนั้นอย่างเบื่อหน่าย ทันใดนั้น คน ๆ หนึ่งก็ลุกขึ้นและเดินตรงมาหาพวกเขา

เห็นเพียงจ้านถิงเฟิงเดินมาด้วยใบหน้าอารมณ์ดี คนที่ไม่รู้ คงคิดว่าวันนี้เป็นพิธีสืบทอดตำแหน่งของเขา

“เสด็จพี่ เสด็จพี่สะใภ้ ข้าขออวยพรพวกท่านแก้วหนึ่ง ยินดีที่พวกเจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย” มีคนกลุ่มหนึ่งเริ่มประจบประแจงอยู่ข้างล่างโดยธรรมชาติ นอกจากกล่าวว่าองค์ราชทายาทกตัญญูและเคารพพี่ชายเป็นพิเศษ

เฟิ่งชิงหัวเลิกคิ้วและพูดว่า “ได้ยินมาว่าองค์ราชทายาททรงได้รับบาดเจ็บ แต่ไม่รู้ว่าบาดเจ็บตรงไหนเพคะ?”

“ไม่เป็นไร เป็นเพียงบาดแผลเล็กน้อยและเกือบจะหายดีแล้ว เสด็จพี่สะใภ้ไม่ต้องเป็นห่วง” ดูเหมือนจ้านถิงเฟิงจะพูดอย่างไม่ได้ตั้งใจ

แต่หลังจากที่เขาพูดประโยคนี้ สีหน้าของทุกคนก็มีแปลกๆ

ผู้คนส่วนใหญ่ในที่นี้ต่างรู้ว่าพระชายาเจ็ดเป็นพระคู่หมั้นขององค์ราชทายาทก่อนที่จะอภิเษกสมรสกับท่านอ๋องเจ็ด และนางก็หลงไหลองค์ราชทายาทมาก ตอนนี้นางกังวลอาการบาดเจ็บขององค์ราชทายาทมากเช่นนี้ เป็นไปได้ไหมว่านางยังคงมีความรู้สึกบางอย่างสุดจะบรรยายต่อองค์ราชทายาท?

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เฟิ่งชิงหัวก็ยิ้มอย่างล้ำลึก จ้านถิงเฟิงคนนี้ค่อนข้างเจ้าเล่ห์ สมกับที่จะเป็นจักรพรรดิ อย่างไรก็ตาม อยากลากนางลงไปด้วย งั้นนางก็ทำได้เพียงสั่งสอนเขาแล้ว

เฟิ่งชิงหัวยิ้มและพูดกับเขาว่า “องค์ราชทายาทเพคะ ข้าได้ยินมาว่าท่านกล้าหาญมาก ไม่เพียงแต่ต่อสู้กับผู้ลอบสังหารห้าคนด้วยคนเดียวเท่านั้น แต่ท่านยังขวางมีดเพื่อเสด็จพ่อด้วย ไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือไม่?”

“เป็นเรื่องจริง” จ้านถิงเฟิงกล่าว เขย่าชายเสื้อคลุมของเขาอย่างไม่ตั้งใจ เผยให้เห็นบาดแผลที่พันผ้าพันแผลที่มือซ้ายของเขา

เฟิ่งชิงหัว “ตกตะลึง” เมื่อได้ยินนั้น สีหน้าชื่นชมเกินคำบรรยาย “คาดไม่ถึงว่าศิลปะการต่อสู้ขององค์ราชทายาทจะสูงส่งถึงเพียงนี้ ข้าสังหารผู้ลอบสังหารเพียงไม่กี่คนเท่านั้นเอง คาดไม่ถึงว่าองค์ราชทายาทจะต่อสู้กับผู้ลอบสังหารห้าคนและได้รับบาดเจ็บเพียงเนื้อหนังเล็กน้อยเท่านั้น ช่างเก่งกาจเสียจริง ข้าชื่นชมมากนัก”

ขณะที่นางพูดนั้น เฟิ่งชิงหัวก็ยกแก้วในมือขึ้นและใช้กำลังอย่างลับๆ และสัมผัสแก้วขององค์ราชทายาท ได้เสียง “ปัง” แก้วเหล้าแตก เหล้าส่วนใหญ่หกโดนร่างขององค์ราชทายาท ส่วนหนึ่งหยดลงบนโต๊ะ ไหลหยดไปตามขอบโต๊ะ

ภาพหยุดนิ่งอีกครั้ง องค์ราชทายาทไม่คาดคิดว่าเฟิ่งชิงหัวจะใช้แรงชนแก้วเหล้าอย่างแรง เขามองลงไปที่เสื้อคลุมที่เปื้อนเหล้าของตนด้วยสีหน้าอ่านไม่ออก

“ข้าขอโทษจริงๆ ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แก้วเหล้านี้ไม่แข็งแรงเสียเลย เพียงแค่สัมผัสก็แตกเป็นเสี่ยงๆ องค์ราชทายาท ข้าขอโทษจริงๆ”

เมื่อเห็นหญิงสาวกัดริมฝีปากดูราวกับเป็นผู้ผู้บริสุทธิ์ แม้องค์ราชทายาทจะอารมณ์เสีย แต่ก็ทำได้เพียงกัดฟันและฝืนยิ้ม “นี่เป็นเพียงอุบัติเหตุ เสด็จพี่สะใภ้ไม่ต้องคิดมาก ข้าขอตัวสักครู่”

พูดจบก็ก้าวถอยหลังด้วยความเคารพ

เฟิ่งชิงหัวขอโทษกับฮ่องเต้เซวียนถ่งด้วยสีหน้าทำอะไรไม่ถูกและตำหนิตัวเองอีกครั้ง ดังนั้นฮ่องเต้เซวียนถ่งก็จะไม่ตำหนินางไปมากกว่านี้ และถือว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว