บทที่4 แม่ทัพฉีหลิงปรากฏตัว

สองพี่น้องสกุลกัวพัวพันกันอยู่ริมตลิ่ง คนหนึ่งยื้อยุด คนหนึ่งพยายามดิ้นหนี แต่มองจากไกลๆ ประกอบกับเสียงกรีดร้องของกัวจิ้งอีที่หากใครเข้ามาเห็นเหตุการณ์ขณะนี้ย่อมต้องนึกว่ากัวรั่วชิงกำลังพยายามจะผลักพี่สาวตนเองลงสระบัวอยู่แน่นอน

“กัวรั่วชิง! เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือไง หยุดเดี๋ยวนี้นะ” โจวจื่อหยวนพลันตวาดลั่น เขาไม่เห็นกัวจิ้งอีในงานเลยออกมาตามหาเผื่อว่าจะพบคนที่ใจคิดถึง กระทั่งเข้ามาพบเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี แต่ไม่ว่าจะร้องห้ามเท่าไรคนสองคนตรงหน้ายังไม่มีทีท่าว่าจะแยกจากกัน

“พี่จื่อหยวน ช่วยข้าด้วย” กัวจิ้งอีส่งเสียงเรียกสามีของน้องสาวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ข้าบอกให้เจ้าปล่อยอีเอ๋อร์อย่างไรเล่า”

โจวจื่อหยวนเห็นกัวจิ้งอีเป็นเช่นนั้น ก็ให้ปวดใจเหลือประมาณ และเพื่อจะช่วยเหลือสตรีในดวงใจจากนางจิ้งจอกอย่างกัวรั่วชิง เขาพุ่งกายออกไปราวลูกธนูที่หลุดออกจากแล่ง ชายหนุ่มคลั่งรักคว้าสตรีในดวงใจเข้าสู่อ้อมแขน พร้อมกับผลักคนที่ตนนึกรังเกียจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันไปทางสระบัวอย่างไม่ไยดีแทน

“ว้าย!!!”

กัวรั่วชิงไม่อาจต้านแรงผลักของโจวจื่อหยวนได้ นางพลันเสียหลักซวนเซ จนเหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะร่วงลงไปในสระอยู่แล้ว

ฉับพลันเสมือนมีลมหอบใหญ่พัดมา ร่างระหงถูกวงแขนแข็งแรงเกี่ยวกระหวัดไว้ได้ทันก่อนจะร่วงหล่นลงไป

รู้ตัวอีกที กัวรั่วชิงก็ถูกใครบางคนพาทะยานไปบนพื้นน้ำราวกับเทพสวรรค์กำลังโบยบินอยู่เหนือนทีเสียแล้ว

ความรู้สึกยามลอยล่องอยู่เหนือสระบัวนั้นทั้งน่าตกใจ และชวนให้คนรู้สึกตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน เพราะตั้งแต่เกิดมา กัวรั่วชิงยังไม่เคยเห็นใครกระโดดไปมาบนใบบัวทั้งที่อุ้มผู้อื่นเอาไว้ด้วยแบบนี้มาก่อน แสดงว่าผู้มีพระคุณของนางคนนี้จะต้องเป็นหนึ่งในบรรดาผู้มีวรยุทธล้ำเลิศที่สุดของแว่นแคว้นอย่างแน่นอน

ยามนางเงยศีรษะขึ้นมอง แสงอาทิตย์สะท้อนบนรูปหน้าคมสันแลคล้ายภาพมายาลางเลือน นางทำได้เพียงเกาะเกี่ยวบุรุษนิรนามผู้นี้เอาไว้ให้แน่นที่สุด แน่นเสียจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะถี่รัวคล้ายกำลังตื่นตระหนก

‘ถ้าพวกเราเคยพบกันมาก่อน ข้าก็คงทึกทักไปแล้วว่าท่านกำลังตกใจมากที่เห็นข้ากำลังจะตกลงไปในสระ’

นางอดคิดเช่นนั้นไม่ได้ และแทนที่จะกลัวชื่อเสียงมัวหมองด้วยถูกบุรุษอื่นที่ไม่ใช่สามีโอบกอดไว้ ทว่าความรู้สึกอุ่นใจกลับหลั่งไหลเข้ามาในอกอย่างประหลาด

‘หรือว่าเขาจะเป็น...อืม ไม่ใช่หรอก คนผู้นี้ออกจะแข็งแรงปานวัว’

ไม่ทันให้โฉมงามได้คิดจนจบกระบวน ชายหนุ่มนิรนามก็พานางข้ามมาถึงอีกฝากฝั่งหนึ่งอย่างปลอดภัย

เขาค่อยๆ ปล่อยให้นางเป็นอิสระอย่างนุ่มนวล แตกต่างจากรูปโฉมที่แลดูแกร่งกร้าว ถึงยามนี้พอกัวรั่วชิงได้มองผู้มีพระคุณอย่างเต็มตา ก็ยิ่งรู้สึกว่าเคยพบเห็นใบหน้านี้มาก่อน เพียงแต่นึกเท่าไร ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอะเจอกันเมื่อใด

หลังจากพิจารณาเสื้อผ้าอาภรณ์ของบุรุษตรงหน้า แล้วเห็นหยกโลหิตสลักลายกิเลนประดับอยู่ตรงข้างเอวเขา นางพลันเข้าใจได้ทันทีว่าผู้ที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือตนคือซื่อจื่อจิ้งกั๋วกง หวงเชียนเล่อ หรืออีกฐานะหนึ่งที่ผู้คนต่างเรียกขานว่า ผู้บัญชาการกองทัพพิทักษ์ประจิม แม่ทัพฉีหลิงนั่นเอง

“ผู้น้อยขอขอบคุณท่านแม่ทัพที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ บุญคุณในครั้งนี้กัวรั่วชิงได้จดจำไว้ในใจแล้ว”

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ว่าแต่คุณหนู เอ่อ...” พอเห็นทรงผมอย่างคนออกเรือนของนาง เขาพลันอึกอักขึ้นมา แล้วค่อยเปลี่ยนสรรพนามเรียกขาน “ฮูหยินไม่เป็นไรใช่หรือไม่”

“หากไม่นับแขน อย่างอื่นข้าสบายดี” กัวรั่วชิงพูดพลางลูบไปตรงบริเวณที่ถูกเล็บของกัวจิ้งอีจิกผ่านเนื้อผ้า ไม่กล้าเปิดออกดูต่อหน้าบุรุษอื่น