บทที่5 พันธะริมสระบัว

เมื่อครู่หวงเชียนเล่อพากั่วรั่วชิงทะยานมายังเกาะกลางสระ หากจะกลับไปที่เดิมพวกเขาต้องข้ามสะพานแล้วเดินอ้อมไปอีกทาง

หญิงสาวเยื้องย่างตามหลังแม่ทัพหนุ่มในระยะที่ไม่ห่างเหิน และไม่ใกล้ชิดจนเกินไป เพียงแค่พอให้สนทนากันได้เท่านั้น

ในระหว่างที่ข้ามสะพานนางมองไปยังจุดที่ตนเองเกือบจะพลัดตกลงสระ เห็นว่ายามนี้กัวจิ้งอีกับโจวจื่อหมิงก็ยังอยู่ตรงนั้น

แม้กัวรั่วชิงรู้อยู่แก่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ เพราะตั้งแต่นางต้องแต่งให้โจวจื่อหมิงแทนกัวจิ้งอี ทำให้ไม่ว่าเกิดเหตุอันใดระหว่างตนกับชายหญิงคู่นั้นทุกคนล้วนพร้อมใจกันชี้หน้าแล้วตัดสินว่านางเป็นคนผิดเสมอ เพียงเพราะเห็นใจสงสารคู่เหมยเขียวม้าไม่ไผ่ที่ถูกสตรีร้ายกาจเช่นตนตัดวาสนา

“ไยเจ้าถอนหายใจเยี่ยงนั้นเล่า” แม้จะเพียงแผ่วเบา แต่ประสาทหูของผู้ฝึกวรยุทธย่อมไม่ธรรมดา

“ผู้น้อยไม่ต้องการให้เรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต เพราะอย่างไรคู่กรณีก็เป็นพี่สาวแท้ๆ กับสามีของผู้น้อย”

“ไยพูดเยี่ยงนั้น ข้าไม่มีทางปล่อยคนผิดให้ลอยนวลไปได้แน่”

“ตั้งแต่แรกท่านแม่ทัพคิดจะมอบความเป็นธรรมให้ผู้น้อย?” ดวงตาหงส์พลันเบิกกว้าง ไม่แน่ใจว่าตนเองหูฟาดไปหรือไม่ นางไม่พบพานคนที่มีน้ำใจไมตรีเยี่ยงนี้มาสักพักแล้ว

“ย่อมแน่อยู่แล้ว ไม่ว่าเจ้ากับพี่สาวจะทะเลาะเบาะแว้งกันเรื่องใด โจวจื่อหมิงก็ไม่ควรกระทำรุนแรงถึงขั้นลงไม่ลงมือกับภรรยา หรือเจ้ากลัวว่าเขาจะได้รับโทษถึงได้ปริวิตก”

“มิใช่ แต่ยังไงผู้น้อยก็อยากปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปจริงๆ”

“ปล่อยผ่านรึ เหลวไหล! หากข้ามิได้มาพบเห็นเหตุการณ์ เจ้าคิดหรือไม่ว่าตัวเองจะตกอยู่ในสภาพเยี่ยงไร”

กัวจิ้งอีให้ซาบซึ้งใจ แต่ก็กล่าวตอบไปด้วยเหตุผลที่ตนยึดถืออยู่ในยามนี้ เพราะหากทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ระยะเวลาที่นางต้องเก็บตัวเงียบหลังกำแพงจวนคงยืดยาวต่อไปอีก ทั้งหมดนี้นางคิดเพื่อตัวเอง ไม่ใช่อยากจะขอร้องแทนผู้อื่นเลย

“บางคราคนเราก็ต้องเป็นเสมือนต้นหญ้าเหนือกำแพง หากแข็งขืนยืนต้นราวไม้ใหญ่อยู่ร่ำไป รั้งแต่จะถูกพายุพัดพาจนโค่นลงในสักวัน”

“เจ้าจะยอมให้พวกนั้นรังแกเฉยๆ จริงหรือ”

“ขอบคุณท่านแม่ทัพที่อยากมอบความเป็นธรรมให้ แต่ผู้น้อยก็มีความลำบากใจของผู้น้อย” ต่อให้เขาตัดสินว่านางถูก แต่อย่างไรก็คงไม่พ้นต้องแบกหม้อดำ[1] ที่สองคนนั้นโยนมาให้อยู่ดี ไม่สู้ยอมถอยเพื่อจะได้รุกในวันหน้าดีกว่า

“นี่เจ้าต้องเจออะไรมาบ้าง ถึงได้ไม่เชื่อว่าข้าสามารถให้ความเป็นธรรมกับเจ้าได้”

“แต่ว่าสิ่งที่ผู้น้อยต้องการตอนนี้หาใช่ความเป็นธรรม ผู้น้อยเพียงต้องการที่จะอยู่เงียบๆ อย่างไร้เรื่องไร้ปัญหาต่อไปอีกสักพักต่างหาก”

ต่อให้งานนี้ทุกคนตัดสินว่านางเป็นคนถูก แต่ฝีมือการกลับขาวให้เป็นดำของกัวจิ้งอีก็ไม่อาจดูแคลนได้ ไหนจะเสี่ยงถูกโจวจื่อหมิงเกลียดชังหนักขึ้นกว่าเดิม หากเป็นเช่นนั้นนางคงอยู่ในจวนจวงเซียงป๋ออย่างสงบต่อไปมิได้แน่

“อีกสักพัก?”

“ถูกต้องแล้ว”